Blij van de gang.

Nog iedere dag word ik blij als ik thuis kom, mijn voordeur open doe, mijn huis binnenstap en de gang zie.

De gang is een van mijn favoriete ruimtes in huis, misschien wel de meest favoriete. Dat komt, denk ik, doordat je meteen voelt dat je een huis met geschiedenis binnenstapt door de terrazzo vloer en de oude trap. De trap heeft helaas geen originele trapleuning meer maar de treden hebben nog van die mooie afgeronde randen. De vloer heeft hier en daar beschadigingen waarvan ik de meeste (op de scheur na) zelf veroorzaakt heb. Er lagen namelijk plavuizen op de vloer toen ik het huis kocht. Deze plavuizen heb ik er afgehaald door met behulp van een 'verf-föhn' de lijm onder de plavuizen te verwarmen en daarna de plavuizen beetje bij beetje voorzichtig los te tikken. Op een paar plaatsen lukte dat minder goed en kwam bij het tikken een stukje terrazzo mee. Er zijn bedrijven die dit kunnen herstellen maar voorlopig vind ik het prima zo, de vloer vertelt zo zijn verhaal. Ik houd van de gang.

Ik ben overigens niet de enige. Mix houdt ook van de gang. Het is ook haar favoriete plek. Ze is niet voor niets op bijna alle foto's terug te vinden. Vooral 's zomers ligt ze hele dagen op de koude vloer. Het is de koelste ruimte in huis. Is de vloer te koud dan ligt ze op de kokos deurmat.

De gang is wel toe aan een nieuwe verfbeurt. Na het nodige gesjouw met kasten en bedden van boven naar beneden (en andersom) in de afgelopen jaren zijn de sporen hiervan terug te vinden op de muur. En ook op de trap zijn nu aardig wat kale plekken. In het begin deden we allemaal braaf onze schoenen uit als we naar boven gingen maar daar werden we steeds slordiger in. Eigenlijk had ik verwacht dat de trap er veel slechter uit zou zien, dat ik hem om het jaar zou moeten verven maar de verf zit er al zes jaar op. Nu kan de gang dus wel een verfbeurt hebben want naast de oude geleefde vloer vind ik een strak geverfde trap en muur wel zo mooi.
Het hele huis heeft een lik verf nodig. Misschien een goed idee om met de gang te beginnen al moet ik wel even nog wat moed verzamelen om daaraan te beginnen. Het is best een klus. En blijf ik bij dezelfde kleuren of niet? Tijd om alle ruimtes met een kritische blik te bekijken, om te beginnen de gang. Daar ga ik niet veel aan veranderen want, zoals gezegd, word ik daar nog iedere dag blij van. Zelfs word ik blij van mijn mosterdgele kapstok die ik kocht met het idee om hem te verven maar wat ik gelukkig niet gedaan heb. Ik vind hem nog steeds zo mooi. En ja, die mag dan wel weer zijn kale plekken houden.

Ook mijn locker-kastje mag blijven staan. Leuk en reuze praktisch. Hij staat vol met sjaals, mutsen, handschoenen, laarzen en schoenen.

Hopelijk kan ook de lamp blijven hangen. Ik vind hem prachtig. Oudste dochter heeft hem gemaakt en zij heeft hem nog niet meegenomen naar haar eigen huis. Misschien is ze hem vergeten. Ssstt.

Paella in de tuin.

In juli was ik in vakantiestemming en aangezien ik niet op vakantie ging, bedacht ik dat ik een stukje vakantie wel naar huis en tuin kon halen door zonnige maaltijden te maken. Een recept dat ik 's zomers graag maak, feestelijk is en je in vakantiesfeer brengt, is paella. Echter, de pan waarin ik dat altijd maakte, is niet geschikt voor mijn nieuwe inductieplaat.

Op zoek dus, naar een paella-pan voor op inductie én groot genoeg om met in ieder geval zes personen van te kunnen eten. Die was lastig te vinden. Uiteindelijk zag ik een grote paella-pan, niet voor op de inductieplaat maar voor aan een drie-poot-barbecue. En laat ik die nu hebben! Buiten boven de barbecue paella maken zou helemaal een feestje zijn. Die heb ik dus besteld.
Toen de pan bezorgd werd, schrok ik wel van de enorme doos. Hoe groot was die pan wel niet? Wel, zestig centimeter doorsnee dus en dat was enorm! Natuurlijk had ik de afmeting wel zien staan maar ik was zo blij een geschikte pan gevonden te hebben dat ik daar niet verder over na dacht. Hij was in ieder geval groot genoeg om met zes personen van te eten, na nader onderzoek bleken wel zestien tot twintig personen er van te kunnen eten. Daar kan ik wel een paella-feestje mee geven!

