De tuin

 

De tuin… die is heel belangrijk voor me! Die plek achter het huis veroverde meteen mijn hart, terwijl het bij aankoop een lege verwaarloosde plek was, braakliggend terrein. Er was zelfs geen schutting tussen mij en de buurvrouw. Na wat gedoe met de Woningbouwstichting kwam die er gelukkig wel. Een aantal jaren terug heb ik samen met een nieuwe eigenaar een echt stevige schutting geplaatst. Aan de andere kant staat nog steeds de oude betonschutting. Ik ben bezig deze een nieuw verflaagje te geven. 

De tuin is voor mij de plek om tot rust te komen en te ontspannen. Niet door erin te zitten maar door er te lopen, te kijken, te werken. Lekker met je handen in de aarde. Ik begin vrijwel iedere dag met een wandelingetje door de tuin en ook als ik weg ben geweest, is dat het eerste wat ik doe. Even kijken, iets wegknippen, onkruid eruit trekken, water geven. “Is het niet heel veel werk?”, vragen mensen wel eens. Maar nee, ik vind van niet. Misschien omdat ik er zo van geniet dat ik het niet als veel werk ervaar. Huishoudelijke karweitjes in huis (poetsen 😜), dàt vind ik veel werk maar dat doe ik dan ook helemáal níet graag! 

Mijn tuin is geen nette tuin waar geen onkruid te bekennen is. Tussen tegels en bij het grind is altijd wel wat te bekennen maar de tuin zelf staat zo vol dat daar weinig plek is voor onkruid. Ik moet de tuin een beetje in bedwang houden en regelmatig iets wegknippen al vind ik dat vaak wel moeilijk. Als er iets omhoog komt op een plek waar het niet hoort, ben ik toch altijd benieuwd hoe dat eruit gaat zien. Soms pakt dat goed uit, soms niet en wordt de tuin te rommelig. Dan haal ik het weer weg. Zo blijf ik bezig en dat is precies wat ik leuk vind aan de tuin. Ieder jaar kan de tuin me weer verrassen, ieder jaar is anders want het ene jaar is het een droger jaar dan het andere of is het een kouder voorjaar dan het andere. Dat zie je terug bij de planten.

Dit jaar kwam ik terug van vakantie nadat het net heel warm was geweest. Het was begin juli maar in de tuin leek het wel herfst, zoveel geel en bruin in plaats van groen en kleur. Planten waren verdord en knoppen zelfs verbrand. Ik heb planten terug geknipt en hier en daar wat extra voeding en water gegeven. Nu, drie weken verder,  herstelt de tuin zich weer. Planten zijn weer groen, hebben weer knoppen gemaakt en gaan weer bloeien. Dan zie ik weer de veerkracht van de natuur, na moeilijke periodes weer terug komen. Dat staat symbool voor mijzelf. Ook ik heb hier in de tuin na een moeilijke periode mijzelf weer terug gevonden. 

Een portret van mijn tuin

 Eind mei vierde ik een heerlijk feestje in de tuin (lees blog 'Een  tuinfeestje', 16 juni 2023) omdat ik 60 jaar geworden was èn 10 jaar in Jans’ huis en tuin woon. Als cadeautip had ik een bijdrage gevraagd voor een tuinportret, gemaakt door www.sarahvanrossem.com . Afgelopen week was het zover: ik mocht het gaan ophalen bij Sarah! 

Al een tijdje terug had ik bloemen uit mijn tuin naar haar atelier gebracht. Daar hebben we besproken wat voor kleuren ze zou gaan gebruiken, of ik favoriete bloemen heb, waar ik van houd, of ik het werk verticaal of horizontaal wilde… Daarmee is ze aan de slag gegaan. Ik was natuurlijk enorm benieuwd de afgelopen tijd hoe het zou worden maar had er tegelijkertijd volop vertrouwen in dat het iets moois zou worden en dat Sarah begreep waar ik van houd. Onderstaande foto maakte Sarah tijdens het werkproces.

Het resultaat is prachtig geworden, ik kan ernaar blijven kijken. Ik zie mijn tuin en de bloemen erin terug. Nu nog op zoek naar een plaatsje voor dit kunstwerk en dat valt nog niet mee. Ik hang of zet het nu steeds ergens anders. Eigenlijk dacht ik het bij mijn art-wall op te hangen. ..

alleen zit ik op de bank met mijn rug er naar toe en ik wil er nu steeds naar kijken. Vanaf de eettafel zie ik het wel maar te ver om goed te kijken.

Daarom staat het nu voorlopig op mijn zwarte trolley. Ik kan er nu vanaf de bank èn vanaf de eettafel van genieten. 

Voorlopig staat hij daar goed. Heerlijk om naar te kijken maar ook om na te genieten van het gezellige tuinfeestje met zoveel lieve mensen die mij dit gegeven hebben! 

