De woonkamer

Het eerste wat gebeurde in de woonkamer was het ophangen van een thermostaat. Er was geen verwarming in huis toen ik het kocht in januari 2013 dus liet ik meteen verwarming aanleggen. Inmiddels is de radiator bij het achterraam vervangen door een grote designradiator toen ik een paar jaar geleden eindelijk de gewenste openslaande deuren liet plaatsen. 

Ook heb ik meteen de deur aan het eind van de gang naar de woonkamer dichtgemaakt zodat ik mijn hoekbank kwijt kon. De oude hoekbank is inmiddels vervangen door een nieuw exemplaar. Lekker licht en op pootjes waardoor het wat ruimtelijker oogt. Een heerlijk plekje om lekker te lezen, naar buiten te kijken of tv te kijken.

De tv staat achter deuren in mijn kast. De kast komt uit mijn ouderlijk huis, was ooit van mijn opa en oma en mijn vader heeft hem destijds helemaal opgeknapt. Deze kast staat nu alweer bijna vijf jaar bij mij. Eerst stond er een hele grote kast uit mijn vorige leven maar deze kast past hier veel beter, is kleiner, staat hoog op de pootjes en brengt goede herinneringen. Ik heb bij mijn nieuwe tv erop gelet dat hij in de kast past. Een grotere tv in een kleinere kast. Het is gelukt. 

Via de deur vanuit de gang naar de woonkamer kom je nu binnen in het eetgedeelte. Het is het smalste stuk van de kamer aan de voorkant van het huis en ik wist meteen dat hier de eettafel moest komen. Mijn tafel is groot en breed en ik dacht hem eigenlijk te vervangen door een smaller exemplaar. Al tijden staat een zoekopdracht uit op marktplaats maar ik heb hem nog niet gevonden. Slechts één keer heb ik bijna een tafel gekocht maar omdat ik niet op tijd vervoer kon regelen, ging de koop niet door. Toen was ik er even ziek van maar verder heb ik mijn te grote, niet heel mooie tafel nog niet in willen ruilen. Het was ooit mijn atelier-tafel en dat is hij eigenlijk nog steeds. Er worden stoffen op geknipt, geverfd, geklust en geknoeid dus wel zo handig dat hij tegen een stootje kan. Bovendien kan ik er met veel mensen aan eten want hij kan ook nog eens uitgeschoven worden tot 2 meter 70. Misschien is het dus gewoon een blijvertje. 

Om ruimte te besparen heb ik een eetbankje tegen de muur staan. Er is zelfs zo nog ruimte voor een vitrinekast. Deze heb ik ook een paar jaar geleden gekocht, nieuw dit keer, en gevuld met alle rond slingerende fotoboeken, vazen, kandelaars en foto’s. Heel fijn, gezellig én nuttig dit kastje.

Ik heb de tafel ook een tijd aan de achterkant gehad. Lekker ruim maar de zithoek voor vond ik wel erg krap. De bank staat dus al tijden weer achter en de tafel voor zoals ik bij het begin bedacht had. De afstand tussen keuken en tafel is zowiezo nooit groot in een klein huis dus het maakt niet uit waar mijn tafel staat. Ik loop zo vanuit de kamer de keuken in of uit.

Er is mij wel eens gevraagd of ik zou willen uitbouwen. Nou, nee dus. Alles is in verhouding en voor mij geldt hier: het past als een jas! Een hele fijne jas 😊

 

Winter: vogels kijken en plannen maken.

Wat is het prachtig buiten! Ik houd ervan! Nu wij de sneeuw niet op kunnen zoeken, komt de sneeuw naar ons toe inclusief het wintersportzonnetje! Samen met Mix maak ik iedere dag een lekkere winterwandeling om daarna met een warm drankje lekker samen op de bank te kruipen. Vanuit mijn plekje met uitzicht naar de tuin, geniet ik van het witte plaatje.

