Vers gebakken brood.

Al eerder schreef ik over zelf gebakken brood. Dat deed ik voorheen regelmatig in mijn broodbakmachine. In mijn blog "zelfgebakken brood" van 7 juni 2019 vertelde ik dat mijn broodbakmachine weigerde en ik het deeg met behulp van de keukenmachine kneedde en met de hand het brood vormde. Eigenlijk veel leuker dan zo'n vierkant blok uit de broodbakmachine.

Een tijd later kreeg ik een potje met smurrie van schoonzoon: desemstarter. Desemstarter is een goedje wat je iedere dag moet voeren met 50 gram bloem of meel en 50 gram water maar voordat je dat doet moet je eerst de helft van je desemstarter weggooien. Het goedje rijst door fermentatie en dit gebruik je in plaats van gist. Je houdt altijd iets over wat je weer voedt zodat je daar weer een brood van kan bakken. 

In maart 2020 probeerde ik het voor het eerst en het was meteen een succes. Vanaf dat moment bakte ik regelmatig mijn eigen desembrood. Het enige nadeel was dat ik te veel ging eten want dat brood is zó lekker! Toch kwam er na een tijdje de klad in en ben ik gestopt met brood bakken. Ik weet niet goed meer waarom, waarschijnlijk toch te druk, gezondheidsperikelen of iets dergelijks. Geregeld lunch ik bij oudste dochter en schoonzoon en daar werd weer volop gebakken met als gevolg dat ik daar weer dat heerlijke brood voorgeschoteld kreeg. Daardoor ging het weer kriebelen en dit keer heb ik een poging gewaagd om zelf de desemstarter te maken.

Ik begon met 50 gram roggemeel en 50 ml water. Iedere dag haalde ik er ongeveer de helft uit en voedde het weer bij. Mijn prutje deed wel wat maar groeide niet echt. Het bleek dat ik het niet steeds in de koelkast moest zetten. Toen ik op advies van schoonzoon het een dag op het aanrecht had laten staan was de hoeveelheid ineens verdubbeld. Ik kon beginnen met bakken.

Meng in een glazen pot 50 gram volkoren-roggemeel met 50 ml water.

Sluit de pot niet helemaal af en bewaar op kamertemperatuur.

Voeg ongeveer 5 dagen al roerend 50 gram roggemeel en 50 ml water toe,  terwijl je steeds ongeveer de helft van de oude starteer weggooit,  en zet weer apart.

Het moederdeeg fermenteert als er luchtbelletjes op de oppervlakte zichtbaar zijn en het zoet-zurig ruikt.

Als de starter in hoeveelheid verdubbeld is, is het desem klaar om mee te bakken. Als je nog niet gaat bakken, bewaar je desem dan in de koelkast.

Voedt dit startdeeg wekelijks met 50 gram roggemeel en 50 ml water en zet een afgewogen deel een dag voor je gaat bakken op kamertemperatuur.

Met mijn desemstarter heb ik een brood gebakken met tarwebroden en roggemeel. Ik heb de hoeveelheden van een onlinerecept aangehouden. Voor het kneden gebruik ik het deegprogramma van mijn broodbakmachine (opeens deed hij het gewoon weer!)

Voor het bakken heb je nodig:

350 gram tarwebloem

150 gram volkoren-roggemeel

125 gram desemstarter

365 ml water

10 gram zout

een rijsmandje

gietijzeren pan

Ik doe het water met zout in het bakje van mijn broodbakmachine, doe er dan bloem, meel en desemstarter bij en stel de machine in op 'deeg'. Dit programma duurt bij mij 1,5 uur. 

Hierna haal ik het bakje met deeg uit de machine en bedek het met een vochtige theedoek. Ik begin nu met 'vouwen van het deeg'. Dat houdt in dat ik vanaf 4 kanten het deeg van onderaf pak en naar boven, naar het midden vouw. Hierna laat ik het deeg weer 30 minuten rusten. Dit herhaal ik 3 keer.

