10 Jaar eigenaar

Afgelopen maandag was het tien jaar geleden dat ik de sleutels kreeg van mijn huisje. Tien jaar!! Van alle tien (!) huizen waar ik heb gewoond, is er maar één waar ik langer heb gewoond! Tien jaar klinkt lang maar zo voelt het niet. De jaren zijn voorblij gevlogen. Het is een bijzondere plek voor mij. Ik ben hier met mijn twee dochters en hond Dorus gaan wonen toen ik in een moeilijke periode in mijn leven zat. Het huis was een klushuis, kwam uit de verhuur, was erg gedateerd en zonder verwarming. Het had duidelijk wat liefde nodig en de handen zouden flink uit de mouwen moeten. Dat was net wat ik nodig had om er weer bovenop te komen. De eerste jaren stond ik in de overlevingsstand maar gaandeweg ging het beter.

In al die jaren is er veel gebeurd. Dorus is overleden, dochters gingen het huis uit, Mix kwam bij me wonen. Heel veel werk is verricht, alles in etappes vanwege mijn gezondheid en kleine budget.

Als eerste heb ik verwarming laten aanleggen en is er boven een badkamer gemaakt zodat ik er kon gaan wonen. Daarna heb ik met de nodige hulp stap voor stap de kamers opgeknapt, een deur verplaatst, de enkelsteens muurtjes geïsoleerd, geverfd en behangen, de toilet vervangen en betegeld. Met behulp van meegebrachte spullen, marktplaats, kringloop en de nodige creativiteit, heb ik er een nieuw thuis van kunnen maken.

Na een aantal jaren heb ik een nieuwe keuken kunnen plaatsen en kwam er een bijkeuken. De afgelopen jaren heb ik kozijnen kunnen vervangen, is overal dubbel glas gekomen en heb ik een nieuwe vloer en bank aangeschaft. De kamers van de meiden hebben een nieuwe bestemming gekregen. En er is een schutting geplaatst en ik heb een tuin aangelegd.

Klaar met het huis ben ik nog steeds niet. Ik ben nog bezig met mijn werkkamer/ateliertje, daar wacht ook nog een isolatieklus en er gaat, hopelijk, een nieuw dak komen. Pff! Het klussen gaat ook wat moeizamer en al is mijn MS redelijk stabiel, het kost steeds meer energie én ik ben natuurlijk ook tien jaar ouder geworden. Toch gaat het veel beter met me dan tien jaar geleden, ik kan wel zeggen dat (oa) de klustherapie mij heeft geholpen. Ik ben gelukkiger dan ooit in die tien jaren op mijn fijne pekje, in Jans'huis en tuin, Jhet!

Een nieuwe poort.

Het is lang geleden dat ik mijn fiets heb gebruikt. Sinds ik de auto van mijn moeder heb gekregen is de noodzaak weg om (bijna) alles te voet of met de fiets te doen en je raakt snel gewend aan het gemak van een auto voor de deur. Dat is echter niet de enige reden: mijn fiets is al tijden erg moeilijk te bereiken. Hij staat keurig in het schuurtje achterin de tuin waar een gezellig kronkelend pad je naar toe brengt. Tot zo ver geen hindernissen totdat je de deur van de schuur opent... Grote chaos daarbinnen! Die chaos is er al vanaf november toen ik mijn benedenverdieping leeg moest maken voor het leggen van een nieuwe vloer. Dat is al even geleden en sindsdien is er al wel een en ander terug het huis in gegaan maar er zijn ook wat spullen in de schuur gebleven. En als het ergens te vol staat en je kunt niet goed bij de plek waar iets eigenlijk hoort dan zet je het ergens anders neer wat de chaos in stand houdt, zo niet erger maakt. Mijn fiets raakte bedolven onder een oud kleed en mocht ik hem daaronder vandaan hebben gekregen dan viel er van alles om op mijn weg naar buiten. De enige rit waarvoor ik hem nog wel pakte was, één avond per week, voor mijn tekenles omdat ik met de auto langer onderweg ben dan per fiets. Echter ben ik toch vrij snel de auto gaan pakken (Ja ik weet het: te voet had ook gekund maar dat had iets te maken met vermoeidheid en MS...) omdat ik vreesde voor mijn poort. Die tuinpoort begon namelijk te zwabberen als je hem iets te enthousiast open zwaaide. Er waren inmiddels ook gaten en kieren waar je doorheen kon kijken en ik verwachtte ieder moment met poort en al mijn tuin in te vallen, kortom hij was aan vervanging toe en het leek mij het beste om hem tot die tijd niet meer te gebruiken.

