De draad weer oppakken.

Daar ben ik weer! Een half jaar verder zijn we, hoog tijd voor een update. Heb ik in het afgelopen jaar niets gedaan in huis en tuin? Zijn alle klussen gedaan? Ben ik eindelijk klaar? Allesbehalve! Er is vooral heel veel voorwerk gedaan: volgorde van klussen bepalen, informatie inwinnen, materialen zoeken, offertes aanvragen, etc. Het is er niet van gekomen om erover te schrijven, eerlijk gezegd had ik weinig energie en inspiratie. Maar vandaag probeer ik de draad weer enigszins op te pakken. Op Instagram heb ik nog wel af en toe wat gepost zoals bijvoorbeeld een berichtje over een nieuwe vloer...

...en over het plaatsen van een nieuwe radiator.

Klusje tussendoor.

Hebben jullie de belastingaangifte al ingevuld? Op een of andere manier kan ik dat nooit meteen aanpakken. Ik heb last van uitstelgedrag terwijl ik daar niets mee oplos, Ik zal toch moeten betalen. Het is me wel gelukt om niet tot de laatste dag te wachten, hij is ruim binnen de tijd opgestuurd.

Mijn ordners met alle financiële rompslomp staan, of beter gezegd: stonden, op een plank boven het raam in de bij-keuken. Een prima plek want het valt niet erg op en er konden lekker veel ordners op. Met de tijd kwam er steeds meer op te staan. Toen ik voor mijn belastingaangifte een ordner eraf wilde pakken, kwam ineens de plank inclusief plankendragers, pluggen en schroeven met alle ordners naar beneden. Even behoorlijk schrikken maar wonder boven wonder bleef ik ongedeerd en heeft ook het raam en alles in de vensterbank het overleefd. De plank was duidelijk overbelast. Het is een teken dat ik mijn knipsels, tuin- en kookboeken, gebruiksaanwijzingen en administratieve papieren nodig moet uitzoeken en halveren.

Ik heb gekeken of de plank even snel terug geplaatst kon worden maar dat lukte niet. Inmiddels zitten alle administratieve ordners voorlopig in een krat terwijl ik ga verzinnen waar en hoe ik die op moet bergen. Ik ben begonnen met uitzoeken van de tuinboeken en -knipsels die ik in een tweede krat had opgeborgen en ben streng geweest. Eén stapeltje met favoriete tuinboeken is overgebleven en hangen nu aan mijn boekenmuur.

Ze hebben deze plek overgenomen van de kookboeken. Ook die zijn aan een strenge selectie onderworpen en alleen mijn favorieten mochten blijven. Ze hebben een nieuw plekje gekregen in de nis tussen muur en koelkast op dezelfde manier als mijn boekenmuur: onzichtbaar. Het was wel lastig manouvreren tussen de koelkast en muur, de koelkast moest even van haar plek maar de klus was daarna zo geklaard: een paar gaatjes boren, schroeven erin en klaar!

Nog regelmatig verwonderen mensen zich over de boekenmuur, hoe blijven die boeken tegen de muur hangen? Nou vooruit, aan jullie zal ik het verklappen. Niet verder vertellen hoor!

Eén krat is leeg en weggewerkt. Nu het andere nog.

Een stormbestendige schutting.

Hoe blij kun je zijn met een nieuwe schutting! Ik ben er héél blij mee en slaap er een stuk lekkerder door bij stormachtig weer. Deze schutting gaat niet zo maar om.