Ik haal het deeg uit de bak en maak er op een bebloemd aanrecht kort een bal van. Deze bal leg ik in een bebloemd rijsmandje. Daar gaat de vochtige theedoek overheen en dit zet ik een nacht in mijn kelder ( een donkere koele plek).

De volgende ochtend is het deeg, als het goed is, aanzienlijk gerezen. Verwarm de oven op de hoogste stand (50*C boven- en onderwarmte), zet tijdens het voorverwarmen de gietijzeren pan in de oven.

 Het deeg breng je vanuit het rijsmandje op een vel bakpapier. Je ziet  het rijsmandje terug in je deegbol.

Snijdt met een scherp mesje het deeg aan de bovenkant in, zo'n 0,5 cm diep. Haal voorzichtig de hete pan uit de oven. Leg nu het deeg met het bakpapier in de hete gietijzeren pan, doe het deksel erop en zet de pan terug in de oven. Na zo'n 25 minuten haal je het deksel van de pan en laat je het brood nog zo'n 20 minuten doorbakken. Haal dan de pan met het brood uit de oven en laat het afkoelen.

Ik varieer met meelsoorten en vullingen, heb al eens noten en rozijnen en abrikozen door het deeg gedaan, ook heerlijk. Lekker om te maken met de Paasdagen!. Ik heb het bakken met zuurdesem weer zo te pakken dat ik mij zelf een boek ("bakken met desem" van Anita Sumer) cadeau heb gedaan om meer baksels met zuurdesem te gaan proberen, kaneelbroodjes bijvoorbeeld! Je hoort er nog van! 

Fijne Paasdagen!

10 jaar!

Gisteren was het 1 april en, geen aprilgrap, was het 10 jaar geleden dat ik met dochters verhuisde naar Jans' huis en tuin. Zowel huis als tuin waren verre van af maar het was tijd om naar een eigen plekje te gaan en daar een nieuwe start te maken. Wat is er veel veranderd in die tien jaren in huis en tuin, wat hebben we veel gedaan! Voor mij waren het therapeutische jaren, door met huis en tuin bezig te zijn heb ik veel kunnen verwerken en een plekje kunnen geven. Nu is dat achter de rug, komen er hopelijk jaren om te genieten van wat er is. Het meeste heeft een plek gekregen, zowel in mijn hoofd als in mijn huis en tuin. Natuurlijk blijft er altijd werk maar ik heb het wel gehad met grote klussen. Helaas moet er nog wel een grote klus gebeuren: ik heb net de offerte voor het vervangen van mijn dak goed gekeurd. Ik hoef gelukkig niet zelf het dak op. Die bedrijven hebben het hardstikke druk dus het gaat nog even duren, het zou zo maar pas volgend jaar kunnen worden. En het plafond van mijn atelier/werkkamer moet nog gedaan worden: isoleren, electriciteit en afwerking. Deze kamer was tien jaar geleden mijn slaapkamer.

Totaal anders dan mijn slaapkamer nu. Ik had voor €50,00 een oude twijfelaar met spiegelkastje en twee nachtkastjes gevonden, bij matrasonline een (nieuw) matras gekocht voor een twijfelaar van 120 x 190, een laminaatvloer op de slaapkamers gelegd, muur een vrolijk kleurtje gegeven en daar prima geslapen tot de dochters het huis verlieten. Oudste dochter liet haar bed (ook een twijfelaar) achter en ik heb daar mijn matras ingelegd en ben in haar slaapkamer en bed gaan slapen. Het bed is hoger en de slaapkamer rustiger, want aan de achterkant, en inmiddels is dat helemaal mijn plekje geworden. Ik slaap inmiddels honderd keer beter dan tien jaar geleden maar dat ligt niet alleen aan de plek.

Beneden was het nog 'work in progress', er was een eenvoudig keukenblokje en een armzalige douche. Daar hebben we het een tijdje mee gedaan, een paar maanden later zou er boven een badkamer komen en is de keuken opgepimpt en daar hebben we het nog jaren mee gedaan. In de woonkamer werden een tafel, bank en , niet onbelangrijk, de espresso-machine neergezet en zo zijn we begonnen. Dolblij dat ik dit huisje heb kunnen bemachtigen.