Groot was mijn blijdschap toen grote broer kwam met gereedschap en materiaal om deze klus op zich te nemen. Ondertussen zat en lag ik op de bank te herstellen van gezondheidsperikelen wat hem stiekem heel goed uit kwam want hij doet de dingen graag in alle rust op zijn manier. Volgens mij heeft hij zijn roeping om met hout te werken gemist want na twee dagen meten, zagen, schroeven had ik weer een prachtige èn solide tuinpoort.

Het verven van de poort liet hij aan mij over en daar ben ik zodra het kon meteen aan begonnen. Voor het een keer zou gaan regenen wilde ik die klus klaar hebben en dat is gelukt. Ik heb hem antraciet-grijs geverfd en ik ben meteen doorgegaan met de nieuwe kozijnen die nog in de grondverf stonden. De raamkozijnen van keuken en bij-keuken zijn inmiddels geverfd, nu nog de deuren. Op de poort komt nog mijn "Jhet"-logo, gewoon voor de grap.

Er is ook geen reden meer om de fiets te laten staan, ik heb de banden opgepompt en de fietstassen vervangen dus ik kan zo even op de fiets naar de bouwmarkt voor een rolletje afplaktape. Als het weer droog is...

Op weg naar een nieuw atelier.

Alweer zo'n twee maanden geleden vertelde ik over de voorkamer boven waar ik de enkelsteens muur en het dak van wilde isoleren. De boktor in mijn dak zorgde voor de nodige vertraging maar ook mijn haperende gezondheid hielp niet erg mee. Ondertussen doe ik hard mijn best niet gefrustreerd te raken door de vertraging en blij te zijn met elke stap die gemaakt is, dus: HOERA!! De enkelsteens muur is geïsoleerd!

Wanneer was ik er eigenlijk aan begonnen? Wel, vorige zomer ben ik heel voorzichtig begonnen met het weghalen van de gipsplaten bij de deur. Daar was het plafond zo laag dat je een beetje moest bukken om de kamer binnen te komen. Er zat een stuk gipsplaat voor het deurkozijn.

Toen dat stuk weg was en ik kon zien wat eronder zat, ben ik beetje bij beetje het hele plafond eruit gaan halen, Het plafond hing met een frame van allerlei latten aan het dak. Dat dak was enorm hoog en uitermate geschikt om broodnodige bergruimte te creëren en daarbij oogt te kamer een stuk ruimer. Hier zou ik ook eindelijk de ruimte hebben voor mijn schildersezel!

Eer het laatste latje van het plafond verwijderd was en ik eindelijk het isolatiemateriaal had gekozen (niet te dik, goede RDwaarde, een studie op zich) was het november en was ik druk met nieuwe kozijnen, een nieuwe vloer en alle dingen die daarbij kwamen kijken. Het was december toen ik moed verzameld had om aan het isoleren van de muur te beginnen. Gelukkig kreeg ik hulp van Handige Schoonzoon, anders was er weinig gebeurd. Na veel schetsen en berekeningen over hoe en wat, klommen we de ladder op om het regelwerk tot op grote hoogte aan te brengen. Het was een heel gepuzzel om alles goed te krijgen want in een oud huis is niets recht en mijn enkelsteens muur was tot het plafond voorzien van een min of meer golvende stuclaag maar met veel geduld is het gelukt. De isoleerfolie die ik had gekozen ging lekker vlot, een kwestie van nieten en tapen maar daarna kwam wederom het aanbrengen van regelwerk voor de gipsplaten wat weer veel passen en meten was. Met de feestdagen er tussendoor was het eind januari toen de gipsplaten erop zaten.

In februari werd ik gestoord door de boktor (zie vorige blog) waardoor de dakisolatie even moest wachten. Inmiddels werd het maart en even prachtig lenteweer. De verwarming kon teruggehangen worden zodat ie eindelijk weer aan kon maar de winter was voorbij en hard nodig was het niet meer. Ik besloot tijdens die mooie dagen dat ik niet meteen door hoef te gaan met het dak. Even rustig aan doen, als het volgende winter maar klaar is! Ik ga eerst Grote Broer vragen om over een gedeelte van de kamer een vliering te maken zodat ik de hoogte kan benutten voor bergruimte. Daarna kan ik ook beter bij het hoogste gedeelte van het dak om de dakisolatie aan te brengen. Klaar is het dus nog lang niet maar er zijn wel stappen gemaakt. Nu ga ik eerst op de boven-etage wat orde aanbrengen. Doordat de voorkamer leeg moest, zijn alle spullen (waaronder mijn kleding) opgeslagen op de andere twee kamers. Aangezien het hier niet groot is, is het nu overal chaos. Ik ben dus al begonnen om wat dingen terug te plaatsen in de voorkamer, voortaan Atelier. Mijn schildersezel staat er ook al, ik wil zo graag weer schilderen... op een doek.