Een tuinfeestje

De dagen hollen voorbij. 

Ik was zó van plan weer ieder week een blog te schrijven maar inmiddels is mijn laatste blog alweer 6 weken geleden!!! Het is wel te verklaren want in de afgelopen weken heb ik mijn half-jaarlijkse dagopname voor mijn MS met alle daarbij-horende controles en bloedonderzoeken gehad en daar moet ik altijd even van bijkomen. Daarna stortte ik me meteen in de voorbereidingen voor een tuinfeestje dat ik gepland had voor mijn 60ste verjaardag (in november) en mijn 10 jarig jubileum van Jans' huis en tuin. Dat feestje was geweldig (eind mei), waarover straks meer, maar een klein minpuntje was dat ik mijn voet aan het eind van het feest verzwikte en tot op de dag van vandaag nog niet goed kan lopen. Alle tijd om op de bank te zitten en een blog te schrijven, zou je denken maar niets is minder waar. Al mijn energie gaat naar mijn enkel en het (moeizame) lopen waardoor ik zo moe was dat ik geen woorden 'op papier' kon krijgen. Gelukkig gaat het iedere dag beter en vond ik het nu wel tijd worden weer iets van me te laten horen.

Een tuinfeestje dus.

In november werd ik 60 en vierde dat met kinderen, broer, zus en alles wat daarbij hoort op landgoed De Mariënwaerd. Een heerlijk weekend. Ik wilde echter ook een feestje geven voor mijn vrienden en vriendinnen en het leek me zó leuk om een feestje in de tuin te geven. Daarbij kwam ook het feit dat ik dit jaar mijn 10e jaar in Jans' huis en tuin' beleef en zo kwam het idee 28 mei een tuinfeest te geven met hopelijk goed weer. Dat is gelukt!

Ik vind het geweldig leuk om de tuin mooi te maken, hapjes en drankjes te verzinnen en die ook zelf te bereden. Om dat alles mogelijk te maken, begon ik op tijd zodat alles in stapjes, gedoseerd gedaan kan worden. Overal maakte ik lijstjes voor die ik honderd keer opnieuw doornam en waarop alles afgevinkt kon worden. Het geheugen is niet meer wat het was en multi-tasken is ook voorbij. 

Het weer werkte fantastisch mee: droog, zonnig en niet te warm.

De dag van het feest was alles voorbereid. De tuin stond er piccobello bij, de versieringen waren aangebracht, alle boodschappen waren in huis, alle hapjes waren voorbereid, de (zelfbediening-)bar stond klaar, dochters en schoonzonen waren present: het feest kon beginnen. Vanaf nu hoefde ik me alleen nog maar met mijn gasten bezig te houden want de kinderen zorgden voor het af-bereiden en rondbrengen van de mini-gerechtjes, het bevoorraden van de drankjes en het in beeld brengen van alles. Zonder hen was het niet gelukt.

En ja, aan het eind verzwikte ik mijn voet, dacht dat het wel mee viel en ging gewoon verder maar bij de na-zit toch maar even pootje omhoog en gekoeld. Dat had eigenlijk eerder gemoeten, mijn voet werd dik en ik kon er niet meer op staan. Met rust nemen kwam het na het feestje in ieder geval wel goed, ik kon alleen maar op de bank liggen. Inmiddels loop ik weer rondjes met Mix. Het mag de pret niet drukken, ik geniet nog steeds na van mijn tuinfeestje!

Groen als gras

Het is april en dus is er werk te doen in de tuin. Nou ben ik geen hele 'nette' tuinierster, ik houd van een natuurlijke tuin. Bij mij valt 'terrastegels en tuinmuren ontdoen van groene aanslag' niet onder tuinieren maar onder poetsen, iets waar ik een hekel aan heb en zo lang mogelijk uitstel (maar natuurlijk wel een keer moet gebeuren).  Gelukkig staan er ook echte tuinklussen op mijn to do lijstje en daar werk ik graag aan. Wanneer ik vervelende taakjes in huis op mijn lijstje heb en ik door de tuin loop, zie ik altijd wel iets wat 'dringend' moet gebeuren zodat ik dat andere taakje even uit kan stellen. Het liefst ben ik dagelijks in de tuin bezig maar helaas vindt het lijf dat niet goed en doe ik alles in stappen.