Ik popelde om de pan uit te proberen maar het duurde even (tot afgelopen week) voor ik op een dag met de juiste weersomstandigheden een groot aantal proefpersonen tegelijkertijd in mijn tuin had. Dan was het te warm, dan was er kans op een bui (en til zo'n grote pan maar eens gauw van het vuur naar binnen..) dan was die op vakantie, dan had ik zelf geen tijd, dan kon die niet... Uiteindelijk heb ik met zeven personen de paella-pan ingewijd en uitgeprobeerd. Ik was benieuwd of hij niet te groot was om er voor dit aantal personen paella in te maken maar het bleek dat dit prima ging. Ik had iedereen gezegd bakjes mee te nemen om de paella die over was mee naar huis te nemen maar die zijn leeg gebleven. Alles was op, het was een succes! Heel gezellig om alles buiten klaar te maken en daarna met elkaar ervan genieten! Ik weet niet of er nog veel mooie nazomer-avonden komen maar er gaan vast en zeker nog een heleboel paella-feestjes komen.

recept Paella:

(6 personen)

Ingrediënten:

6 drumsticks

zakje soepgroente

1 l kippenbouillon

olijfolie

300 gr knoflookworstjes (bij de Turkse winkel)

250 gr kippendijfilet in stukjes

2 uien

2 tentes knoflook

2rode paprika's

400 gr rijst

1 theel kurkuma

snufje zout en peper

1 theel paprikapoeder

1 laurierblad

ong 30 mosselen in schelp

250 gram grote gepelde garnalen

300 gr diepvriesdoperwten

1 citroen

(Je kunt zelf variëren met groentes, vlees en vis voor in de paella.

De bereidingswijze boven de barbecue is hetzelfde als in de keuken)

Voorbereiden:

Zet de drumsticks met de soepgroente en de bouillon op en laat deze 1/2 uur trekken. Haal de drumsticks uit de bouillon en dep ze droog. Zeef de bouillon. Kook de mosselen. Snijd de knoflookworst in plakjes,snipper de uien, knoflook en paprika's.

Bereiden:

Verhit de olie in de pan en bak hierin de drumsticks en stukjes kippendij-filet goudbruin. Haal ze uit de pan en bak dan de ui, knoflook, paprika's en plakjes worst in de overgebleven olie.

Voeg na een paar minuten de rijst en kruiden toe en bak dit even mee. Giet er dan 3/4 liter bouillon bij en laat de rijst ongeveer 20 minuten zachtjes gaar koken. Eventueel nog wat bouillon toevoegen tot de rijst gaar en droog is.

Tot slot de doperwten, drumsticks, kippendijstukjes, mosselen en garnalen erbij scheppen en dit alles nog 5 minuten verwarmen. 

Garneer alles mooi met de drumsticks, garnalen en mosselen op de rijst.

Serveren met partjes citroen.

Augustus, een oogstmaand.

Je kunt er niet om heen: augustus is een oogstmaand. Eigenlijk van de hooi-oogst en daarom ook hooimaand genoemd. In mijn tuin heb ik geen hooi (hoewel, als ik nog even wacht met maaien...) maar wel oogst.

Terwijl de grond in de moestuin er steeds leger uit gaat zien doordat ik bijvoorbeeld de erwten-planten en de tuinboon-planten eruit gehaald heb, hangt mijn "tuinmuur" vol met vruchten. Tegen de muur staan namelijk de frambozen en die doen het keer op keer fantastisch. In het voorjaar dun ik de opkomende stengels flink uit omdat ik anders geen ruimte meer voor groente overhoud. Ik denk dan steeds dat ik het komende jaar wel minder vruchten zal krijgen maar niets is minder waar. Ook dit jaar buigen de takken omlaag door de grote hoeveelheid zoet rode vruchten.

Naast de frambozen staat mijn klimcourgette. Deze moet even op gang komen en produceert in het begin vooral bloemen zonder vruchten.

