De woonkamer

Het eerste wat gebeurde in de woonkamer was het ophangen van een thermostaat. Er was geen verwarming in huis toen ik het kocht in januari 2013 dus liet ik meteen verwarming aanleggen. Inmiddels is de radiator bij het achterraam vervangen door een grote designradiator toen ik een paar jaar geleden eindelijk de gewenste openslaande deuren liet plaatsen. 

Ook heb ik meteen de deur aan het eind van de gang naar de woonkamer dichtgemaakt zodat ik mijn hoekbank kwijt kon. De oude hoekbank is inmiddels vervangen door een nieuw exemplaar. Lekker licht en op pootjes waardoor het wat ruimtelijker oogt. Een heerlijk plekje om lekker te lezen, naar buiten te kijken of tv te kijken.

De tv staat achter deuren in mijn kast. De kast komt uit mijn ouderlijk huis, was ooit van mijn opa en oma en mijn vader heeft hem destijds helemaal opgeknapt. Deze kast staat nu alweer bijna vijf jaar bij mij. Eerst stond er een hele grote kast uit mijn vorige leven maar deze kast past hier veel beter, is kleiner, staat hoog op de pootjes en brengt goede herinneringen. Ik heb bij mijn nieuwe tv erop gelet dat hij in de kast past. Een grotere tv in een kleinere kast. Het is gelukt. 

Via de deur vanuit de gang naar de woonkamer kom je nu binnen in het eetgedeelte. Het is het smalste stuk van de kamer aan de voorkant van het huis en ik wist meteen dat hier de eettafel moest komen. Mijn tafel is groot en breed en ik dacht hem eigenlijk te vervangen door een smaller exemplaar. Al tijden staat een zoekopdracht uit op marktplaats maar ik heb hem nog niet gevonden. Slechts één keer heb ik bijna een tafel gekocht maar omdat ik niet op tijd vervoer kon regelen, ging de koop niet door. Toen was ik er even ziek van maar verder heb ik mijn te grote, niet heel mooie tafel nog niet in willen ruilen. Het was ooit mijn atelier-tafel en dat is hij eigenlijk nog steeds. Er worden stoffen op geknipt, geverfd, geklust en geknoeid dus wel zo handig dat hij tegen een stootje kan. Bovendien kan ik er met veel mensen aan eten want hij kan ook nog eens uitgeschoven worden tot 2 meter 70. Misschien is het dus gewoon een blijvertje. 

Om ruimte te besparen heb ik een eetbankje tegen de muur staan. Er is zelfs zo nog ruimte voor een vitrinekast. Deze heb ik ook een paar jaar geleden gekocht, nieuw dit keer, en gevuld met alle rond slingerende fotoboeken, vazen, kandelaars en foto’s. Heel fijn, gezellig én nuttig dit kastje.

Ik heb de tafel ook een tijd aan de achterkant gehad. Lekker ruim maar de zithoek voor vond ik wel erg krap. De bank staat dus al tijden weer achter en de tafel voor zoals ik bij het begin bedacht had. De afstand tussen keuken en tafel is zowiezo nooit groot in een klein huis dus het maakt niet uit waar mijn tafel staat. Ik loop zo vanuit de kamer de keuken in of uit.

Er is mij wel eens gevraagd of ik zou willen uitbouwen. Nou, nee dus. Alles is in verhouding en voor mij geldt hier: het past als een jas! Een hele fijne jas 😊

 

Kom binnen...

 

Kom binnen!

We beginnen de rondleiding in de gang. Misschien eindigen we de rondleiding daar ook in een laatste blog. De gang kan er zo maar eens heel anders uit zien over een paar maanden. Ik mag dan misschien klaar zijn met verbouwen, na twaalf jaar heb je ook te maken met onderhoud. De gang en trap hebben een onderhoudsbeurtje nodig. 

Met een hond in huis die nogal eens nat binnenkomt en zich heerlijk uitschudt in de gang is het niet vreemd dat dat dat zijn sporen nalaat op de muur. Ik heb nu plannen om een lambrisering met tegels te maken. Dat poetst net wat makkelijker en het past ook wel in een oud huis. 

Ook de trap kan wel een likje verf gebruiken. Eerlijk gezegd had ik gedacht dat na vijf jaar al te moeten doen maar inmiddels zijn we twaalf jaar verder. Ik denk wel eens aan een grijze of zwarte trap maar denk toch dat hij wit blijft. Lekker licht want met name boven komt er weinig licht binnen.