Het gazon bijvoorbeeld. Toen Mix bij mij kwam wonen heb ik een stuk tuin veranderd in een gazonnetje van zo'n twee meter doorsnede zodat Mix daar lekker kan liggen (blog: "gazonnetje in wording 11-10-2016). Uiteindelijk ligt ze er niet heel vaak (ze ligt net zo lief op de halfverharding) maar 's winters is het een fris stukje groen in de tuin tussen alle afgestorven vaste planten en gele beukenhaag. Het is dus een blijvertje. Toendertijd heb ik het zelf ingezaaid, dat is aardig gelukt maar het is wel een hobbelig stukje gras met inmiddels veel wilde pollen. Het kan wel wat beter dus ben ik onlangs begonnen met het weghalen van het gras. Een flinke klus die ik duidelijk in meerdere stappen moet doen, ook voor de gft-bak want die wordt anders zo zwaar dat ik hem niet meer kan verplaatsen en de ophaaldienst straks nog weigert om hem te legen.

Nu het gras weg is en de grond omgespit, kan ik door te bemesten, de grond voorbereiden op nieuw gras. Dit keer worden het graszoden, net wat sneller. De uitdaging zit hem in het vlak leggen van de graszoden. Daar heb je van die handig rollers voor maar mijn grasveldje is zo klein dat ik die roller amper heen en weer kan bewegen. Eerst maar eens wat grond erbij doen want die zoden hebben heel wat grond mee de gft-bak in genomen (vandaar het gewicht!), dan netjes aanharken en wat aanstampen met de voetjes. Verder ben ik nog niet gekomen, mijn gazonnetje-in-wording ligt met een laagje verse compost uit mijn compostbak te wachten op nog wat extra grond en nog een keer aanstampen en gladharken. Het is voor vandaag mooi geweest en mijn voetjes gaan nu lekker omhoog. Na het weekend hoop ik het af te maken en de graszoden te halen.

Bij de graszoden krijg ik gratis een roller te leen, als ze dat tenminste ook doen bij mij "enorme" aanschaf van twee rolletjes gras, en dan is het tijd voor de finishing touch: het uit- en aanrollen van het gras. En al zie ik enorm uit naar droog en zonnig lenteweer, dàn hoop ik toch op een paar lentebuitjes voor het gras.

Tuinkoorts

Ineens was het heerlijk tuinweer. Ik had er afgelopen week helemaal niet op gerekend, hield rekening met (winterse) buien en kou maar het viel reuze mee. Ik kon mijn was lekker buiten drogen, het bleef vrijwel droog en het zonnetje liet zich regelmatig zien. Voorzichtig begon ik aan wat kleine tuinklusjes: snoeien van de Vlinderstruik zodat maandag de container vol aan de straat gezet kon worden en ik die dinsdag weer kon vullen met overtollig blad en dode bloemstengels. Voor ik het wist had ik last van "tuinkoorts" en kan ik moeilijk stoppen. Mijn lichaam laat altijd nèt iets te laat weten dat ik te veel heb gedaan (of misschien luister ik niet zo goed) en dus zet ik een timer om te voorkomen dat ik te lang doorga. Iedere dag een beetje werkt ook en nu kan ik aan het eind van de week met een tevreden gevoel naar de tuin kijken.

Ik heb zelfs de schuur opgeruimd! Dat was hard nodig want als ik iets uit de schuur nodig had, viel er steeds van alles om en het werd steeds moeilijker mijn fiets de schuur uit te krijgen. Inmiddels ligt alles weer keurig op zijn plek en is zelfs mijn werktafel leeg!! Er was nu ruimte genoeg om gekochte zaadjes van de Klokwinde (een één-jarige klimmer) te zaaien en om de ingeslagen viooltjes in potten te planten.

Overigens ben ik nog steeds heel blij met mijn blokhut. Hij is heel ruim en al mijn gereedschap, tuinspullen, hout, fietsen en meer past er in. Toen ik hier kwam wonen stond er niets en heb ik via marktplaats dit tuinhuis gevonden. Een vader had dit voor zijn dochter gemaakt en hij was erbij om instructies te geven toen ik hem met mijn hulpploeg op de koudste dag van het jaar uit elkaar kwam halen. Later in het jaar is hij toen bij mij in de tuin weer in elkaar gezet en tot op de dag van vandaag staat hij als een huis.

Na een paar jaar heb ik hem geverfd, ook daar heb ik geen dag spijt van gehad. Ik weet nog dat ik het spannend vond en van een vriendin de tip kreeg om hem vol te hangen met vuilniszakken. Een gouden tip want toen wist ik meteen dat het een goed plan was om de schuur antraciet te verven. Inmiddels is ook de tuin meer volgroeid en past hij prima in het plaatje. Het enige wat jammer is, is dat mijn mooie lamp (nog uit de electriciteitscentrale waar mijn vader werkte) niet kan branden. Ik heb namelijk geen electriciteit in mijn schuurtje en tuin. Alle verlichting is solarverlichting. Dat functioneert prima behalve bij die lamp, daar moet nog een oplossing voor komen.

