Een boompje opzetten.

Zondag de negentiende was een stormachtige zondag. Niet dat ik het druk had. Ik was gezellig een dagje naar mijn zus in Arnhem. Met de trein, zonder vertraging en dat was best bijzonder want het was herfstachtig, stormachtig weer.

Een tijd lang maakte ik me bij stormachtig weer bezorgd over huis en tuin. Ik was bang dat dakpannen van het dak zouden waaien, dat het dak weer zou lekken of dat de schutting om zou waaien. Na het oplossen van het lekkageprobleem bij het dak, het plaatsen van een nieuw dakraam en  het verstevigen van de schutting, heb ik geen last meer van stormzenuwen. En ga ik ook bij stormachtig weer lekker op pad.
Zo was ik in Arnhem toen ik een telefoontje kreeg van oudste dochter: "mam, de boom is omgewaaid". Dat was het slechte nieuws, het goede nieuws was dat hij op de betonnen muur was blijven hangen en geen schade had aangericht. Dank zij de moderne communicatiemiddelen kreeg ik meteen verschillende foto's doorgestuurd van de gevallen boom en hoe het thuisfront de boom vast had gemaakt zodat ie zou blijven liggen waar die lag en verder geen schade meer zou kunnen aanrichten.

 

Bij thuiskomst was het donker en dus heb ik de volgende dag de situatie bekeken. Hoe kon ik dit oplossen, kon ik dit alleen of moest ik hulp inschakelen? Lang heb ik hierover niet hoeven nadenken. Na een post op Facebook waarin ik me afvroeg hoe ik dit zou kunnen fiksen, kreeg ik meteen een telefoontje van een hulpvaardige zwager die me wilde komen helpen fiksen.
Een dag later was het gedaan. De boom is gehalveerd, weer rechtop en aan twee palen vastgezet.

De boom is een eucalyptus. Drie jaar geleden heb ik in het tuincentrum een treurig eucalyptusplantje gekocht, een soort tak in een potje voor een prikkie. Eucalyptusblad doet het goed in boeketten dus leek het me wel leuk een struikje in mijn tuin te hebben. Ik heb hem geplant en binnen drie jaar was het een boom van zeker vijf meter geworden. Vorige zomer heb ik de top er uitgehaald om de groei te remmen maar daar heeft ie zich weinig van aangetrokken. Enfin, hij is sneller gegroeid dan geworteld. Daarbij was de band waarmee hij aan de steunpaal vast zat, losgeraakt. Ik dacht dat de boom het nu wel zonder steunpaal zou kunnen maar dat was dus niet het geval. Hij heeft nu zelfs twee steunpalen om een nieuwe val te voorkomen.

 

Ik had nu eucalyptusblad voor wel heel veel boeketten. Ik heb er kransen van gemaakt. Leuk voor de feestdagen. Ze zijn nog basic maar ze kunnen voor de feestdagen opgeleukt worden. De kale stam heb ik op mijn slaapkamer gezet om te drogen en dient als kapstok. De boom in de tuin wint nu geen schoonheidsprijs maar als de natuur zijn best doet, trekt hij misschien nog wel bij.

Mosterdgeel.

Ik voel het aankomen, het kriebelt, ik wil weer iets veranderen in huis. Nu heb ik met mezelf afgesproken de eerste vijf jaren niets groots te veranderen en de gordijnen te laten hangen. Toch ben ik al van plan volgende zomer de velours turquoise gordijnen eens weg te halen. En behalve dat ik er over denk mijn favoriete kleur (donker)blauw weer ergens terug te laten komen, merk ik ineens dat ik ben gevallen voor de kleur mosterdgeel.

Toen ik hier ging wonen kwam ik in een brocante zaak een geweldige kapstok tegen. Hij was mosterdgeel en niet, zoals gewenst, wit of grijs maar ik kon hem altijd zelf verven. Ik heb hem gekocht en meegenomen. Toen ik hem in mijn gang zag, bleek de kleur eigenlijk prima. Het mosterdgeel was de originele kleur en hoorde gewoon bij de kapstok én paste geweldig goed in mijn gang. Hij is opgehangen en was mijn eerste en voorlopig enige mosterdgele item in huis.

Maar nu kwam ik van de week zo maar met mosterdgele kaarsen thuis, zag ik bij Ikea mooie mosterdgele kussens en bij Loods5 een mooie combinatie van donkerblauw met mosterdgeel.
Het veranderen van een kleurtje hoeft niet al te ingrijpend te zijn. De gele kaarsen zijn hardstikke mooi. Ze passen mooi tussen de herfstkleuren. Of mosterdgeel bij mij in huis een blijvertje is, weet ik nog niet maar voor nu is het even leuk!


 

Theedoek-gordijntjes.