De deur naar de kelder is de enige overgebleven originele deur in huis. De kelder doet dienst als voorraadkast maar er staat ook een box, kinderstoel , trap.. Ideaal die bergruimte. Verder staan er nog spullen die ik maar eens per jaar, of voorlopig niet, nodig heb. Die staan in het gedeelte waar je niet kunt staan en alleen kunt kruipen. Jongste dochter moet er nogal eens aan geloven en kruipt voor mij de kelder in om er iets uit te halen of terug te zetten. 

De lockerkast, ooit aangeschaft bij Ikea, gaat al heel wat jaren mee. In een vorig leven werd hij gebruikt als badkamerkast en ook in dit huis stond hij eerst in de badkamer. Hier in de gang staat hij helemaal op zijn plek en biedt hij ruimte aan jassen, sjaals, mutsen en schoenen. 

Natuurlijk heb ik ook een kapstok voor mijn jassen. Ooit bij een brocante gekocht, liefde op het eerste gezicht hoewel de mosterdgele kleur niet echt mijn kleur was. Toch heb ik hem zo gelaten, hij hoort gewoon zo en ik ben er blij mee. De kleur blijft, ik ga er zelfs rekening mee houden bij het kiezen van de kleur van de wandtegels. 

De mosterdgele kleur komt terug in het Mariabeeldje dat van mijn moeder is geweest. In het vaasje staan droogbloemen uit mijn tuin. Die kom je overal in mijn huis tegen, ook in een vaas naast de locker.

Vooral de uitgebloeide Alliums vind ik prachtig. Ik heb ze in verschillende groottes en ieder jaar komen er weer nieuwe exemplaren bij. Tussen de alliums ’vliegt’ een goudkleurig vredesduifje. Gekocht als kerstversiering maar van mij mag hij het hele jaar blijven hangen.

Bij aankoop van het huis zat aan het eind van de gang (achter de locker) de deur naar de kamer, een glazen deur met een afbeelding van een steigerend paard. Ik heb de deur eruit gehaald en aan een paardenliefhebber gegeven. Het kozijn is blijven zitten en is netjes weggewerkt achter een wandje. In de linkermuur is een nieuwe deuropening gemaakt. Van origine was hier al een deur die ooit eruit is gehaald. Grappig genoeg bepaalde ik nu waar de deur moest komen en dat bleek precies de plek te zijn waar hij ooit had gezeten. Dat konden we zien aan de stenen. De deur vond ik bij een sloopbedrijf, het kozijn werd hierop aangepast en een timmerman maakte voor mij dezelfde deurlijsten als in de rest van het huis. Dat er verschillende deuren in de gang zitten vind ik zelf wel grappig. Het past bij het huis zoals het door de tijd geworden is, een beetje van dit en een beetje van dat.

Jans' huis

23 Januari 2013 kreeg ik de sleutels van mijn huisje waar nog het nodige aan moest gebeuren. 12 Jaar geleden alweer! Wat is er een hoop gebeurd en wat ben ik blij met mijn huisje hoe het geworden is. Niet alles wat ik zou willen is gedaan. Ik moest (en moet) rekening houden met een beperkt budget en een beperkt lijf maar ik heb gedaan wat kon en wanneer het kon. Goed is goed.

30 Januari 2016 begon ik met het schrijven van dit blog. Ik had veel te vertellen want er gebeurde veel. Alle plekken in huis hebben een metamorfose gehad. De laatste jaren veranderde dat. Mijn huisje kwam steeds verder af en ik schreef steeds minder. Nu bestaat mijn blog al bijna 10 jaar en dat lijkt mij een mooi moment om na dit jaar te stoppen met dit blog. Dit laatste jaar ga ik proberen iedere maand een blog te schrijven en nog één keer mijn hele huis en tuin en alle klussen de revue te laten passeren.

Deze keer blik nog even terug naar het feestelijke moment op januari 2023: de sleutels van dit huisje voor mij en mijn twee lieve dochters en hond Dorus! Kaal en koud was het maar het voelde warm met al die geweldige klussende vrienden en familie!

Wat een kale bende was het! Geen verwarming, geen keuken, geen badkamer. Nou vooruit: er hing een gammele douchekop aan de muur en er was water maar dat was alles. Toch heb ik er nog onder gestaan van april (toen ben ik er al gaan "wonen") tot september (toen was mijn badkamer klaar). De keuken bestond uit een eenvoudig aanrecht met gootsteen, 3 kastjes en twee bovenkastjes. Een gedeelte gebruik ik overigens nog steeds in mijn bijkeuken. Boven was overal het plafond afgetimmerd en gewit dus dat was te doen maar de vloeren wanden hadden wel wat aandacht nodig om het zachtjes uit te drukken. En allemaal enkel steens muurtjes en enkel glas. Koud dat het was!! Het eerste wat ik heb laten doen was centrale verwarming aanleggen en toen kon ik zelf aan de slag.

