Een tuinfeestje

De dagen hollen voorbij. 

Ik was zó van plan weer ieder week een blog te schrijven maar inmiddels is mijn laatste blog alweer 6 weken geleden!!! Het is wel te verklaren want in de afgelopen weken heb ik mijn half-jaarlijkse dagopname voor mijn MS met alle daarbij-horende controles en bloedonderzoeken gehad en daar moet ik altijd even van bijkomen. Daarna stortte ik me meteen in de voorbereidingen voor een tuinfeestje dat ik gepland had voor mijn 60ste verjaardag (in november) en mijn 10 jarig jubileum van Jans' huis en tuin. Dat feestje was geweldig (eind mei), waarover straks meer, maar een klein minpuntje was dat ik mijn voet aan het eind van het feest verzwikte en tot op de dag van vandaag nog niet goed kan lopen. Alle tijd om op de bank te zitten en een blog te schrijven, zou je denken maar niets is minder waar. Al mijn energie gaat naar mijn enkel en het (moeizame) lopen waardoor ik zo moe was dat ik geen woorden 'op papier' kon krijgen. Gelukkig gaat het iedere dag beter en vond ik het nu wel tijd worden weer iets van me te laten horen.

Een tuinfeestje dus.

In november werd ik 60 en vierde dat met kinderen, broer, zus en alles wat daarbij hoort op landgoed De Mariënwaerd. Een heerlijk weekend. Ik wilde echter ook een feestje geven voor mijn vrienden en vriendinnen en het leek me zó leuk om een feestje in de tuin te geven. Daarbij kwam ook het feit dat ik dit jaar mijn 10e jaar in Jans' huis en tuin' beleef en zo kwam het idee 28 mei een tuinfeest te geven met hopelijk goed weer. Dat is gelukt!

Ik vind het geweldig leuk om de tuin mooi te maken, hapjes en drankjes te verzinnen en die ook zelf te bereden. Om dat alles mogelijk te maken, begon ik op tijd zodat alles in stapjes, gedoseerd gedaan kan worden. Overal maakte ik lijstjes voor die ik honderd keer opnieuw doornam en waarop alles afgevinkt kon worden. Het geheugen is niet meer wat het was en multi-tasken is ook voorbij. 

Het weer werkte fantastisch mee: droog, zonnig en niet te warm.

De dag van het feest was alles voorbereid. De tuin stond er piccobello bij, de versieringen waren aangebracht, alle boodschappen waren in huis, alle hapjes waren voorbereid, de (zelfbediening-)bar stond klaar, dochters en schoonzonen waren present: het feest kon beginnen. Vanaf nu hoefde ik me alleen nog maar met mijn gasten bezig te houden want de kinderen zorgden voor het af-bereiden en rondbrengen van de mini-gerechtjes, het bevoorraden van de drankjes en het in beeld brengen van alles. Zonder hen was het niet gelukt.

En ja, aan het eind verzwikte ik mijn voet, dacht dat het wel mee viel en ging gewoon verder maar bij de na-zit toch maar even pootje omhoog en gekoeld. Dat had eigenlijk eerder gemoeten, mijn voet werd dik en ik kon er niet meer op staan. Met rust nemen kwam het na het feestje in ieder geval wel goed, ik kon alleen maar op de bank liggen. Inmiddels loop ik weer rondjes met Mix. Het mag de pret niet drukken, ik geniet nog steeds na van mijn tuinfeestje!

Een creatief weekje

Vorige week kwamen oudste dochter en hond Suus logeren. Een mooie gelegenheid om er een creatieve week van te maken. 

Ik ben al een poosje aan het leren over ‘natuurlijk verven’, ecoprinten op stof en meer. Eind vorige zomer heb ik al eens geëxperimenteerd met ecoprinten. Bloemen en bladeren uit mijn tuin op stof leggen, stevig oprollen en stomen in een pan. Planten zouden dan hun kleurstoffen achter laten op de stof. Het  was geen succes, het resultaat was een smoezelig lapje stof..