In mijn niet al te grote keuken moesten ook de c.v.-ketel en de wasmachine een plekje krijgen. Dat is gelukt maar mooi is anders. Dus heb ik vorig jaar een kast gemaakt om de c.v.-ketel en wasmachine heen. Het is meteen een mooie plek geworden voor o.a. mijn espressoapparaat en kookboeken. Ook de theedoeken liggen bij de c.v.-ketel achter de schuifdeur die ik geverfd heb met schoolbordverf. Hierop schrijf ik meestal de gerechten die die week op het menu staan. Het idee was om, in plaats van deurtjes, gordijntjes voor de wasmachine te hangen zodat die niet meer zichtbaar is. Ik had al eens extra theedoeken in huis gehaald om daar gordijntjes van te maken maar daar was het nog niet van gekomen.

  

Deze week ben ik er maar eens aan begonnen. Ik had nog zo'n ouderwetse gordijnroede/-draad liggen die boven bij het dakraam was weg gehaald. Hij was lang genoeg en na een poosje prutsen, lukte het een eindknopje van de draad af te draaien, een stukje draad af te knippen en het eindknopje er weer op te draaien. In mijn naaikist lagen nog kleine klemmetjes die je over een draad kunt leiden. Daar had ik al eerder gordijnen aan opgehangen. Die kwamen ook goed van pas. Ik heb een paar schroefoogjes aan de onderkant in het keukenblad gedraaid waarmee de gordijnroede opgehangen kon worden. Een heel gepriegel maar het is gelukt. Vandaag heb ik van vier theedoeken twee gordijntjes gemaakt. Binnen een uurtje was het bekeken. Nu hangen er twee gezellige gordijntjes voor mijn wasmachine in de keuken. Veel beter!

  

Mijn urban jungle.

Al gehoord van de Urban jungle? Deze woontrend brengt groen, waaronder planten, terug in huis. De kamerplanten zijn weer helemaal terug van weg geweest!

Vroeger stonden de vensterbanken en kamers vol met kamerplanten. Ook op mijn slaapkamer thuis stonden o.a. op de vensterbank "kindje-op-moeders-schoot", "baard-van-Mozes", sierasperge, graslelie en op mijn kledingkast het lantaarnplantje.

het lantaarnplaatje,
Ceropegia woodii

In mijn eerste woonkamer stonden ook een paar kamerplanten, waaronder een grote ficus maar daarna werden het er steeds minder. In mijn vorige woonkamer stond alleen een Pachira, een plant met gevlochten stam met een kroon van bladeren, en in mijn huidige huis was geen plant te vinden. Wàs geen plant te vinden. Nu dus wel.
Oudste dochter is begonnen. Zij heeft een plantenhanger geknoopt en er een klimop in gehangen. Het geheel heeft een plekje in haar kamer gekregen. Ze is echter vaak elders en het klimopplantje kwijnde weg bij gebrek aan vocht. Inmiddels is het vervangen door het lantaarnplantje dat ik tegenkwam bij het tuincentrum en uit pure nostalgie heb mee genomen naar huis. Hopelijk krijgt dit plantje wat meer water.

  

Buiten ben ik bezig de tuin winterklaar te maken en dat betekent dat het tafeltje van opa weer naar binnen komt. 's Zomers staat het buiten maar 's winters haal ik het binnen om het te beschermen tegen te veel vocht. Eigenlijk staat het binnen overbodig te zijn maar ik wil het graag houden en deze herfst/winter heb ik er een mooie een bestemming voor. Er staat inmiddels al een verzameling planten op, mijn eigen urban jungle.

De lappendeken.

Deze week heeft de naaimachine weer eens op tafel gestaan. Mix heeft een lekker kussen gekregen. Ik heb een kussenhoes gemaakt voor Mix van de lappendeken van Dorus.

Toen Dorus oud en krakkemikkig begon te worden en ik tijdelijk in een riante vrijstaande woning huisde, heb ik mijn oude boxer Dorus in de watten gelegd. In de ruime woonkamer daar had ik zo veel ruimte over dat ik in een hoek het logeerbed had uitgeklapt. Ik had nog heel veel restjes stof uit de tijd dat ik kleding maakte voor mijn twee kleine meisjes en van een aantal restanten maakte ik een lappendeken voor het bed. Zo had Dorus op zijn oude dag een gigantische loungebank!

Dorus is er niet meer maar zijn lappendeken nog wel. Mix ligt er al weken op in de woonkamer. De koffer heeft plaats gemaakt voor de deken toen Mix steeds op de randen bleef knagen. Bovendien is de koffer al aan de krappe kant voor Mix.

