Atelier

Bij de bezichtiging van het huis voelde ik al: hier komt mijn atelier. Toch duurde het even. In het begin had ik de ruimte nodig als slaapkamer, maar de kamer bleek ook te donker te zijn, te koud en misschien toch niet ruim genoeg.  Dus probeerde ik een ateliertje te maken in andere ruimtes maar het werkte niet en ik kwam terug op de voorkamer met de L-vorm. 

Ik besloot hier aan de slag te gaan. Er moest wel het een en ander gebeuren. Ik begon met het verwijderen van het plafond want boven het plafond zou nog heel veel ruimte moeten zijn. Dat klopte, in de punt is de kamer zes meter hoog. Er bleek Boktor in een balk, een flinke tegenvaller maar gelukkig kon het opgelost worden. Grote Broer maakte een vliering voor opbergruimte zodat er heel veel dozen en materialen opgeborgen kunnen worden. Met Schoonzoon isoleerde ik de hoge enkelsteens muur aan de voorkant en daarna isoleerde ik het dak, een hele uitdaging met die hoogte. In de nok kreeg ik hulp van Goede Vriend. De kamer is er een stuk comfortabeler van geworden. Voor het licht kwam er een goede daglichtlamp. 

Inmiddels is het een hele fijne plek met veel bergruimte, een ruim werkblad voor mijn naaimachines èn plek voor mijn schildersezel. Ik heb nu genoeg hoogte om hem voor een groot doek helemaal omhoog te kunnen schuiven. 

Zo zie je maar dat je goed naar je gevoel moet luisteren.

Aan de slag in mijn atelier

Eindelijk is het dan zover. Ik kan aan de slag in mijn atelier. En dan niet met klussen maar met creatieve projekten. Al tijden neem ik me voor meer tijd te nemen voor creatieve projekten maar het komt er maar niet van. Deels omdat er geen goede plek voor is en deels gaat de tijd steeds op aan andere klussen. Onder die andere klussen viel dus ook het opknappen van de voorkamer boven waar uiteindelijk wel een goede plek voor een creatieve ruimte zou kunnen komen. Deze klus heeft het langst geduurd van alles wat ik eerder in en aan het huis heb gedaan. Dat heeft niet persé te maken gehad met de omvang maar eerder met de energie die het mij kostte. Ik heb dan ook besloten dat dit mijn laatste grote klus is in huis.

Toen ik, alweer ruim 11 jaar geleden hier kwam wonen, werd de voorkamer boven mijn slaapkamer. De beide andere slaapkamers waren vrijwel identiek en werden verdeeld over de twee dochters. De voorkamer heeft een L-vorm met een knik van het dak (de kilgoot) naar binnen en is daardoor een wat lastige ruimte om goed in te delen. Er past nergens een twee-persoonsbed maar mijn twijfelaar paste wel. Aan de "bovenkant" van de L maakte ik van een oude kast en steigerpijp mijn kledingkast. Mijn schildersezel stond beneden in de bijkeuken maar die ruimte bleek te klein om lekker te kunnen werken. Mijn naaimachines stonden in de kast beneden en de eettafel beneden deed dienst als werktafel. Dat doet ie eigenlijk nog steeds...

Toen de meiden het nest hadden verlaten, ben ik naar de slaapkamer van oudste dochter aan de achterkant verhuist. Dat sliep net wat rustiger. De schilderezel verhuisde naar de slaapkamer van jongste dochter. Er kwam een werkblad en de naaimachines konden naar boven. Echter werkte die ruimte ook niet goed door het schuine dak. De schildersezel kon ik niet omhoogzetten dus lekker werken lukte hier ook niet. De voorkamer boven vond ik door de L-vorm altijd al een goede plek voor een creatieve ruimte. Er was echter een groot nadeel: het licht of beter het gebrek aan licht. Er zijn twee kleine raampjes aan de voorkant, strak tegen de zijmuur. Het licht dat daardoor binnenvalt is heel beperkt. Eigenlijk moet altijd het licht aan wanneer je iets doet. Daarnaast moest je altijd bukken wanneer je naar binnen ging.