Inmiddels is hij lekker op dreef, heeft de bovenkant van de muur al lang bereikt en klimt nu horizontaal boven langs de framboos richting de schuur. Hij is inmiddels al wel 5 a 6 meter lang en is nu aan de lopende band vruchten aan het produceren. Het begon met ongeveer 1 courgette per week maar het tempo wordt langzaam maar zeker opgevoerd naar 2 a 3 courgettes per week. Ik laat ze niet te groot worden om de groei van meerdere vruchten te stimuleren én omdat ze klein lekkerder zijn. Bovendien zijn het dan mooie één-persoons courgettes wat goed uitkomt in mijn één-persoonshuishouden.

Ik heb van de week een courgette gegeten bij pasta carbonara. Aanleiding voor de pasta was een nieuw aangeschafte pastamachine die al lang op mijn wensenlijstje stond. Ik wilde natuurlijk meteen proberen om zelf spaghetti te maken met behulp van het apparaat. Het was verrassend eenvoudig en leuk! Ik heb meel gebruikt dat in mijn kast stond en dat ging prima maar de smaak van eigengemaakte pasta kan volgens mij beter. Ik moet me daar nog eens goed in verdiepen. Leuk is het zeker en mijn zelf-geoogste courgette-plakjes smaakten er heerlijk bij!

Frambozen uit eigen tuin

De eerste frambozen zijn geoogst.

In het begin zijn de rijpe exemplaren op één hand te tellen en dan snoep ik ze zo van de struik. Nu kan ik iedere dag een schaaltje vol plukken. Meestal doe ik er 's morgens een paar in de yoghurt en de rest vries ik in.

Van de eerste oogst heb ik deze keer frambozentaartjes gemaakt. De dochters waren allebei bij mij en dat was reden voor een taartje want zo vaak komt dat niet voor. Het werden taartjes van korstdeeg met een vulling van frambozen en een topping van merengue. Ze waren heerlijk. Voordat ik foto's gemaakt had, waren ze al op!

Vandaag heb ik nieuwe frambozentaartjes gemaakt en dit keer heb ik wel foto's gemaakt. Speciaal voor mijn blog... en om lekker van te smullen. Deze keer met een custardvulling, ook heel lekker!

Taartjes met custardvulling en frambozen

(voor 4 personen)

voor korstdeeg:

115 gram bloem

65 gram koude boter

25 gram poedersuiker

1/2 theelepel vanille-extract

1 eierdooier

4 kleine taartvormpjes

steunvulling van spliterwten (gebruik ik altijd) of keramische bakkorrels

Doe boter, bloem en poedersuiker in een keukenmachine en maal alles tot fijn kruim. Doe er vanille-extract, eierdooier en 1/2 eetlepel koud water bij en laat de machine draaien tot het een samenhangend deeg is. verpak het deeg in plasticfolie en laat het minimaal 30 minuten in de koelkast rusten.

Verwarm de oven op 190 graden.

Rol het deeg uit op een met bloem bestoven werkblad en bekleed er de (ingevette) vormpjes mee. Leg er een stukje bakpapier overheen en vul de vormpjes met de steunvulling. Bak de taartjes 10 minuten in de oven. Verwijder daarna de steunvulling en het bakpapier en bak ze nog 2 a 3 minuten tot ze goudbruin zijn. Laat ze afkoelen.

( Je kunt deze kaartbodempjes ook prima invriezen)

Voor de custardvulling:

1 ei + 1 eierdooier

20 gram suiker

1/2 vanillestokje

2,5 dl volle melk

Klop in een kom het hele ei met de eierdooier en de suiker door elkaar. Snijd het vanillestokje open, schraap het merg eruit en doe beid met de melk in een pan. Verwarm het geheel op een laag vuur tot de melk de vanillesmaak heeft opgenomen en bijna kookt.

Schenk de room al kloppend heel rustig bij de eieren, doe het mengsel terug in de pan en laat het binden op een laag vuur. schenk de dikgewonden custard op de vormpje en bak ze nog 10 minuten op 150 graden tot de vulling begint te kleuren.

Haal de vormpjes uit de oven en laat volledig afkoelen.

Voor de topping:

100 gram frambozen

poedersuiker

Haal de taartjes voorzichtig uit hun vormpjes en leg de frambozen erop. Bestuif ze met poedersuiker.

Lekker hoor!

Tijd voor de zomersnoei van de Wisteria.