Nu tien jaar later, ben ik gelukkiger dan ooit. Huis en tuin zijn enorm opgeknapt, ik heb mezelf gedurende de jaren weer teruggevonden en dat kun je in huis en tuin terugzien.

De Viburnum

Alweer een flink aantal jaren geleden heb ik de Viburnum (her-)ontdekt. Het is niet zoals bij de tuingeranium dat ik alle soorten mooi vind maar er zitten zulke mooie exemplaren bij! Ik heb twee varianten in de tuin: Viburnum Plicatus Mariesii en Viburnum Opulus Rossem. De eerste is nu al druk met bloemknoppen vormen en heeft in april/mei prachtige witte schermbloemen.

Ik zou graag nog een variant hebben met oranje/rode bessen in het najaar maar daar heb ik nu echt geen plek voor in de tuin. Mijn Viburnums in de tuin dragen geen bessen maar wel prachtige bloemen. Van de bloemen van de Viburnum Opulus Rossum kom ik helemaal in de voorjaarssfeer. Ik heb hem als klein gedrochtje gekocht. Toen hij ging groeien, werd het gedrochtje een groot gedrocht en al maakten de bloemen het allemaal goed, met een wirwar aan takken die alle kanten op gingen moest ik ingrijpen.

De Viburnum hoef je niet te snoeien maar dit leek uit de hand te lopen. Snoeien doet bloeien én groeien en inmiddels is mijn Viburum gigantisch. Ook dit jaar kijk ik weer uit naar de bloei, de uitlopers zullen vast gaan doorhangen wanneer de bloemen eraan zitten. De vorm van de struik is nog steeds niet goed. Hij moet compacter worden. Door een kenner is mij eens verteld dat je het best na 1 augustus kunt snoeien, misschien dat ik het dan eens rigoreus moet aanpakken. Eerst maar eens de bloei afwachten. Hij bloeit echter pas in mei dus moet ik nog even geduld hebben. Om al eerder van de bloemen te genieten, koop ik ze alvast. Prachtig zo'n bos in mijn groene glazen vaas! Éen groot probleem: ze gaan binnen de kortste keren hangen. Dat vertelde ik aan de verkoopster in de bloemenzaak waar ik net een prachtige bos franse tulpen kocht. Dat hoeft niet te gebeuren, zei ze. Haar tips: schuin afsnijden, in een goed schone vaas zetten gevuld met warm water en bloemenvoeding. Regelmatig het water verversen. Ik kreeg twee takken en een zakje voeding mee om te proberen, zo lief!

En ongelofelijk! We zijn een week verder en ze staan nog steeds prachtig! Ik heb er nog een paar takken bijgehaald om mijn grote groene vaas te vullen. Lente in huis!

Tuinkoorts

Ineens was het heerlijk tuinweer. Ik had er afgelopen week helemaal niet op gerekend, hield rekening met (winterse) buien en kou maar het viel reuze mee. Ik kon mijn was lekker buiten drogen, het bleef vrijwel droog en het zonnetje liet zich regelmatig zien. Voorzichtig begon ik aan wat kleine tuinklusjes: snoeien van de Vlinderstruik zodat maandag de container vol aan de straat gezet kon worden en ik die dinsdag weer kon vullen met overtollig blad en dode bloemstengels. Voor ik het wist had ik last van "tuinkoorts" en kan ik moeilijk stoppen. Mijn lichaam laat altijd nèt iets te laat weten dat ik te veel heb gedaan (of misschien luister ik niet zo goed) en dus zet ik een timer om te voorkomen dat ik te lang doorga. Iedere dag een beetje werkt ook en nu kan ik aan het eind van de week met een tevreden gevoel naar de tuin kijken.

Ik heb zelfs de schuur opgeruimd! Dat was hard nodig want als ik iets uit de schuur nodig had, viel er steeds van alles om en het werd steeds moeilijker mijn fiets de schuur uit te krijgen. Inmiddels ligt alles weer keurig op zijn plek en is zelfs mijn werktafel leeg!! Er was nu ruimte genoeg om gekochte zaadjes van de Klokwinde (een één-jarige klimmer) te zaaien en om de ingeslagen viooltjes in potten te planten.