Ondertussen droom ik van openslaande deuren waardoor ik een beter uitzicht op de tuin zal hebben. Ik ben al gestart met het voorwerk: offertes aanvragen, advies inwinnen. Zoals zo vaak blijkt het minder gemakkelijk te zijn dan verwacht. Vooral verwarming is een dingetje, de radiator vervangen door een design-radiator op het wandje naast het raam is een hele speurtocht. Er past maar een smalle en die levert niet genoeg warmte. Ik ben verder aan het speuren en ben me ook aan het verdiepen in vloerverwarming. Advies inwinnen is nu minder gemakkelijk door Corona, er komt niet zo maar eventjes iemand thuis de situatie bekijken dus heel veel gaat via mail, sites en telefoon. Ik vind het nu lastiger dan anders om in mijn eentje beslissingen te nemen maar uiteindelijk zal het wel goed komen.

Op Instagram en Facebook plopten steeds berichtjes tevoorschijn over de sneeuw, mooie plaatjes natuurlijk maar ook tips waaronder de tip om je vloerkleed in de sneeuw te leggen om hem te reinigen. Daar had ik al eens eerder van gehoord. Of het echt zal werken bij mijn kleed was natuurlijk de vraag want daar zitten al de nodige vlekken in. Ik heb het al eens gereinigd met speciaal poeder dat je erop strooit, inborstelt, in laat trekken en weer opzuigt. Ook met water met azijn schoonborstelen heb ik al eens geprobeerd en de laatste keer heb ik het bestrooid met waspoeder om het in te laten trekken en op te zuigen. Maar nu de sneeuw er is, kon ik dat ook proberen. Opfrissen doet ie zeker met deze temperaturen. Dus ik heb het kleed buiten gelegd met de goede kant op de sneeuw en daar een uurtje laten liggen.

Na een uurtje heb ik het weer binnen gelegd. Ik zie niet echt verschil, mijn vlekken zitten er nog in maar opgefrist is hij wel. Ondertussen had ik de vloer ook een poetsbeurt gegeven dus de kamer is er zowiezo beter van geworden.

Weer terug op mijn plekje met uitzicht op de tuin, geniet ik van de vogels in de tuin. Nog nooit heb ik zveel verschillende vogels in mijn tuin gezien. Ik had weer mee willen doen met de nationale vogeltelling en ik ben er dat weekend drie keer voor gaan zitten met als resultaat: 0 vogels! Ik weet het, als er geen vogels waren, willen ze dat ook weten maar ik heb niets ingestuurd. En nu: zoveel vogels, ik heb er de tuinvogel-app bij gehaald om te weten welke het allemaal zijn. Ik leer heel wat bij. Naast de bekende roeken en kraaien, zijn er ook koolmeesjes, merels, roodborstjes, keepjes (die kende ik dus nog niet) en ik zag ook een winterkoninkje. Er is ook een vogel die ik nog niet heb kunnen herkennen, ter grootte van een merel maar lichtgrijs, bruin en wit met een stukje oranje. Een kramsvogel of koperwiek denk ik (ook nog nooit eerder gezien) maar ik ga een verrekijker regelen om het beter te kunnen zien. Ik vind het te koud om me verdekt op te stellen in de tuin, het moet niet gekker worden.

Septemberappeltjes

Buiten voel je het najaar al. Ik houd ervan, september. Ik zei het al eerder: ik ben een seizoenen-mens. Voor mij hoeft het niet altijd zomer te zijn, de voor- en na-zomer zijn mijn favorieten maar ik houd van alle seizoenen. Ik kan intens genieten van het najaarszonnetje, van de tuin en de natuur die begint te verkleuren en daardoor wil ik ook binnen dingen aanpassen, de nazomer naar binnen halen. Dus verschijnen er kaarsen, groene maar ook een mosterdgele, geel-oranje bloemen en liggen de eerste sierappeltjes binnen.