Samen met de buurman heb ik een hout-betonschutting laten plaatsen bij Schuttingbouwbrabant.nl. Ze troffen het niet met het weer bij het plaatsen: het sneeuwde! Daar lieten ze zich echter niet door weerhouden en een paar uur later stond de 20 meter schutting en brak ook het zonnetje door. Ze hebben ook hun best gedaan mijn tuinplanten te sparen. Ik had wat planten die erg dicht op de schutting stonden tijdelijk weg gehaald en de klimplanten (de Akebia en Clematis) los gemaakt van de schutting en wat gesnoeid maar het valt natuurlijk niet mee om zo'n schutting te plaatsen en tegelijkertijd steeds op te letten waar je je voeten zet. Ik had dus wel op wat schade gerekend maar die was te verwaarlozen. Inmiddels heb ik de Akebia weer tegen de nieuwe schutting geleid. Het gebeurde allemaal net tijdens de bloeiperiode van de Akebia maar die heeft het goed doorstaan.

De Clematis heeft het zwaarder, daar lijkt weinig van over. De oorzaak ligt waarschijnlijk aan mijn snoeitechniek. Zo'n Clematis uit de Montana-serie wordt al gauw een enorme warboel wanneer je een keer de snoeibeurt na de bloei overslaat en dat is vorig jaar gebeurd. De Clematis groeide tegen een klimscherm waar hij zich helemaal doorheen had geweven. Het was geen doen om die met beleid los te maken zoals ik bij de Akebia heb gedaan en ik heb er dus stevig de schaar in gezet, net voor de bloei. Dat wordt dit jaar geen witte bloemenzee maar hij loopt wel weer uit dus hopelijk heb ik die bloemenzee volgend jaar weer. Nu de hout-betonschutting was geplaatst was er nog een gapend gat aan de achterkant van de tuin waar de vervallen oude betonschutting door wat hulpkrachten (met de nadruk op 'krachten')is verwijderd. Ik had een paar goede delen van de oude houten schutting bewaard om daarmee de achterkant dicht te maken. Ik kreeg de gouden tip om er meteen ook een poort in te maken zodat ik via die tuinpoort mijn vuil-containers buiten kan zetten. Een uitkomst! Die hoef ik nu niet meer door mijn tuin naar voren te manouvreren.

Laat het lente-weer maar komen, de tuin en ik zijn er klaar voor!

Voor

Na

Voorjaar!

Het voorjaar is begonnen! Heerlijk, ik ben toe aan beter weer, het zonnetje, ontluikende bloemen, buiten zijn. Ik had van de week al wat bloeiers gehaald voor huis en tuin, op de parkeerplaats bij Intratuin. Een shopafspraak heb ik nog niet gemaakt,ik wil weer lekker rondsnuffelen en daar heb je nog amper tijd voor. Je moet gericht de winkel door, geen tijd voor impulsaankopen, en het zou voor mij al een hele prestatie zijn om de hele winkel door te cruisen binnen de shoptijd. Gelukkig hadden ze van alles buiten uitgestald zodat ik toch met handen vol naar huis kon.

Vandaag is het fris maar gisteren was een prachtige dag en dat kwam goed uit want er was werk aan de winkel in de tuin. In februari was mijn schutting omgewaaid, alweer. Het begint een jaarlijks terugkomend onderwerp te worden: de schutting die scheef gaat, planken die uit de schutting waaien.

In 2013, toen ik hier kwam wonen stond er nauwelijks een schutting tussen mij en de toenmalige buurvrouw. In haar tuin stond een enorme schuur tegen de erfscheiding en verder een laag hekje en wat plantjes. Toen de buurvrouw overleed werd het huis door de woningbouwvereniging te koop gezet en moest de schuur worden afgebroken. Daarmee viel ook de scheiding tussen onze twee tuinen weg, de tuin was een kale vlakte maar leek wel heel erg groot. Ik woonde er nog maar net en was in gesprek over een schutting maar toen het te koop werd gezet kwam de woningbouw even snel een houten schutting plaatsen. Opgelost, dacht ik maar de schutting stond vanaf het begin niet stevig, stond in een enigszins golvende lijn en het is natuurlijk best een lengte: 20 meter. De palen waren niet aangestort en tussen de twee kale tuinen ging de schutting gevaarlijk heen en weer tijdens slecht weer. We hebben zelf een aantal palen aangestort waardoor hij wat steviger stond en de tuinen werden aangeplant zodat de wind wat minder greep kreeg op de schutting en zo ging het even goed.