In augustus 2021 besloot ik eens te kijken of ik iets kon doen aan die verlaagde entree. Ik vermoedde dat ze dat hadden gedaan om de balken van het dak weg te werken. Toen ik het open maakte bleek dat zo te zijn en kreeg ik ook de bevestiging dat het dak niet geisoleerd was. Dat was het startpunt van deze grote klus: het creëeren van een fijn atelier/creatieve ruimte (met licht van goede daglichtlampen). Ik besloot dat ik het dak zou gaan isoleren. Dat betekende dat ook dat het plafond eruit zou gaan zodat ik ook de hoge punt van het huis kon isoleren. En ik ging de (6 meter) hoge, enkelsteens muur aan de voorkant isoleren en voorzien van een voorzetwand. Nadat het plafond en alle betimmering eruit was, begon ik aan de muur met hulp van oudste schoonzoon.

In januari 2022 was de wand klaar en wilde ik verder met het dak. Helaas kwam ik tot de ontdekking dat ik een boktor in mijn dak had en moest dat eerst opgelost worden. (Lees post:Ongewenste huisgenoten 18 februari 2022) Nadat dat was verholpen, werkte ik de gipsplaten netjes af (naden dicht maken, schilderen...) en in juni 2022 maakte grote broer voor mij een houten vliering in de hoge punt. Fijn voor extra opbergruimte en ook handig bij het isoleren van het dak. Hoefde ik net alles vanaf een ladder te doen maar ook een gedeelte staand vanaf de vliering. Ik was echter even klaar met klussen en ik laste een pauze in. Ik was ook ongeduldig en zette alvast mijn ladenkast, werkblad en ezel in de kamer om zo toch daar te kunnen werken en in de andere kamers, die dienden als tijdelijke opslag, orde aan te brengen.

Het duurde tot augustus 2023 voordat ik weer moed had gevat om verder te gaan. Inmiddels was ook door goede vriend elektra verlegd en begon ik stap voor stap met het aanbrengen van de isolatie. Ik had gezocht naar een zo hoog mogelijke RD-waarde bij zo min mogelijke dikte ,want ik wilde niet weer moeten bukken bij de entree, en zo kwam ik uit bij PIF-isolatie op rol die ik zo tegen het dakbeschot kon bevestigen. Daarna bracht ik rachels aan om later de gipsplaten weer te kunnen bevestigen.

Uiteindelijk kwam ik boven in de nok en had ik hulp nodig om het karwei af te maken. In oktober 2024 was het dan zover. Eindelijk gingen de laatste platen er tegenaan en kon ik de laatste naden dichtsmeren en verven.

Wat een klus was dit en wat ben ik blij met mijn atelier!

Kleine stapjes maken één grote.

Eindelijk ben ik weer eens achter de schildersezel gekropen. Ik heb me al tijden voorgenomen ruimte te maken om creatief bezig te zijn. Dat deed ik wel maar vooral in mijn hoofd. En steeds kwamen er weer nieuwe ideeën bij in mijn hoofd; was ik bijna zover om met mijn handen aan de slag te gaan, popte er wéér een nieuw idee omhoog in mijn hoofd. Dat hoofd kwam dan ook veel te vol te zitten zodat ik niet meer wist waar en hoe te beginnen. Daarbij is mijn atelier ook nog een aardige chaos én is het er behoorlijk koud dus dat hielp ook niet.

Ik was al wel begonnen regelmatig een tekeningetje te maken, gewoon iets tekenen dat ik om me heen zie of iets natekenen. Het streven is iedere dag maar dat lukt me nog niet. Toch heeft dat mij geholpen en getriggerd om nu echt eens achter die ezel te gaan zitten en met een klein doek te beginnen. Gewoon beginnen met een achtergrond. Ik heb altijd wel wat staan, smeer altijd overgebleven verf op een leeg doek en dus had ik al een doek met groene verf waarin ik een afdruk had gemaakt van een plantenstengel. Dit was niet geworden wat ik had verwacht dus had ik het weggezet. Nu bracht het mij op het idee om gedroogde plantenstengels mee te verven. Ik heb altijd wel wat in huis van de afgelopen zomer, ik heb gedroogd siergras en half vergane lampionnetjes gebruikt. En omdat het bijna pasen is heb ik de (nagetekende) haas uit mijn tekenboekje erbij geschilderd.