Ongewenste huisgenoten.

Al een tijdje geleden vond ik dat, ook met oog op de stijgende gasprijzen, het hoog tijd werd om mijn dak te gaan isoleren. Te beginnen met de voorkamer waar ook een grote enkelsteens-muur zit die ook nog een voorzetwand met isolatie mag krijgen. Beetje bij beetje begon ik met het weghalen van het plafond om te kijken of er misschien al iets van isolatie zat ( nee dus) en hoe het dak eruit zag boven het plafond. Al bij al viel het me mee: geen muizenlijkjes en het dakbeschot zag er best goed uit.

Nadat het plafond eruit was, richtte ik me op het isoleren van de muur. Pas later keek ik wat beter naar het dak om te kijken hoe ik dat het beste aan kon pakken en toen viel het me ineens op... Een slechte plek in de appeltjesgroen geverfde balk (nog uit the seventies'?). Ik sliep die nacht meteen slecht en droomde over dakbalken die vervangen moesten worden en een dak dat eraf moest.. Gelukkig was dat niet het geval, vertelde de dakspecialist die ik erbij gehaald had. Wel adviseerde hij om Roel van de Beestenboel erbij te halen want er zou wel eens een boktor in kunnen zitten.

Welnee, dacht ik, opgelucht na het horen dat de dakconstructie in orde was. De rotte plekken zijn vast en zeker het gevolg van een lekkage bij de kilgoot die jaren geleden al verholpen is. Maar helaas, Roel van de Beestenboel kwam binnen en zag het meteen: de huisboktor was bij mij ingetrokken!

De huisboktor had in de gaten gekregen dat bij mij een balk met waterschade was waardoor het hout uitermate geschikt was geworden om zich te nestelen, eitjes te leggen en zich een weg naar buiten te eten. Opnieuw slecht geslapen maar behalve het slechte nieuws had ik ook goed nieuws gekregen: er kon wat aan gedaan worden. Het kost een paar centen(!) maar daarvoor komen ze het dak impregneren met een chemisch goedje waardoor er minimaal 10 jaar geen leven mogelijk is voor huisboktorren en andere ongewenste beestjes die zich voeden met hout. Ik moest zorgen dat de appeltjesgroene verf van het dakbeschot en balken af was en dat alles afgedekt was met plastic en dan kwam Roel van de Beestenboel met het chemisch goedje.

Zo gezegd zo gedaan! Nou ja..zó gedaan... Het was een behoorlijke klus waarvan ik nog steeds spierpijn in mijn armen heb maar het is gelukt. Vanmorgen is, na een applausje voor mijn voorbereidende werk (!), mijn dak geïmpregneerd en mag ik 48 uur mijn huis niet in. Eigenlijk mag ik evt wel beneden vertoeven maar gezien de giftige dampen en gaten en kieren in huis ben ik samen met Mix tijdelijk elders ingetrokken. Ik ben blij dat het gebeurd is.

Happy Newyear/2022!

Om te beginnen wederom de beste wensen voor iedereen! Wederom ja, want ik heb het idee dat ik nog niet zo lang geleden iedereen een goed 2021 wenste. 2021 Is omgevlogen. In huis en tuin is veel gebeurd: nieuwe schutting, nieuwe kozijnen inclusief openslaande deuren, een nieuwe vloer en een nieuwe bank.

Toen het laatst even wat harder waaide, werd ik onrustig, alsof ik me ongerust maakte over iets. Al snel had ik het door: de schutting! Ieder jaar waaide er in januari of februari wel een paar planken uit de oude schutting of viel er een stuk om. De nieuwe schutting staat echter als een huis. Daar hoef ik me echt niet meer druk om te maken, het onrustige gevoel was meteen over. Grappig hoe zo'n gevoel er na jaren ingebakken zit. Ik realiseer me nu dat dat karwei zonder problemen is verlopen. Prima bedrijf, www.schuttingbouwbrabant.nl

De klus van www.dejongkozijnen.nl verliep ook soepel. Ik moest even wachten op mijn nieuwe kozijnen maar dat was de moeite meer dan waard. Ze zijn prachtig, ik geniet nu al elke dag van mijn openslaande deuren en het is nog niet eens zomer!