   

Ik leerde dat stof eerst voorbehandeld moest worden, gebeitst, zodat de vezels open gaan staan en de kleurstoffen op kunnen nemen. Waarmee je kunt beitsen werd me niet heel duidelijk, dat kan met meerdere middelen. Ik las over sojamelk, aluin, ijzersulfaat…

Na dit teleurstellende resultaat heb ik het even laten rusten maar mijn omgeving was het niet vergeten. Met mijn verjaardag kreeg ik een ‘beginnersproject ontdek natuurlijk verven’ van ‘Meaningful Crafts’ cadeau. In deze creatieve week gingen we hier eindelijk mee aan de slag. 

Het was meteen ook een lesje in geduld en 'kleine stapjes nemen' want het was niet iets wat in een dag gedaan is.

Dag 1

deden we de Kamille en de Meekrap (natuurlijke verfstoffen) ieder in een pot, voegden 1 liter water toe en lieten dat 48 uur weken.  

Dag 2 

gingen we de vezels 'beitsen'. We kookten in een oude pan 1,5 liter water met 15 gram Aluin zodat de Aluin oploste. Daarna zetten we het vuur uit, lieten het water afkoelen tot zo'n 80*C, voegden alle vezels toe en lieten dit volledig afkoelen. De vezels moeten afgedekt 24 uur in het Aluin-bad blijven.

Deze dag deden we ook Blauwhout in een pot met 1 liter water, deze moest 24 uur weken.

Dag 3

goten we het Kamille-bad uit de pot door een stuk kaasdoek in een oude pan en knoopten daarna het kaasdoek met de Kamille dicht met elastiekjes. Deze bundel deden we in het verfbad in de pan, vulden het aan met ongeveer 1 liter water en brachten de temperatuur tot net onder het kookpunt (80*C). We moesten het 1 uur op deze temperatuur houden, daarna haalden we de bundel Kamille eruit en lieten het afkoelen tot net boven hand-temperatuur. Daarna haalden we vezels uit het Aluin-bad, knepen die zacht uit en deden ze in het verfbad. Dit moest weer tot net onder het kookpunt gebracht worden en 1 uur op die temperatuur laten staan. Daarna afkoelen.

Dit deden we ook met de Meekrap en Blauwhout.

Dag 4

haalden we de geverfde vezels uit hun verfbaden, spoelden ze uit onder de kraan, deden ze in een pot met water en een scheutje azijn om de kleuren vast te zetten. Na 1 uur spoelden we de vezels weer uit en hingen ze te drogen....

en voilá het resultaat!!

Dit was leuk en met resultaat! Natuurlijk heel iets anders dan eco-printen maar wel een lesje in natuurlijk verven waar we mee verder kunnen.

Groen als gras

Het is april en dus is er werk te doen in de tuin. Nou ben ik geen hele 'nette' tuinierster, ik houd van een natuurlijke tuin. Bij mij valt 'terrastegels en tuinmuren ontdoen van groene aanslag' niet onder tuinieren maar onder poetsen, iets waar ik een hekel aan heb en zo lang mogelijk uitstel (maar natuurlijk wel een keer moet gebeuren).  Gelukkig staan er ook echte tuinklussen op mijn to do lijstje en daar werk ik graag aan. Wanneer ik vervelende taakjes in huis op mijn lijstje heb en ik door de tuin loop, zie ik altijd wel iets wat 'dringend' moet gebeuren zodat ik dat andere taakje even uit kan stellen. Het liefst ben ik dagelijks in de tuin bezig maar helaas vindt het lijf dat niet goed en doe ik alles in stappen.

Het gazon bijvoorbeeld. Toen Mix bij mij kwam wonen heb ik een stuk tuin veranderd in een gazonnetje van zo'n twee meter doorsnede zodat Mix daar lekker kan liggen (blog: "gazonnetje in wording 11-10-2016). Uiteindelijk ligt ze er niet heel vaak (ze ligt net zo lief op de halfverharding) maar 's winters is het een fris stukje groen in de tuin tussen alle afgestorven vaste planten en gele beukenhaag. Het is dus een blijvertje. Toendertijd heb ik het zelf ingezaaid, dat is aardig gelukt maar het is wel een hobbelig stukje gras met inmiddels veel wilde pollen. Het kan wel wat beter dus ben ik onlangs begonnen met het weghalen van het gras. Een flinke klus die ik duidelijk in meerdere stappen moet doen, ook voor de gft-bak want die wordt anders zo zwaar dat ik hem niet meer kan verplaatsen en de ophaaldienst straks nog weigert om hem te legen.