Tja, als ik terug kijk vraag ik me wel eens af hoe ik het allemaal heb kunnen doen. Ik had nauwelijks budget dus kon de dingen niet groots aanpakken. Het huis was voorheen van de woningbouwstichting en voor mij hadden er ook mensen in gewoond dus, zo dacht ik, je kunt er in wonen en alles wat ik kan doen met mijn twee handen en die van mijn helpende vrienden en familie is meegenomen. En zo ben ik stap voor stap aan de slag gegaan en een heel eind gekomen.

Dakraam: check!

Weer een klusje afgevinkt! Mijn badkamerraam is afgewerkt. Bij het vervangen van het dak in februari, heb ik ook mijn badkamerraam laten vervangen. Dat wil zeggen: ik heb een nieuw raam gekocht en dat hebben de dakmannen geplaatst. Het oude raampje was aan vervanging toe, was van plastic en sloot niet goed. Dit raam heeft dubbel glas. Nu heb ik overal in huis dubbel glas, eindelijk!

Het was trouwens nog een heel gedoe om dit raam te vinden. Door de afmetingen wordt het een zolderraam of uitzet-dakraam genoemd, geschikt voor onbewoonde ruimtes. Dat laatste is bij mij niet zo, het is wel degelijk een bewoonde ruimte maar ik heb geen ander raam gevonden met deze kleine afmetingen. Het is in ieder geval al een enorme verbetering ten opzichte van het oude raam. Na lang zoeken had ik een raam gevonden bij de bouwmarkt. In verband met gebrek aan opslagruimte heb ik gewacht met aanschaffen op groen licht van het dakbedrijf. Toen ik twee weken voor plaatsing het raam wilde halen, bleek het niet op voorraad en onbekend wanneer het weer zou binnenkomen. Lichte paniek! Dat werd weer opnieuw het internet afspeuren en ja hoor: daar was een site met hetzelfde raam op voorraad, ook nog eens voordeliger èn de volgende dag in huis! Terwijl ik nerveus was of ik wel op tijd een raam zou hebben èn (niet geheel onbelangrijk!) wachtte op het nieuws dat ik oma geworden was, bestelde ik online het dakraam..... Eén wijze raad: bestel nooit "even snel" online als je er niet helemaal bij bent met je hoofd! Meteen bij het afrekenen voelde ik al dat er iets niet klopte, ik kreeg vragen om nog eens te betalen, de leveringsdatum was ineens veel later... Buikpijn kreeg ik ervan. Later leek het weer in orde, ik kreeg een track and trace die ik kon volgen.. Maar toch... Goede vriend zocht het uit, stuurde een mail om te herroepen, blokkeerde de creditcard waarmee betaald was. Intussen was Prachtige Kleindochter geboren en naderde de datum van plaatsing dak en raam. Enkele dagen voor het dakbedrijf zou beginnen, bleek het dakraam ineens weer leverbaar te zijn bij de bouwmarkt (3 stuks), Hallelujah!, en heeft Overbuuf 1 ze meteen voor haarzelf, Overbuuf 2 en mij in huis gehaald (zij zaten ook om nieuwe dakramen verlegen). Inmiddels zit het dakraam uit de Bouwmarkt in mijn badkamerdak. Het "online-dakraam" is tot op heden niet geleverd. Het bleek volgens de track and trace uit China te komen en ik heb het kunnen volgen tot het met het vliegtuig meeging en in Nederland ineens was "afgeleverd", geen idee waar. Naar alle waarschijnlijkheid oplichterij. Ik heb mijn lesje geleerd: niet "even snel" en beter checken, ook al ziet de site er heel betrouwbaar uit. Niets is wat het lijkt.

Terwijl de buitenkant dik in orde was, moest het raam aan de binnenkant nog afgewerkt worden. Het nieuwe raam moest iets hoger geplaatst worden en is een tikkie groter. Daardoor klopte het gat in mijn schuine plafond in de badkamer niet meer en moest dat aangepast worden. Ook de afwerking moest nu anders. Ik kon het gat wel groter maken maar niet verplaatsen. De afwerking van het raam met hout moest ik naar beneden schuin af laten lopen. Nu alles open was heb ik ook hier zo ver mogelijk isolatiemateriaal in het stuk dak geduwd, bevestigingslatten om het gat heen gemaakt en daarna van timmerpanelen ( wie bewaart, heeft wat!) de zijkanten op maat gezaagd (meten is weten!). Daarna gaatjes dichtsmeren, randen dichtkitten en schilderen.

Mijn badkamerraampje is nog nooit zo mooi geweest! Weer een klus geklaard: check!

Het zit erop!