Als het weer volgende week zo blijft kan ik tussen de planten schoffelen en de tuin bemesten en daarna wachten wat er allemaal omhoog komt want vaak weet ik niet meer precies wat ik waar heb geplant of verplant. Heerlijk dat het weer lente wordt!

Lentekriebels

Deze week was het prachtig weer, de gft-bak was geleegd én de Wisteria moest gesnoeid: prima reden om de tuin in te gaan! De Wisteria moet twee keer per jaar gesnoeid worden, ik snoei hem in februari en in augustus, om hem in toom te houden en mooi te laten bloeien. Hij bloeit altijd prachtig, eerst uitbundig op het kale hout en daarna nog een keer als hij in het blad zit gedurende de zomer. Vorig jaar ging het mis bij de eerste bloei, hij zat vol in de knop maar de bloemen verdroogden. Gelukkig bloeide hij daarna wel gedurende de zomer.

In de tuin bloeit nu mijn paarse Helleborus. Ik heb er tulpen omheen geplant die prachtig kleuren bij de Helleborus maar meestal is de bloei van de Helleborus al op zijn retour wanneer de tulpen opengaan. Zo ver is het nu nog lang niet, hij is nu nog naar net begonnen.

In januari ontdekte ik bolletjes in de sneeuw die al wilden bloeien. Sneeuwklokjes dacht ik, zo vroeg en in de sneeuw! Nu bloeien ze en blijken het geen sneeuwklokjes te zijn. Het lijkt Ornithogalum (Wolfsmelk) te zijn maar dan wel een hele vroege. Na wat speurwerk lijkt het mij Ornithogalum Collinum te zijn die in april, mei bloeit. Ik heb een plantkaartje gevonden maar daar staat niet veel op. Ik herkende ze op een foto van vorig jaar waarop ze binnen staan. Daarna heb ik ze in de tuin gezet wat ik meestal doe met uitgebloeide bolletjes. Ook nu heb ik binnen bolletjes staan die ik straks buiten in de grond zet. Wel bikkels hoor, om boven te komen wanneer het sneeuwt en nu al te bloeien in februari. Ik kan ze net zien vanuit de kamer. Hopelijk verwilderen ze ook nog, staat het straks vol met witte bloemetjes!

10 Jaar eigenaar

Afgelopen maandag was het tien jaar geleden dat ik de sleutels kreeg van mijn huisje. Tien jaar!! Van alle tien (!) huizen waar ik heb gewoond, is er maar één waar ik langer heb gewoond! Tien jaar klinkt lang maar zo voelt het niet. De jaren zijn voorblij gevlogen. Het is een bijzondere plek voor mij. Ik ben hier met mijn twee dochters en hond Dorus gaan wonen toen ik in een moeilijke periode in mijn leven zat. Het huis was een klushuis, kwam uit de verhuur, was erg gedateerd en zonder verwarming. Het had duidelijk wat liefde nodig en de handen zouden flink uit de mouwen moeten. Dat was net wat ik nodig had om er weer bovenop te komen. De eerste jaren stond ik in de overlevingsstand maar gaandeweg ging het beter.

In al die jaren is er veel gebeurd. Dorus is overleden, dochters gingen het huis uit, Mix kwam bij me wonen. Heel veel werk is verricht, alles in etappes vanwege mijn gezondheid en kleine budget.

Als eerste heb ik verwarming laten aanleggen en is er boven een badkamer gemaakt zodat ik er kon gaan wonen. Daarna heb ik met de nodige hulp stap voor stap de kamers opgeknapt, een deur verplaatst, de enkelsteens muurtjes geïsoleerd, geverfd en behangen, de toilet vervangen en betegeld. Met behulp van meegebrachte spullen, marktplaats, kringloop en de nodige creativiteit, heb ik er een nieuw thuis van kunnen maken.

Na een aantal jaren heb ik een nieuwe keuken kunnen plaatsen en kwam er een bijkeuken. De afgelopen jaren heb ik kozijnen kunnen vervangen, is overal dubbel glas gekomen en heb ik een nieuwe vloer en bank aangeschaft. De kamers van de meiden hebben een nieuwe bestemming gekregen. En er is een schutting geplaatst en ik heb een tuin aangelegd.

Klaar met het huis ben ik nog steeds niet. Ik ben nog bezig met mijn werkkamer/ateliertje, daar wacht ook nog een isolatieklus en er gaat, hopelijk, een nieuw dak komen. Pff! Het klussen gaat ook wat moeizamer en al is mijn MS redelijk stabiel, het kost steeds meer energie én ik ben natuurlijk ook tien jaar ouder geworden. Toch gaat het veel beter met me dan tien jaar geleden, ik kan wel zeggen dat (oa) de klustherapie mij heeft geholpen. Ik ben gelukkiger dan ooit in die tien jaren op mijn fijne pekje, in Jans'huis en tuin, Jhet!