Gisteren heb ik voorzichtig de snoeischaar in de Wisteria (= Blauwe Regen) gezet. Het is tijd voor de zomersnoei.

De Wisteria moet in hartje zomer én in het prille voorjaar gesnoeid worden. Doe je dat niet, dan wordt de Wisteria al snel een chaos van takken met veel bladeren maar weinig bloemen. Moeilijk is het niet, je knipt in juli/augustus alle zijtakjes terug tot ca 20-30 cm en in de prille lente (februari/maart) kort je ze verder in tot ca 5-10 cm. Ik doe dit trouw ieder jaar en hij bloeit fantastisch, hij begint in het voorjaar voordat de bladeren uitlopen en daarna blijven er de hele zomer bloemtrossen tussen het groen verschijnen.

april

juli

Die zomersnoei is, zoals ik zei, niet moeilijk maar toch vind ik het altijd lastig om de schaar erin te zetten, ik begin altijd voorzichtig. De reden hiervoor is de bloei want met het inkorten van de zijtakken, knip ik ook bloemen weg. Dat lijkt zonde maar het is voor het goede doel: volgend jaar wederom een rijke bloei! Bloemen wegknippen blijf ik moeilijk vinden. Echter, ik moet de Wisteria in toom houden. Mijn stoelen schuiven steeds verder naar het midden van mijn terras-cirkel omdat de Wisteria in mijn nek kriebelt. Daarnaast worden de bloemen ook goed bezocht door hommels en die cirkelen dan ook regelmatig om je hoofd.

Inmiddels is de snoeibeurt gedaan. Dat ik gesnoeid heb, zie ik vooral aan de volle container. De Wisteria is nog steeds vol en heeft ook nog steeds bloemen (wel wat minder).

voor

na

Dat de Wisteria in mijn nek kriebelt komt ook doordat hij onder druk van zijn uitbundige groei naar voren helt.

 

Hij rust op een soort pergola van palen waartussen staaldraad is gespannen en waaromheen de takken kronkelen. De paal waar de hoofdtak omheen kronkelt helt schuin naar voren. Ik heb nog geen idee hoe ik die weer recht kan krijgen. Hij draagt het hele gewicht van de Wisteria. In de winter ga ik daar een oplossing voor bedenken, dan zijn de bladeren verdwenen en kan ik de takken goed zien.

januari, voor de snoei

eind februari, na de snoei

Overigens ook een mooi plaatje, de kale, kronkelende takken.

Restjes stof worden kussens.

Tijdens het bekleden van het stoeltje van opa en oma, stonden mijn lock- en naaimachine op tafel met daarbij de stof, garens, scharen, spelden en meer. Na het bekleden veranderde daar niet veel in want ik had nog stof over en nu de machines beneden op tafel stonden kon ik maar beter doorpakken. Van de stof die over was, kon ik mooi wat kussens maken voor in de rotan stoel en de tuinstoelen. Die hebben namelijk geen kussens en het komt nogal eens voor dat iemand graag een kussentje in zijn stoel heeft. Tussendoor kwam oudste dochter ook nog langs met een groot stuk schuimrubber en stof voor pallet-kussens op haar pallet-bank.

Boven lag nog een topmatras dat niet meer gebruikt werd en het schuimrubber dat daarin zat, had precies de goede dikte voor zitkussentjes. Het topmatras lag enorm in de weg en dit was een mooie bestemming. Naast een (zo goed als nieuw-) stoeltje heb ik nu ook een zitkussentje in de rotan stoel en hebben de tuinstoelen eindelijk kussentjes.

Al eerder had ik voor de bankjes in de tuin kussens gemaakt. Die bevallen nog steeds heel goed. 

Alleen de houten bear-chairs waren nog zonder kussens... De stof was op maar schuimubber was nog over... Boven lag nog een mooie lap stof waar ik nog geen goede bestemming voor had, daar zou ik mooie kussens van kunnen maken! De naaimachine stond nu toch nog op tafel. Inmiddels had ik de slag goed te pakken en waren de kussens zo klaar. 

Ik had echter nog steeds restjes, dit keer van de mooi lap stof. Daar heb ik even snel kussentjes voor de stoelen op het balkon van mijn moeder voor gemaakt. 

Net voordat de temperaturen fors gingen stijgen, waren mijn kussentjes klaar😅!