Als ik dan zo lekker bezig ben, weet ik dat ik het vaker moet doen. Maar ik weet eigenlijk ook heel goed waarom dat moeilijk is. Ik wil altijd in één keer een hele grote stap maken terwijl het veel beter is steeds kleine stapjes te maken. Nu heb ik zo'n klein stapje gemaakt: een klein doekje schilderen in mijn koude nog niet-afgewerkte atelier. Klein schouderklopje voor mijzelf!

Op weg naar een nieuw atelier.

Alweer zo'n twee maanden geleden vertelde ik over de voorkamer boven waar ik de enkelsteens muur en het dak van wilde isoleren. De boktor in mijn dak zorgde voor de nodige vertraging maar ook mijn haperende gezondheid hielp niet erg mee. Ondertussen doe ik hard mijn best niet gefrustreerd te raken door de vertraging en blij te zijn met elke stap die gemaakt is, dus: HOERA!! De enkelsteens muur is geïsoleerd!

Wanneer was ik er eigenlijk aan begonnen? Wel, vorige zomer ben ik heel voorzichtig begonnen met het weghalen van de gipsplaten bij de deur. Daar was het plafond zo laag dat je een beetje moest bukken om de kamer binnen te komen. Er zat een stuk gipsplaat voor het deurkozijn.

Toen dat stuk weg was en ik kon zien wat eronder zat, ben ik beetje bij beetje het hele plafond eruit gaan halen, Het plafond hing met een frame van allerlei latten aan het dak. Dat dak was enorm hoog en uitermate geschikt om broodnodige bergruimte te creëren en daarbij oogt te kamer een stuk ruimer. Hier zou ik ook eindelijk de ruimte hebben voor mijn schildersezel!

Eer het laatste latje van het plafond verwijderd was en ik eindelijk het isolatiemateriaal had gekozen (niet te dik, goede RDwaarde, een studie op zich) was het november en was ik druk met nieuwe kozijnen, een nieuwe vloer en alle dingen die daarbij kwamen kijken. Het was december toen ik moed verzameld had om aan het isoleren van de muur te beginnen. Gelukkig kreeg ik hulp van Handige Schoonzoon, anders was er weinig gebeurd. Na veel schetsen en berekeningen over hoe en wat, klommen we de ladder op om het regelwerk tot op grote hoogte aan te brengen. Het was een heel gepuzzel om alles goed te krijgen want in een oud huis is niets recht en mijn enkelsteens muur was tot het plafond voorzien van een min of meer golvende stuclaag maar met veel geduld is het gelukt. De isoleerfolie die ik had gekozen ging lekker vlot, een kwestie van nieten en tapen maar daarna kwam wederom het aanbrengen van regelwerk voor de gipsplaten wat weer veel passen en meten was. Met de feestdagen er tussendoor was het eind januari toen de gipsplaten erop zaten.

In februari werd ik gestoord door de boktor (zie vorige blog) waardoor de dakisolatie even moest wachten. Inmiddels werd het maart en even prachtig lenteweer. De verwarming kon teruggehangen worden zodat ie eindelijk weer aan kon maar de winter was voorbij en hard nodig was het niet meer. Ik besloot tijdens die mooie dagen dat ik niet meteen door hoef te gaan met het dak. Even rustig aan doen, als het volgende winter maar klaar is! Ik ga eerst Grote Broer vragen om over een gedeelte van de kamer een vliering te maken zodat ik de hoogte kan benutten voor bergruimte. Daarna kan ik ook beter bij het hoogste gedeelte van het dak om de dakisolatie aan te brengen. Klaar is het dus nog lang niet maar er zijn wel stappen gemaakt. Nu ga ik eerst op de boven-etage wat orde aanbrengen. Doordat de voorkamer leeg moest, zijn alle spullen (waaronder mijn kleding) opgeslagen op de andere twee kamers. Aangezien het hier niet groot is, is het nu overal chaos. Ik ben dus al begonnen om wat dingen terug te plaatsen in de voorkamer, voortaan Atelier. Mijn schildersezel staat er ook al, ik wil zo graag weer schilderen... op een doek.