Het kleed beviel haar wel; ze kan het naar elke gewenste plek slepen en ze kan er lekker op liggen. Dat wil zeggen: totdat ze de bank ontdekte. Zodra iemand op de bank ging zitten kwam ze commentaar leveren en deed ze allerlei pogingen om er ook op te zitten. Uiteindelijk nam ze genoegen met een plekje op haar lappendeken tegen of op mijn voeten. Nu het kouder wordt en ik geen geweldig geïsoleerde vloer heb, vond ik het wel tijd voor een lekker kussen voor haar. Aangezien ze haar bench-kussen al gesloopt en nog niet uitgegroeid is, heb ik gekeken wat ik nog voorhanden heb voordat ik een hoop geld uit geef. Bij mij kussen-voorraad had ik nog een oud vloerkussen van 70 x 70 cm. Dat kon ik prima gebruiken. Bij mijn ritsen-voorraad vond ik nog een lange rits. Even de naaimachine op tafel, leesbril erbij en voilà: een kussenhoes voor Mix van de deken van Dorus!

Echt dankbaar leek Mix in eerste instantie niet. Na verwoede pogingen het kussen te 'doden', de rits open te krijgen en de vulling eruit te trekken, heeft ze nu ontdekt dat je er heerlijk op kunt slapen en dat je ook dit kussen naar elke plek kunt slepen die je maar wilt. Behalve óp de bank dan maar dat hoeft ook niet meer. Dit kussen ligt ook lekker!

Herfst in huis.

Eindelijk weer eens tijd gehad om met de bezem door het huis heen te gaan. Dochters zijn deze week allebei niet thuis dus liggen er geen stapels boeken en tassen op en rond de tafel. Ik heb flink opgeruimd, ramen gezeemd (dat was een eeuwigheid geleden!), stof gezogen en gedweild. Daarna heb ik mezelf natuurlijk beloond met bloemen. Uit de tuin heb ik lampionnetjes en sierappeltjes gehaald en bij de bloemist herfstcrysanten en gekleurd blad. Ik houd van herfstcrysanten met van die dikke bloemen waar een plastic-je omheen zit om ze te beschermen. Die liefde heb ik van huis uit meegekregen, mijn moeder is er ook gek op. Ze kreeg ze vaak van mijn vader en ze zijn rond zijn verjaardag verkrijgbaar. Ik denk dat ik daarom altijd het gevoel heb dat ik met die bloemen mijn vader weer even om me heen heb.

          

Het ziet er weer gezellig uit in huis met die herfstkleuren. Past goed bij het weer dat ook herfstig is geworden. Ik heb mijn zomerjas al ingeruild voor de winterjas en van mijn vier-seizoenen-dekbed het herfstdeel op mijn bed gelegd.

Ik houd van de seizoenen, van de veranderingen die ze met zich meebrengen. Elk seizoen heeft haar eigen kenmerken waar ik ieder jaar weer van geniet. Soms is het even schakelen zoals dit jaar toen na een matige zomer nog een mooie nazomer kwam en het ineens oktober was. Maar nu ben ik helemaal om: lekker genieten van de mooie herfstkleuren en het herfstzonnetje in mijn warme winterjas!

Gazonnetje-in-wording

Tussen alle drukke bezigheden door heb ik wat uurtjes in de tuin aan het gazonnetje voor Mix (en aan mijn spieren) gewerkt. De grond die ik uitgegraven heb voor het tuinpad heb ik nu weer teruggeschept op de plek voor het gazonnetje. Alles is weer mooi waterpas gemaakt, een hels karwei.
Het tuinpad had ik ook prachtig waterpas gemaakt, totdat Mix besloot daar in een onbewaakt moment te gaan graven. De halfverharding op het pad wordt na een tijdje hard maar zover was het nog niet. Mijn mooie gladde pad zat binnen de kortste tijd vol gaten. Ik heb het zo goed en kwaad als het gaat weer aangeharkt maar heb het nog niet op kunnen brengen een paar uur op mijn knieën door te brengen om het weer mooi waterpas te krijgen.
Rondom het gazonnetje-in-wording heb ik een afrastering gemaakt van allerlei materialen die ik had liggen. Het is een creatief geheel geworden van gaas, schapenhek, houten latten en plankjes. Het zal me niet weer gebeuren dat Mix er kuilen in graaft. Of dat de buurtpoezen het gaan gebruiken als kattenbak.
Komende dagen ga ik zaaien. Nog even geen kunstgras dus maar eerst een zaaipoging. Ik las dat het najaar een uitstekende periode is om gras te zaaien. De grond is nog warm genoeg, over genoeg vocht heb je niets te klagen en je hebt minder kans op mos tussen je gras. Een poging waard dus. Na het zaaien gooi ik er ook nog een netje overheen zodat de zaadjes in alle rust kunnen ontkiemen.
Ik ben benieuwd.