In 2017 begon de schutting al te haperen: toen het hard waaide, werden er een paar planken uit de schutting geblazen en zaten er een aantal kijkgaten in de schutting. Dit viel nog best gemakkelijk te repareren en dus werden de kijkgaten gedicht. Niet meer gluren bij de buren.

In 2018 waaiden er steeds meer planken uit een scherm en werd het ook lastiger de planken goed terug te plaatsen. En ook het jaar daarna vlogen er weer planken uit.

Tegenwoordig stormt het ieder jaar wel een of meerdere keren in januari en februari, zo ook dit jaar. Zodra het ging waaien dacht ik al aan de schutting. Er was al een scherm uitgewaaid en we (buurman en ik) hadden het scherm weer rechtop gezet en met wat hout aan elkaar bevestigd. Misschien toch eens nadenken over een nieuwe stevige schutting, zeiden we tegen elkaar. Misschien van de zomer een nieuwe plaatsen. Een paar weken geleden waaide het weer hard en jawel hoor, daar lag ie weer, nu drie delen tegelijk en palen afgebroken.

We zijn er klaar mee! Er komt een nieuwe, stevige hout-betonschutting met aangestorte palen. We moeten nog wel zo'n vijf weken geduld hebben want we zijn niet de enige maar hij komt in ieder geval. Gisteren was een mooie dag om de omgewaaide schutting op te ruimen. We hebben meteen de rest van de schutting ook alvast verwijderd op een paar goede schermen na. Die gaan bij mij de oude lage betonschutting achter mijn schuur vervangen. Dat moest nog gebeuren en wordt meteen meegepakt. Een sloopdagje dus. Ik ben (bijna) weer terug bij af: ik heb even weer een hele grote tuin. Alleen geen kale vlakte meer want alles begint al te groeien en soms al te bloeien. Het is voorjaar!

De tuin wordt wakker!

De vorige post was over een witte tuin, een week later was het volop voorjaar met temperaturen van 15 graden. Inmiddels zijn de temperaturen weer lager maar het zonnetje schijnt en dan is het in mijn tuin al snel lekker, goed genoeg voor koffie in de tuin tussen de tuinklussen door want, inderdaad, er wordt hier al flink gewerkt in de tuin.

Om te beginnen heb ik nieuwe kantopsluiting gekocht: zwarte stalen randen die je aan elkaar bevestigt en mooi meebuigen met de rondingen van de borders. Het was hard nodig want de houten rolborder die ik ooit langs de borders heb aangebracht, is zo goed als vergaan en de grond uit de borders vermengt zich inmiddels met de halfverharding van het terras en pad. De planten willen op deze manier ook best een kijkje nemen op het terras en dat moet ik hoognodig een halt toeroepen.

De stalen randen zitten er in en wat een verschil! Naast de functionaliteit, zo fijn dat de grond nu ín de borders blijft, ziet het er ook nog eens fantastisch uit! De zwarte lijnen accentueren de golvende lijnen en tegelijkertijd maakt het de tuin wat strakker, een goede tegenhanger bij mijn natuurlijke bloementuin. Ik heb meteen het pad enigszins aangepast en daarna in de tuin hier en daar al wat gesnoeid zoals de dode takken bij vaste planten en de Blauwe Regen. Dee moestuin met het schapenhek is verdwenen waardoor de bloementuin een stuk groter is geworden. Ik ben volop bezig met een beplantingsplan waarin ook plaats is voor wat groente en fruit maar ik ga me focussen op de siertuin. De moestuin kostte me veel tijd en energie en de slakkenplaag trok me over de streep. Ik merk dat mijn lijf af en toe meer rust nodig heeft en aan de siertuin heb ik mijn handen al vol. De tuin geeft me nog altijd zoveel plezier en voldoening, ook nu ik terug naar de keuken loop vanaf de schuur kom ik in de nog kale tuin de eerste bloeiers al tegen. De tuin wordt wakker! Heerlijk!