Overigens ben ik nog steeds heel blij met mijn blokhut. Hij is heel ruim en al mijn gereedschap, tuinspullen, hout, fietsen en meer past er in. Toen ik hier kwam wonen stond er niets en heb ik via marktplaats dit tuinhuis gevonden. Een vader had dit voor zijn dochter gemaakt en hij was erbij om instructies te geven toen ik hem met mijn hulpploeg op de koudste dag van het jaar uit elkaar kwam halen. Later in het jaar is hij toen bij mij in de tuin weer in elkaar gezet en tot op de dag van vandaag staat hij als een huis.

Na een paar jaar heb ik hem geverfd, ook daar heb ik geen dag spijt van gehad. Ik weet nog dat ik het spannend vond en van een vriendin de tip kreeg om hem vol te hangen met vuilniszakken. Een gouden tip want toen wist ik meteen dat het een goed plan was om de schuur antraciet te verven. Inmiddels is ook de tuin meer volgroeid en past hij prima in het plaatje. Het enige wat jammer is, is dat mijn mooie lamp (nog uit de electriciteitscentrale waar mijn vader werkte) niet kan branden. Ik heb namelijk geen electriciteit in mijn schuurtje en tuin. Alle verlichting is solarverlichting. Dat functioneert prima behalve bij die lamp, daar moet nog een oplossing voor komen.

Als het weer volgende week zo blijft kan ik tussen de planten schoffelen en de tuin bemesten en daarna wachten wat er allemaal omhoog komt want vaak weet ik niet meer precies wat ik waar heb geplant of verplant. Heerlijk dat het weer lente wordt!

Kleine stapjes maken één grote.

Eindelijk ben ik weer eens achter de schildersezel gekropen. Ik heb me al tijden voorgenomen ruimte te maken om creatief bezig te zijn. Dat deed ik wel maar vooral in mijn hoofd. En steeds kwamen er weer nieuwe ideeën bij in mijn hoofd; was ik bijna zover om met mijn handen aan de slag te gaan, popte er wéér een nieuw idee omhoog in mijn hoofd. Dat hoofd kwam dan ook veel te vol te zitten zodat ik niet meer wist waar en hoe te beginnen. Daarbij is mijn atelier ook nog een aardige chaos én is het er behoorlijk koud dus dat hielp ook niet.

Ik was al wel begonnen regelmatig een tekeningetje te maken, gewoon iets tekenen dat ik om me heen zie of iets natekenen. Het streven is iedere dag maar dat lukt me nog niet. Toch heeft dat mij geholpen en getriggerd om nu echt eens achter die ezel te gaan zitten en met een klein doek te beginnen. Gewoon beginnen met een achtergrond. Ik heb altijd wel wat staan, smeer altijd overgebleven verf op een leeg doek en dus had ik al een doek met groene verf waarin ik een afdruk had gemaakt van een plantenstengel. Dit was niet geworden wat ik had verwacht dus had ik het weggezet. Nu bracht het mij op het idee om gedroogde plantenstengels mee te verven. Ik heb altijd wel wat in huis van de afgelopen zomer, ik heb gedroogd siergras en half vergane lampionnetjes gebruikt. En omdat het bijna pasen is heb ik de (nagetekende) haas uit mijn tekenboekje erbij geschilderd.

Als ik dan zo lekker bezig ben, weet ik dat ik het vaker moet doen. Maar ik weet eigenlijk ook heel goed waarom dat moeilijk is. Ik wil altijd in één keer een hele grote stap maken terwijl het veel beter is steeds kleine stapjes te maken. Nu heb ik zo'n klein stapje gemaakt: een klein doekje schilderen in mijn koude nog niet-afgewerkte atelier. Klein schouderklopje voor mijzelf!