Ik heb nu wel drie verschillende stoffen voor de kussens in mijn tuin maar gelukkig is mijn tuin lekker diep en doordat er genoeg groen tussen de verschillende zitjes is, stoort het mij niet. 

Mijn voorraad ritsen is geslonken want in alle kussenhoesjes zitten ritsen die ik nog had. In elk hoesje zit een andere rits maar dat vind ik juist leuk! De restjes stof en schuimrubber zijn opgeruimd en ik zit weer een stukje comfortabeler.

Een stoeltje met herinneringen.

Ik heb een stoeltje dat ooit in het huis van mijn opa en oma stond. Het wit houten stoeltje had ooit een biezen zitting en de rugleuning was, geloof ik, van pitriet. Wanneer wij met het gezin bij opa en oma op bezoek gingen, was dat het plekje van mijn vader. In mijn herinnering zat hij altijd in dat stoeltje naast de televisie met de krant. 

Na het overlijden van mijn opa en oma is het stoeltje bij mij terecht gekomen. Ik wilde het graag hebben als herinnering. Het heeft een tijdlang door mijn huis gezworven, het was moeilijk om er een goed plekje voor te vinden maar wegdoen wilde ik het zeker niet. De zitting was nog in orde maar was verre van comfortabel en de rugleuning was beschadigd. Bovendien heeft de stoel een klein formaat waardoor het altijd wat uit de toon valt naast de rest van de meubelen. Het heeft een tijd in de originele staat op mijn slaapkamer gestaan en later is het in de kamer van oudste dochter terecht gekomen. Zij was toen in de ban van zeemeerminnen (Ariël) en prinsessen en had een kamer met een blauwe vloer en wanden en een wit met zilveren tafeltje/bureautje. In haar kamer miste nog een stoeltje en het stoeltje van opa en oma kreeg toen haar eerste metamorfose. Het houtwerk verfde ik zilver en het kapotte pitriet werd verwijderd en vervangen door blauw fluwelen bekleding, net als de zitting. De biezen zitting heb ik behouden voor het nageslacht. Ik heb het ingepakt in schuimrubber en daaromheen nog een laag fiberfill waardoor het zitcomfort enorm verbeterde en de biezen zitting bewaard werd. 

Inmiddels is oudste dochter haar zeemeerminnen-periode al lang ontgroeid en heeft ze al een eigen stek met haar vriend. Het stoeltje is hier, nog steeds in blauw met zilveren staat, achtergebleven. En weer zocht het, inmiddels wat gammel geworden, stoeltje naar een plekje. De slaapkamers boven zijn niet groot en naast een bed en kast blijft er geen plek over op mijn slaapkamer, in mijn werkkamer/atelier staat het enorm in de weg en op de voorkamer past het wel maar lijkt de kamer meer op een opslagplaats met allemaal verschillende meubelstukken die geen plek in huis hebben. 

Om te kijken of er in mijn zithoek plaats zou zijn voor een fauteuil, heb ik het stoeltje even beneden gezet. Het was al snel duidelijk dat er in de huidige opstelling geen plaats is voor een grote fauteuil maar, al valt het stoeltje van opa en oma nog steeds wat uit de toon qua grootte, dit stoeltje kon nog net erbij. Het zag er alleen niet uit en het was gammel. Ik twijfelde wat ik met het stoeltje zou doen. 

Tijdens deze twijfel-periode kwam het nogal eens voor dat vrienden en familie in het stoeltje gingen zitten en waar ik ze dan meteen weer uit haalde, uit angst dat het stoeltje het zou begeven en de persoon in kwestie op de grond terecht zou komen. Het was tijd voor actie: het stoeltje moest weg of het moest opgeknapt worden. Natuurlijk koos ik voor het laatste.

Eerst ging ik op zoek naar stof. Wat ik in mijn hoofd had, bleek niet te vinden totdat een vriendin me tipte om eens bij de kant en klaar gordijnen te kijken. En ja hoor, daar vond ik de stof. Niet echt geschikt voor bekleding maar wel leuk! Het houtwerk werd ontvet, geschuurd en geverfd en de gammele constructie werd verbeterd door wat timmer- en lijmwerk. De oude bekleding werd verwijderd en diende meteen als patroon voor de nieuwe bekleding.

De nieuwe metamorfose is een feit. Het stoeltje staat de glimmen op zijn plek in de zithoek.