Mijn Sierappelboom (Malus Red Sentinel) heb ik ooit aan het eind van het seizoen als armetierig boompje in een tuincentrum gekocht voor €5,00. Ik heb hem zo geplant dat ik het boompje vanuit huis kan zien want je kunt zowel in het voor- als najaar genieten van de Sierappel. Eerst bloeit hij in april met prachtige bloesem en in september zit hij vol met prachtig van groen via oranje naar rood verkleurende appeltjes.

Het boompje doet het heel goed in mijn tuin. Dat komt waarschijnlijk doordat ik hem zo'n goed plekje heb gegeven naast de compostbak. Hij profiteert natuurlijk van het meest vruchtbare stukje grond in de tuin en beloont mij rijkelijk met een enorme hoeveelheid appeltjes. De vogels zijn ook blij met de appeltjes maar zij wachten tot de appeltjes rood zijn en dan heb ik mijn takken al binnen.

Vandaag heb ik de eerste tak met appeltjes geknipt want ik wil ze graag oranje hebben. Ik moet niet te lang wachten om de andere takken te snoeien want het zal niet lang meer duren voordat ze vuurrood zijn. En er mogen heel wat takken af. Ik loop de hele zomer al bukkend onder de doorgebogen takken door die enorm in de weg hangen maar die ik toen niet weg wilde halen om nu een prachtige lange tak met appeltjes te hebben voor binnen. Ik verheug me nu al op het mooie plaatje van die tak in een vaas.
Voor vandaag houd ik het bij een klein takje. Het is ook altijd weer even moed verzamelen voor zo'n snoeibeurt want het boompje heeft een wat vreemde vorm en met snoeien wil ik hem zo mooi mogelijk laten worden.

Ik vertoef nog veel buiten, zeker nu er weer mooie dagen aankomen, maar 's avonds is het binnen ook fijn met mooie appeltakken, brandende kaarsjes en een fijn tijdschrift (vol lekkere courgette-recepten 😉😋).

Vogels tellen in de tuin.

Dit weekend (25, 26, 27 januari) is het weer vogels tellen in je tuin (www.tuinvogeltelling.nl). Ik doe ook mee maar druk zal ik het er niet mee hebben.

Al eerder vertelde ik over mijn wens meer vogels in de tuin te zien maar veel mussen, roodborstjes of pimpelmezen zie ik nog niet. De klimop en de beukenhaag waarin ze kunnen nestelen of schuilen zijn al gegroeid maar waarschijnlijk nog niet goed genoeg bevonden.

 

Toch lijkt het wel vooruit te gaan. Meestal zijn het nog altijd de Kauwen die de pindakaaspot proberen te bereiken. Het is een komisch gezicht hoe zij proberen iets uit de pot te krijgen want hij hangt niet gemakkelijk voor hen. Je ziet ze verschillende pogingen doen om uit te proberen wat de beste aanvliegroute is en vanuit welke houding ze de pindakaas het beste uit de pot kunnen krijgen. Vaak hangen ze half vliegend, half op een takje van de Sierappel terwijl ze een hapje nemen. Lang houden ze het niet vol en zodra ze het opgeven, wordt de vrijgekomen plaats meteen ingenomen door een andere Kau. De pindakaaspot is duidelijk hun favoriet.

Ook de Eksters komen regelmatig even een kijkje nemen bij al het lekkers. Zij zijn meestal met z'n tweeën. Hun bezoek is kort en krachtig. Even rondkijken, hapje pindakaas, en weer door.

Inmiddels heb ik tot mijn grote plezier een trouwe, vaste bezoeker in de tuin. Een merel. Deze Merel begint altijd in de Sierappel en smult duidelijk van de rode appeltjes. Daarna verzamelt hij moed om dichterbij het huis te komen.

Dat gebeurt met omwegen waarbij hij een aantal keren van de boom via de grond naar de tuintafel en weer terug hipt om na een aantal pogingen de sprong naar de tuintafel te wagen waar nog meer lekkers ligt. Hij is degene die van de vogeltaart een puinhoop maakt want erg netjes is hij niet.