Winter: vogels kijken en plannen maken.

Wat is het prachtig buiten! Ik houd ervan! Nu wij de sneeuw niet op kunnen zoeken, komt de sneeuw naar ons toe inclusief het wintersportzonnetje! Samen met Mix maak ik iedere dag een lekkere winterwandeling om daarna met een warm drankje lekker samen op de bank te kruipen. Vanuit mijn plekje met uitzicht naar de tuin, geniet ik van het witte plaatje.

Ondertussen droom ik van openslaande deuren waardoor ik een beter uitzicht op de tuin zal hebben. Ik ben al gestart met het voorwerk: offertes aanvragen, advies inwinnen. Zoals zo vaak blijkt het minder gemakkelijk te zijn dan verwacht. Vooral verwarming is een dingetje, de radiator vervangen door een design-radiator op het wandje naast het raam is een hele speurtocht. Er past maar een smalle en die levert niet genoeg warmte. Ik ben verder aan het speuren en ben me ook aan het verdiepen in vloerverwarming. Advies inwinnen is nu minder gemakkelijk door Corona, er komt niet zo maar eventjes iemand thuis de situatie bekijken dus heel veel gaat via mail, sites en telefoon. Ik vind het nu lastiger dan anders om in mijn eentje beslissingen te nemen maar uiteindelijk zal het wel goed komen.

Op Instagram en Facebook plopten steeds berichtjes tevoorschijn over de sneeuw, mooie plaatjes natuurlijk maar ook tips waaronder de tip om je vloerkleed in de sneeuw te leggen om hem te reinigen. Daar had ik al eens eerder van gehoord. Of het echt zal werken bij mijn kleed was natuurlijk de vraag want daar zitten al de nodige vlekken in. Ik heb het al eens gereinigd met speciaal poeder dat je erop strooit, inborstelt, in laat trekken en weer opzuigt. Ook met water met azijn schoonborstelen heb ik al eens geprobeerd en de laatste keer heb ik het bestrooid met waspoeder om het in te laten trekken en op te zuigen. Maar nu de sneeuw er is, kon ik dat ook proberen. Opfrissen doet ie zeker met deze temperaturen. Dus ik heb het kleed buiten gelegd met de goede kant op de sneeuw en daar een uurtje laten liggen.

Na een uurtje heb ik het weer binnen gelegd. Ik zie niet echt verschil, mijn vlekken zitten er nog in maar opgefrist is hij wel. Ondertussen had ik de vloer ook een poetsbeurt gegeven dus de kamer is er zowiezo beter van geworden.

Weer terug op mijn plekje met uitzicht op de tuin, geniet ik van de vogels in de tuin. Nog nooit heb ik zveel verschillende vogels in mijn tuin gezien. Ik had weer mee willen doen met de nationale vogeltelling en ik ben er dat weekend drie keer voor gaan zitten met als resultaat: 0 vogels! Ik weet het, als er geen vogels waren, willen ze dat ook weten maar ik heb niets ingestuurd. En nu: zoveel vogels, ik heb er de tuinvogel-app bij gehaald om te weten welke het allemaal zijn. Ik leer heel wat bij. Naast de bekende roeken en kraaien, zijn er ook koolmeesjes, merels, roodborstjes, keepjes (die kende ik dus nog niet) en ik zag ook een winterkoninkje. Er is ook een vogel die ik nog niet heb kunnen herkennen, ter grootte van een merel maar lichtgrijs, bruin en wit met een stukje oranje. Een kramsvogel of koperwiek denk ik (ook nog nooit eerder gezien) maar ik ga een verrekijker regelen om het beter te kunnen zien. Ik vind het te koud om me verdekt op te stellen in de tuin, het moet niet gekker worden.

Schuiven maar.