Met de vloer van www.roobol.nl ging het minder soepel. Daarbij moesten ze door beschadigde vinyl halverwege de klus afbreken en bleef ik ontredderd achter met een kale, lege kamer en een tuin vol meubels. Aan de 'vloerleggers' heeft het niet gelegen. Na anderhalve week hebben ze de vloer alsnog gelegd en ligt hij er strak en prachtig in. Ik ben er superblij mee en ook met de nieuwe bank die inmiddels was geleverd.

Snel nadat het beneden klaar was, kwam de kerstboom binnen en was alles in kerstsfeer. Inmiddels staat de kerstboom buiten te wachten tot hij opgehaald wordt. Kerst is voorbij, de Driekoningen zijn geweest, het nieuwe jaar is begonnen! En mocht je nu denken dat ik lekker op mijn nieuwe bank achterover kan leunen en genieten van mijn nieuwe woonkamer dan heb je het mis. Vorig jaar was ik al rustig aan begonnen met een nieuwe klus: het isoleren van mijn dak en laatste enkel-steens muur. Een klus die steeds groter wordt. Maar daarover later meer. Dit weekend probeer ik te ontspannen, doe ik even niets behalve de krant lezen, oude VTWonens doorbladeren, koffie drinken en wandelen met Mix. Precies zoals een weekend hoort te zijn.

Kiezen tussen kleden.

Eindelijk begint het in de woonkamer weer op thuis te lijken! Grappig hoe dat werkt: ik was heel gelukkig met de nieuwe vloer, toen hij er eenmaal strak in lag, en superblij met de nieuwe bank die precies was zoals ik hem in mijn hoofd had. De kleur verf op de muur achter de bank, saliegroen van Flexa, was ook helemaal goed. Een plaatje uit een magazine! Maar het voelde nog niet als thuis. Dat gebeurde pas toen ik de kast van mijn vader en moeder had neergezet. Van het tafeltje van mijn opa en oma was ik niet zeker of die in de kamer terug zou komen maar ik miste iets en toen ik dat tafeltje even neerzette om te kijken, wist ik het: het tafeltje moest terug. Je kunt van alles in je hoofd bedenken maar die spullen met een geschiedenis en emotionele band maken je interieur pas echt tot een thuis. Ook het oude tafeltje van mijn zus, waar eerst de computer op stond, heb ik weer in de kamer gezet terwijl ik dat niet van plan was. Het is nu de "memory-table", een tafeltje met allemaal spulletjes met een herinnering. Die spullen kon ik niet kwijt nu ik èn een vensterbank èn een plank achter de bank mis. Al bij al begint het interieur te groeien en voel ik me steeds meer thuis.

Ook Mix is weer rustiger en heeft haar plekjes weer gevonden. Ze mist alleen nog een kleed om lekker op te liggen (als ze niet op de bank ligt...) en daar is ze niet alleen in, ik mis ook een kleed onder mijn voeten. Zeker in de winter, nu het kouder wordt en buiten héél nat is, voelt het lekkerder met een kleed op de vloer. Dat is nog een hele zoektocht. Ik heb al in een aantal winkels gezocht maar kon steeds niet het juiste kleed vinden. Online vind ik het ook lastig. Ik heb een paar keer iets gezien maar wilde de kleuren toch in het echt zien en dan was het zó anders. Daarbij komt ook nog de lichtval in je eigen huis, dan kunnen de kleuren heel anders overkomen. Ik moet het kleed echt thuis zien liggen. Uiteindelijk heb ik toch de gok gewaagd en online een kleed besteld bij Fonq. Daar kan het kleed als het tegenvalt gemakkelijk terug, het wordt dan weer opgehaald. Ik had goede hoop dat dit het goede kleed is.

Even daarna was ik vlakbij een grote Karwei en kon ik het toch niet laten om even een kijkje te nemen bij de kleden, die waren nu namelijk ook nog eens in de actie! Online had ik geen kleed bij ze gezien die me wat leek maar nu ik ze in het echt zag, lag er een kleed wat ik meteen goed van kleur vond. Na drie keer terug te hebben gelopen naar het kleed om nog eens te kijken, besloot ik het mee te nemen. Een heel ander kleed dan ik online besteld had, wel allebei vintage maar andere kleuren. Ook bij Karwei is terug brengen geen probleem. Ik krijg zelfs 30 dagen de tijd. Zo lang zal het niet duren.

Thuis gekomen was het al donker en natuurlijk wilde ik het ook bij daglicht zien maar de eerste indruk was veelbelovend. De volgende dag heb ik het kleed meteen goed neergelegd en ik was nog steeds enthousiast.