Niet dat het erg is, want de vogeltaart is, mede door regen, sneeuw en zachte temperaturen, toch al veranderd in een groen heuveltje. Groen ja, want de zaden die erin zitten, zijn gaan ontkiemen zodat de taart vol groene dunne sprietjes zit.

 

Ik zag nog een vogel van dezelfde grootte als de merel maar hij was niet zwart, eerder bruin-grijzig. Het was moeilijk te zien wat voor vogel het was. Volgens de boekjes leek hij het meest op de Koperwiek maar geen idee of dat klopt. Het lijkt me eigenlijk sterk dat een vogel die ik nog nooit eerder heb gezien en alleen maar ken uit het kinderboek Otje van Annie M G Schmidt, zomaar ineens van mijn sierappeltjes komt snoepen. Waarschijnlijk was het gewoon een merel, een vrouwtje. Merelvrouwtjes zijn ook bruinig. Dat zou leuk zijn want dan was het misschien de partner van de andere merel. En stelletje! Ze was overigens zo weer weg, jammer genoeg.

Ook heb ik nog een andere, kleine bezoeker gezien in de tuin. Ik kon niet goed zien wat het was, in ieder geval geen koolmees, pimpelmees of roodborstje. Het leek een vink te zijn maar helemaal zeker weet ik het niet. Dit vinkje kwam niet verder dan de Sierappel en pindakaaspot. Misschien was het een verkenner die kwam kijken of het de moeite is om mijn tuin te bezoeken. Ik hoop dat hij zich niet heeft laten imponeren door de Kauwen en Eksters en dat hij zijn soortgenoten vertelt over al het lekkers dat in mijn tuin te vinden is.

De tuin in november

Gisteren zat ik even op de bank met een kop koffie naar buiten te kijken, de tuin in. Nu het november is en de tuin zich aan het voorbereiden is op de winter, zou je denken dat het een wat troosteloos uitzicht is maar niets is minder waar. De rozen bloeien nog steeds, de beukenhaag heeft een prachtig gele kleur en het sierappeltje pronkt met haar rode appeltjes.

Waar ik helemaal blij van werd, is dat ik een vogeltje (ik denk een koolmeesje) zag genieten van de rode appeltjes. Eindelijk!
Ik probeer al een tijdje meer vogels mijn tuin in te krijgen maar dat valt niet mee. Er zijn wel veel vogels maar dat zijn Kauwen of zwarte Kralen. Ik denk dat het Kauwen zijn maar ze hebben vrijwel geen grijze nek. Ze zijn wel luidruchtig en altijd met een groep.

Ook nu zitten ze weer op het dak bij de buurvrouw te gillen om brood. Ze bezoeken ook de notenboom in de tuin van de achterburen. Met hun buitgemaakte noot vliegen ze dan over mijn tuin naar het dak vanwaar ze de noten naar beneden gooien in de hoop dat ze opengaan. Geen rustige jongens, die vogels. Andere vogels lijken maar liever uit de buurt te blijven bij die herrieschoppers. En dat vind ik nou zo jammer. Ik ben gek op merels, roodborstjes, koolmeesjes ed, en doe mijn best ze mijn tuin in te lokken met vetbolletjes, pindasnoeren, havermout, zaden, appelschillen en (vogel)pindakaas. Meestal duiken de kauwen er meteen bovenop en plunderen met geweld de vetbollen en pindakaas-pot. Die kleintjes krijgen geen kans.

Na mijn lokpogingen met voer, ben ik begonnen om de tuin vogelvriendelijker te maken. Er is een sierappeltje gekomen, ik ben klimop aan het kweken waarin ze kunnen nestelen en ik heb wat beukenhagen geplant waar ze zich kunnen verschuilen voor- of nadat ze een poging hebben gewaagd een vetbol of ander lekkers te bereiken.

Met elke vogel, buiten kauw, duif of ekster ben ik blij. Al is het er maar één. Jammer genoeg heb ik dit vogeltje niet kunnen vastleggen want hij dook meteen na het smullen van de sierappeltjes in de wirwar van de Blauwe Regen. Hopelijk komen er meer!