Het is weer zover: ik heb de boel weer verschoven. De bank staat in een andere opstelling en dat gaat prima met zo'n modulebank. Er zit nu wel halverweg een armleuning en in het midden mist een stukje rugleuning maar bij VT-Wonen maken ze ook zulke opstellingen. Die armleuning stoort me helemaal niet, is zelfs wel lekker en met name Mix is erg enthousiast over die armleuning. Het element bij het raam met de armleuning heeft ze zichzelf toegeëigend, daar ligt ze nu als een prinses met haar koppie op een kussen tegen de armleuning. Hoezo verwend.

Dat wordt nog een hele klus om haar straks van een nieuwe bank af te houden. Want ja, daar gaat dit allemaal over: over een nieuwe bank en openslaande deuren. Ik droom al lang over openslaande deuren. In mijn eerste huis was er een deur naar het dakterras, mijn tweede huis had een enorme schuifpui van twee bij twee die helemaal open ging bij mooi weer, mijn derde huis was uitermate geschikt voor openslaande deuren maar had ze niet en het is, ondanks dromen, nooit zover gekomen en in dit huis hadden ze ook eigenlijk moeten zitten vind ik. Ik kwam hier terecht en dit huis lijkt op de arbeiderswoning waar mijn opa en oma woonden,een woning mét openslaande deuren. Dit huis is van de woningbouwvereniging geweest en gerenoveerd met de nodige aanpassingen. Ik kan niet terugvinden of er ooit openslaande deuren in hebben gezeten. Ik heb een raam met een beveiligd openslaand deel en dubbel glas dus dat kan nooit heel erg oud zijn. Veel mensen die het gekocht hebben, hebben er openslaande deuren in zitten. Zelf gedaan. 's Zomers loop ik via de keuken de tuin in maar het lijkt me heerlijk om via de kamer zo de tuin in te lopen en om zo lekker frisse lucht naar binnen te kunnen laten. Enfin, vorig jaar had ik al plannen maar liep alles anders en nu denk ik er serieus over na om ermee aan de slag te gaan.

Mijn grote hoekbank staat meestal voor het raam maar wanneer je openslaande deuren hebt, is het natuurlijk erg handig wanneer je er ook gebruik van kunt maken dus die bank moet voor het raam weg. Ik speur al tijden via internet naar een nieuwe bank en toen de winkels nog open waren ben ik in de herfst al op bankenjacht geweest met jongste dochter. Ik speurde naar een rechte bank. Toen laatst een vriendin opperde om een wat minder grote hoekbank te kiezen met de hoek aan de andere kant, zei ik dat ik dat al eens had geprobeerd maar dat de zithoek dan zo klein werd. Dat was echter met de grote kast en ik had toen het element met armleuning op een andere plek gezet. Het bleef in mijn hoofd spoken en dus heb ik de boel weer eens verschoven. Wat blijkt: vriendin had gelijk: ik kijk nu veel meer de tuin in, iets wat ik graag doe. In plaats van de tv aan zetten, kijk ik nu veel meer naar buiten. Ik had niet gedacht dat dat zou gebeuren aangezien het zicht naar buiten zowiezo beperkt is maar vanuit deze opstelling is het geoptimaliseerd. Er is dus een nieuwe optie bij: naast een rechte bank ga ik ook speuren naar een hoekbank. Dat kan nog best een zoektocht worden want de meeste hoekbanken hebben een te lange hoek, een van de redenen waarom ik een hoekbank eigenlijk al had afgeschreven.

De zithoek vind ik nog wel kleiner ogen want het (salon)tafeltje van opa kan er niet staan en het zou dus ook betekenen dat mijn industriele salontafel (die boven in de weg staat te wachten) definitief elders een bestemming moet krijgen. Ook de trolley moet daar weg want daar zal een radiator moeten komen. Nog genoeg stof tot nadenken dus. Bij het begin beginnen maar. De bank kan zo blijven staan terwijl ik op zoek ga naar een nieuwe radiator.