Nu het gras weg is en de grond omgespit, kan ik door te bemesten, de grond voorbereiden op nieuw gras. Dit keer worden het graszoden, net wat sneller. De uitdaging zit hem in het vlak leggen van de graszoden. Daar heb je van die handig rollers voor maar mijn grasveldje is zo klein dat ik die roller amper heen en weer kan bewegen. Eerst maar eens wat grond erbij doen want die zoden hebben heel wat grond mee de gft-bak in genomen (vandaar het gewicht!), dan netjes aanharken en wat aanstampen met de voetjes. Verder ben ik nog niet gekomen, mijn gazonnetje-in-wording ligt met een laagje verse compost uit mijn compostbak te wachten op nog wat extra grond en nog een keer aanstampen en gladharken. Het is voor vandaag mooi geweest en mijn voetjes gaan nu lekker omhoog. Na het weekend hoop ik het af te maken en de graszoden te halen.

Bij de graszoden krijg ik gratis een roller te leen, als ze dat tenminste ook doen bij mij "enorme" aanschaf van twee rolletjes gras, en dan is het tijd voor de finishing touch: het uit- en aanrollen van het gras. En al zie ik enorm uit naar droog en zonnig lenteweer, dàn hoop ik toch op een paar lentebuitjes voor het gras.

Vers gebakken brood.

Al eerder schreef ik over zelf gebakken brood. Dat deed ik voorheen regelmatig in mijn broodbakmachine. In mijn blog "zelfgebakken brood" van 7 juni 2019 vertelde ik dat mijn broodbakmachine weigerde en ik het deeg met behulp van de keukenmachine kneedde en met de hand het brood vormde. Eigenlijk veel leuker dan zo'n vierkant blok uit de broodbakmachine.

Een tijd later kreeg ik een potje met smurrie van schoonzoon: desemstarter. Desemstarter is een goedje wat je iedere dag moet voeren met 50 gram bloem of meel en 50 gram water maar voordat je dat doet moet je eerst de helft van je desemstarter weggooien. Het goedje rijst door fermentatie en dit gebruik je in plaats van gist. Je houdt altijd iets over wat je weer voedt zodat je daar weer een brood van kan bakken. 

In maart 2020 probeerde ik het voor het eerst en het was meteen een succes. Vanaf dat moment bakte ik regelmatig mijn eigen desembrood. Het enige nadeel was dat ik te veel ging eten want dat brood is zó lekker! Toch kwam er na een tijdje de klad in en ben ik gestopt met brood bakken. Ik weet niet goed meer waarom, waarschijnlijk toch te druk, gezondheidsperikelen of iets dergelijks. Geregeld lunch ik bij oudste dochter en schoonzoon en daar werd weer volop gebakken met als gevolg dat ik daar weer dat heerlijke brood voorgeschoteld kreeg. Daardoor ging het weer kriebelen en dit keer heb ik een poging gewaagd om zelf de desemstarter te maken.

Ik begon met 50 gram roggemeel en 50 ml water. Iedere dag haalde ik er ongeveer de helft uit en voedde het weer bij. Mijn prutje deed wel wat maar groeide niet echt. Het bleek dat ik het niet steeds in de koelkast moest zetten. Toen ik op advies van schoonzoon het een dag op het aanrecht had laten staan was de hoeveelheid ineens verdubbeld. Ik kon beginnen met bakken.

Meng in een glazen pot 50 gram volkoren-roggemeel met 50 ml water.

Sluit de pot niet helemaal af en bewaar op kamertemperatuur.

Voeg ongeveer 5 dagen al roerend 50 gram roggemeel en 50 ml water toe,  terwijl je steeds ongeveer de helft van de oude starteer weggooit,  en zet weer apart.

Het moederdeeg fermenteert als er luchtbelletjes op de oppervlakte zichtbaar zijn en het zoet-zurig ruikt.