Maar er kwam nog een kleed van Fonq, die moest nog bezorgd worden en tegen de tijd dat ie kwam, begon het al te schemeren. De volgende dag bij daglicht ook dit kleed neergelegd.

Keuzestress? Nee hoor. Ik had mijn keuze snel gemaakt. Ik heb nog even goed nagedacht toen beide dochters het andere kleed kozen op de foto's maar ben bij mijn eigen keuze gebleven en ben er zo blij mee. Inmiddels heeft jongste dochter het kleed in het echt gezien en is ze het eens met mijn keuze. Zo zie je maar dat het moeilijk is om vanaf een plaatje te kiezen, voor mij althans. Het is het kleed geworden dat ik online over het hoofd gezien had en dat me in de winkel meteen opviel: het kleed van de Karwei!

Zodra ik het thuis had uitgerold, zag ik dat ie het was. Alle kleuren uit het kleed komen terug in de woonkamer! Helemaal goed!

Vloerstress.

Na het plaatsen van de nieuwe kozijnen en openslaande deuren kwam jongste dochter het plafond verven en grote broer kwam de vloer stabiliseren zodat alles op tijd klaar was voor.... De nieuwe vloer! Alle voorbereidingen gingen voorspoedig en met hulp was ook de kamer helemaal leeg op de dag dat ze zouden komen op de eettafel en wat kleine spullen na. Ze zouden begin van de middag komen maar toen ik nog op bed lag, kwam een telefoontje dat ze al onderweg waren want er ging een klus niet door. In een record tempo heb ik me aangekleed en de laatste kleine spullen naar buiten gebracht want ze zouden er binnen een half uur zijn. Ik was al zo gelukkig dat er nog niets mis was gegaan en dat ze nu een halve dag eerder kwamen was alleen maar fijn. Hoe eerder hoe liever. Echter: te vroeg gejuicht!

De mannen begonnen met het leggen van de ondervloer, zorgden ervoor dat die overal strak en netjes lag. Hier ging heel wat tijd in zitten en ik was blij dat ze zo vroeg begonnen waren. Eindelijk kwam het moment dat de rol van de topvloer binnenkwam en toen werd het verdacht rustig. Ik werd erbij geroepen, er was een probleem. "Mevrouw, we gaan de vloer niet leggen. Hij is beschadigd en die beschadigingen kunnen we er niet uit krijgen. We laten het op het bedrijf zien en u wordt morgen gebeld hoe dit opgelost wordt. Dit komt bijna nooit voor en we vinden het echt heel erg voor u." En daar gingen ze, mij achterlatend in een leeg huis met kale ondervloer en een tuin vol meubels. Gelukkig kon ik terecht bij oudste dochter want ik zat er even doorheen. Dit had ik niet aan zien komen. De volgende dag werd ik gebeld. Ze kwamen een nieuwe rol leggen op 19 of 26 november, ik mocht kiezen. Wat denk je: 19 november natuurlijk, liever nog veel eerder maar dat ging helaas niet lukken.

Ik heb de eettafel en koelkast binnen gezet. Mijn nieuwe bank werd bezorgd en op de ondervloer gezet, ik wilde niet langer wachten op mijn bank. En eindelijk was het de 19e. Jammer genoeg zag ik in de planning dat ik pas 's middags om 13:00 aan de beurt was maar ik probeerde er vertrouwen in te hebben dat het deze keer goed zou komen. Helaas was er 13:30 nog niemand en al snel ging de telefoon: de klussen duurden langer, het werd later. Op mijn vraag of dit allemaal vandaag goed zou komen, antwoordden ze dat zij niet naar huis gingen voor mijn vloer lag. 16:30 Uur reden ze voor en mijn opluchting was groot toen de rol uitgerold werd en er geen beschadigingen te zien waren. Inmiddels was het wel donker en mijn paar lampjes waren niet echt goed werklicht maar het zag er goed uit. 19:15 Uur vertrokken ze, Eindelijk mijn vloer lag erin en zag er prachtig uit. Ook bij daglicht de volgende dag was de vloer zoals ik hoopte dat hij zou zijn. Mijn bank, die de vorige avond nog met hulptroepen binnen was gezet, staat er prachtig op.

Nu kan het terugplaatsen van de plinten beginnen, het ophangen van de gordijnen, alle meubels terugplaatsen, kortom: het leukste werk. En daar ga ik even de tijd voor nemen want ik moet ondertussen ook nog even bijkomen van alle "vloerstress".