Het was zover! Mijn voorbereidingen waren gedaan, de vakmannen namen het over. De wekker ging vroeger dan anders want vakmensen beginnen vroeger dan ik. Harde wekers, ze hoefden nog geen koffie maar gingen meteen aan het werk: steigers opbouwen en materialen aanvoeren. Een korte onderbreking met koffie en weer door. Zitten doen ze niet en binnen al helemaal niet. Ze hebben goede kleding aan om ze te beschermen tegen wind, regen en kou en dan werken temperatuurswisselingen niet lekker, zo vertelden ze.

Dag twee begonnen ze met het dak van de aanbouw: dakbeschot aanbregen, dampdoorlatende folie en panlatten en tot slot de dakpannen. Ondertusen werd ook de schoorsteen aangepakt: voegen repareren, nieuw lood. Het enige wat ik kon doen was ze regelmatig voorzien van koffie, thee, stroopwafels, krentenbollen en meer. Je moet die mannen wel tevreden houden. Voor ik het wist was het dak van de aanbouw bedekt met pannen. Heel fijn want 's nachts waaide het weer stevig, ik werd er gewoontegetrouw wakker van maar hoefde me niet meer druk te maken. Het dak van de aanbouw is dicht.

Dag drie begonnen ze aan de achterkant met het dak dat ik met de buurman deel. Ook dit ging razendsnel, ongelofelijk hoe handig die mannen zijn op het dak. Dakpannen worden soepeltjes overgegooid. En zo fijn: er zijn geen vervelende verrassingen tevoorschijn gekomen die weer voor extra kosten zouden kunnen zorgen.

Dag vier waren de zijkanten van mijn puntdak aan de beurt. Hierbij zou ook mijn dakraam vervangen en de kilgoten gecontroleerd worden. Weer een meevaller: de kilgoten waren goed op een klein gaatje na, veroorzaakt door een schroef van binnen uit ( zou ik dat zelf gedaan hebben??). Dit gaatje kon prima dicht gesoldeerd worden en dan kunnen de goten weer jaren mee.

Op dag vijf zijn de laatste pannen erop gelegd, op het dak aan de voorkant. Heel mijn dak voorzien van nieuwe dampdoorlatende folie, pannenlatten en dakpannen. Wat een plaatje.

Het zit erop! En mijn dak kan weer jaren mee.

Het dak eraf!

Na heel lang denken, sparen, vergelijken en wachten is het dan zover: het dak kan eraf! Dat klinkt als een feestje maar dat is het voor mij toch echt niet. Buikpijn heb ik er van gehad, nachten heb ik er van wakker gelegen en zorgen gemaakt maar ruim een jaar geleden heb ik de knoop door gehakt. Mijn dak wordt vervangen. Dat gaat betekenen dat er voorlopig geen zorgen meer zijn over nog te verwijderen asbest dakplaten, schuivende dakpannen, lekkages èn mijn laatste slechte dakraampje wordt ook vervangen! Deze week was het zover! Het begon met het verwijderen van de asbest dakplaten van de aanbouw. Dat moest ik zelf doen en gelukkig kreeg ik daarbij hulp van goede vriend en grote broer. Natuurlijk heb ik me goed voorbereid op deze klus: melding gedaan bij Omgevingsloket, voorbereidingen getroffen zoals aanhanger geregeld, steiger gehuurd, speciale zakken voor asbestverwijdering gehaald bij milieustraat,beschermende kleding en mondkapjes gehaald. Bij het ophalen van de steiger bleek die te groot voor de aanhanger en heb ik van aardige buurman een extra ladder geleend waarmee het eigenlijk prima ging. Het weer was ook nog even spannend maar uiteindelijk was het een prachtige droge dag en ook de kou viel mee. Gelukkig gingen de platen gemakkelijk los en nadat we ze verpakt hadden in de speciale zakken van de milieustraat konden ze daar ingeleverd worden.

Heel charmant zag ik er niet uit in mijn klus-outfit maar na het verwijderen van de asbest-platen konden overall, mondkapje en handschoenen uit en konden we verder met het afdekken van het dak. Het dak van de aanbouw heeft geen dakbeschot en dus kijk je zo op het plafond van keuken en bijkeuken. Ik had aleens wat restjes isolatiemateriaal op het plafond proberen te proppen maar dit was een uitgelezen kans om het goed te doen. Een kwestie van uitrollen.

Hierna heeft mijn hulp-duo latten aangebracht waar een groot zeil overheen is getrokken. Dit zeil is weer met latten bevestigd op de onderliggende latten. Ze hebben de klus goed volbracht want de twee nachten erna is het stevig gaan waaien en het zeil is netjes blijven liggen.

Gelukkig heeft het niet lang hoeven duren want na die twee nachten kwam het dakbedrijf om de klus af te maken.