Als de starter in hoeveelheid verdubbeld is, is het desem klaar om mee te bakken. Als je nog niet gaat bakken, bewaar je desem dan in de koelkast.

Voedt dit startdeeg wekelijks met 50 gram roggemeel en 50 ml water en zet een afgewogen deel een dag voor je gaat bakken op kamertemperatuur.

Met mijn desemstarter heb ik een brood gebakken met tarwebroden en roggemeel. Ik heb de hoeveelheden van een onlinerecept aangehouden. Voor het kneden gebruik ik het deegprogramma van mijn broodbakmachine (opeens deed hij het gewoon weer!)

Voor het bakken heb je nodig:

350 gram tarwebloem

150 gram volkoren-roggemeel

125 gram desemstarter

365 ml water

10 gram zout

een rijsmandje

gietijzeren pan

Ik doe het water met zout in het bakje van mijn broodbakmachine, doe er dan bloem, meel en desemstarter bij en stel de machine in op 'deeg'. Dit programma duurt bij mij 1,5 uur. 

Hierna haal ik het bakje met deeg uit de machine en bedek het met een vochtige theedoek. Ik begin nu met 'vouwen van het deeg'. Dat houdt in dat ik vanaf 4 kanten het deeg van onderaf pak en naar boven, naar het midden vouw. Hierna laat ik het deeg weer 30 minuten rusten. Dit herhaal ik 3 keer.

Ik haal het deeg uit de bak en maak er op een bebloemd aanrecht kort een bal van. Deze bal leg ik in een bebloemd rijsmandje. Daar gaat de vochtige theedoek overheen en dit zet ik een nacht in mijn kelder ( een donkere koele plek).

De volgende ochtend is het deeg, als het goed is, aanzienlijk gerezen. Verwarm de oven op de hoogste stand (50*C boven- en onderwarmte), zet tijdens het voorverwarmen de gietijzeren pan in de oven.

 Het deeg breng je vanuit het rijsmandje op een vel bakpapier. Je ziet  het rijsmandje terug in je deegbol.

Snijdt met een scherp mesje het deeg aan de bovenkant in, zo'n 0,5 cm diep. Haal voorzichtig de hete pan uit de oven. Leg nu het deeg met het bakpapier in de hete gietijzeren pan, doe het deksel erop en zet de pan terug in de oven. Na zo'n 25 minuten haal je het deksel van de pan en laat je het brood nog zo'n 20 minuten doorbakken. Haal dan de pan met het brood uit de oven en laat het afkoelen.

Ik varieer met meelsoorten en vullingen, heb al eens noten en rozijnen en abrikozen door het deeg gedaan, ook heerlijk. Lekker om te maken met de Paasdagen!. Ik heb het bakken met zuurdesem weer zo te pakken dat ik mij zelf een boek ("bakken met desem" van Anita Sumer) cadeau heb gedaan om meer baksels met zuurdesem te gaan proberen, kaneelbroodjes bijvoorbeeld! Je hoort er nog van! 

Fijne Paasdagen!

10 jaar!

Gisteren was het 1 april en, geen aprilgrap, was het 10 jaar geleden dat ik met dochters verhuisde naar Jans' huis en tuin. Zowel huis als tuin waren verre van af maar het was tijd om naar een eigen plekje te gaan en daar een nieuwe start te maken. Wat is er veel veranderd in die tien jaren in huis en tuin, wat hebben we veel gedaan! Voor mij waren het therapeutische jaren, door met huis en tuin bezig te zijn heb ik veel kunnen verwerken en een plekje kunnen geven. Nu is dat achter de rug, komen er hopelijk jaren om te genieten van wat er is. Het meeste heeft een plek gekregen, zowel in mijn hoofd als in mijn huis en tuin. Natuurlijk blijft er altijd werk maar ik heb het wel gehad met grote klussen. Helaas moet er nog wel een grote klus gebeuren: ik heb net de offerte voor het vervangen van mijn dak goed gekeurd. Ik hoef gelukkig niet zelf het dak op. Die bedrijven hebben het hardstikke druk dus het gaat nog even duren, het zou zo maar pas volgend jaar kunnen worden. En het plafond van mijn atelier/werkkamer moet nog gedaan worden: isoleren, electriciteit en afwerking. Deze kamer was tien jaar geleden mijn slaapkamer.