Mijn eigen mini gallerywall

Het doek met hert is weer opgerold en naar boven. In oktober mag hij weer terug. Daardoor ontstond wel een lege plek die gevuld moest worden want de lijstjes die ik daarnaast had hangen, hingen nu ineens zo vreemd in het midden van de muur. Ik heb plannen om zelf een vervangend doek te maken maar zover is het nog niet. En zo ben ik al een tijdje aan het puzzelen wat en hoe ik mijn gallerywall uit kan breiden. Geloof me: dat is echt een hele puzzel!

Een hele tijd geleden ben ik voorzichtig begonnen met één spijkertje voor het hert en één plakspijker voor een schilderij. Daar is het lang bij gebleven maar na een tijdje heb ik er toch een plakspijker bij geplakt en nog een spijkertje en nog één en toch ook nog een gat geboord voor een langere haak. Heel spannend of alles op de goede plek kwam te hangen maar vooral of ik ook lijsten kan wisselen want ik ben nogal veranderlijk. Inmiddels heb ik mijn voorzichtigheid laten varen en zit de muur vol met spijkertjes. Ik heb lijstjes gewisseld en vervangen en het is voor nu weer even goed. Helemaal klaar is het nog niet want er hangt een leeg spijkertje voor een mini-lijstje of -doekje en er is nog een stukje te leeg naar mijn zin maar dat komt nog. Ik heb wat ook dingen vervangen en dat zal de komende tijd nog meer gebeuren. Ik vind het leuk om een beetje te spelen en met de seizoenen mee te bewegen. De meeste dingen komen wel steeds terug want die hebben allemaal betekenis.

Zials bovenstaande ets uit Mellau, Vorarlgebergte Oostenrijk, bijvoorbeeld. Gekregen omdat we er al zo lang kwamen. Een plek waar ik me altijd heel gelukkig voel.

En dit is mijn eerste poging acryl op doek, ook een dierbaar momentje.

En deze foto, gemaakt door oudste dochter..

en dit borduurwerkje van mijn moeder. Alles op mijn wand heeft te maken met natuur en creativiteit en dat is niet geheel toevallig, daar ligt mijn passie.

Lentekriebels

Deze week was het prachtig weer, de gft-bak was geleegd én de Wisteria moest gesnoeid: prima reden om de tuin in te gaan! De Wisteria moet twee keer per jaar gesnoeid worden, ik snoei hem in februari en in augustus, om hem in toom te houden en mooi te laten bloeien. Hij bloeit altijd prachtig, eerst uitbundig op het kale hout en daarna nog een keer als hij in het blad zit gedurende de zomer. Vorig jaar ging het mis bij de eerste bloei, hij zat vol in de knop maar de bloemen verdroogden. Gelukkig bloeide hij daarna wel gedurende de zomer.

In de tuin bloeit nu mijn paarse Helleborus. Ik heb er tulpen omheen geplant die prachtig kleuren bij de Helleborus maar meestal is de bloei van de Helleborus al op zijn retour wanneer de tulpen opengaan. Zo ver is het nu nog lang niet, hij is nu nog naar net begonnen.

In januari ontdekte ik bolletjes in de sneeuw die al wilden bloeien. Sneeuwklokjes dacht ik, zo vroeg en in de sneeuw! Nu bloeien ze en blijken het geen sneeuwklokjes te zijn. Het lijkt Ornithogalum (Wolfsmelk) te zijn maar dan wel een hele vroege. Na wat speurwerk lijkt het mij Ornithogalum Collinum te zijn die in april, mei bloeit. Ik heb een plantkaartje gevonden maar daar staat niet veel op. Ik herkende ze op een foto van vorig jaar waarop ze binnen staan. Daarna heb ik ze in de tuin gezet wat ik meestal doe met uitgebloeide bolletjes. Ook nu heb ik binnen bolletjes staan die ik straks buiten in de grond zet. Wel bikkels hoor, om boven te komen wanneer het sneeuwt en nu al te bloeien in februari. Ik kan ze net zien vanuit de kamer. Hopelijk verwilderen ze ook nog, staat het straks vol met witte bloemetjes!