Totaal anders dan mijn slaapkamer nu. Ik had voor €50,00 een oude twijfelaar met spiegelkastje en twee nachtkastjes gevonden, bij matrasonline een (nieuw) matras gekocht voor een twijfelaar van 120 x 190, een laminaatvloer op de slaapkamers gelegd, muur een vrolijk kleurtje gegeven en daar prima geslapen tot de dochters het huis verlieten. Oudste dochter liet haar bed (ook een twijfelaar) achter en ik heb daar mijn matras ingelegd en ben in haar slaapkamer en bed gaan slapen. Het bed is hoger en de slaapkamer rustiger, want aan de achterkant, en inmiddels is dat helemaal mijn plekje geworden. Ik slaap inmiddels honderd keer beter dan tien jaar geleden maar dat ligt niet alleen aan de plek.

Beneden was het nog 'work in progress', er was een eenvoudig keukenblokje en een armzalige douche. Daar hebben we het een tijdje mee gedaan, een paar maanden later zou er boven een badkamer komen en is de keuken opgepimpt en daar hebben we het nog jaren mee gedaan. In de woonkamer werden een tafel, bank en , niet onbelangrijk, de espresso-machine neergezet en zo zijn we begonnen. Dolblij dat ik dit huisje heb kunnen bemachtigen.

Nu tien jaar later, ben ik gelukkiger dan ooit. Huis en tuin zijn enorm opgeknapt, ik heb mezelf gedurende de jaren weer teruggevonden en dat kun je in huis en tuin terugzien.

De Viburnum

Alweer een flink aantal jaren geleden heb ik de Viburnum (her-)ontdekt. Het is niet zoals bij de tuingeranium dat ik alle soorten mooi vind maar er zitten zulke mooie exemplaren bij! Ik heb twee varianten in de tuin: Viburnum Plicatus Mariesii en Viburnum Opulus Rossem. De eerste is nu al druk met bloemknoppen vormen en heeft in april/mei prachtige witte schermbloemen.

Ik zou graag nog een variant hebben met oranje/rode bessen in het najaar maar daar heb ik nu echt geen plek voor in de tuin. Mijn Viburnums in de tuin dragen geen bessen maar wel prachtige bloemen. Van de bloemen van de Viburnum Opulus Rossum kom ik helemaal in de voorjaarssfeer. Ik heb hem als klein gedrochtje gekocht. Toen hij ging groeien, werd het gedrochtje een groot gedrocht en al maakten de bloemen het allemaal goed, met een wirwar aan takken die alle kanten op gingen moest ik ingrijpen.

De Viburnum hoef je niet te snoeien maar dit leek uit de hand te lopen. Snoeien doet bloeien én groeien en inmiddels is mijn Viburum gigantisch. Ook dit jaar kijk ik weer uit naar de bloei, de uitlopers zullen vast gaan doorhangen wanneer de bloemen eraan zitten. De vorm van de struik is nog steeds niet goed. Hij moet compacter worden. Door een kenner is mij eens verteld dat je het best na 1 augustus kunt snoeien, misschien dat ik het dan eens rigoreus moet aanpakken. Eerst maar eens de bloei afwachten. Hij bloeit echter pas in mei dus moet ik nog even geduld hebben. Om al eerder van de bloemen te genieten, koop ik ze alvast. Prachtig zo'n bos in mijn groene glazen vaas! Éen groot probleem: ze gaan binnen de kortste keren hangen. Dat vertelde ik aan de verkoopster in de bloemenzaak waar ik net een prachtige bos franse tulpen kocht. Dat hoeft niet te gebeuren, zei ze. Haar tips: schuin afsnijden, in een goed schone vaas zetten gevuld met warm water en bloemenvoeding. Regelmatig het water verversen. Ik kreeg twee takken en een zakje voeding mee om te proberen, zo lief!

En ongelofelijk! We zijn een week verder en ze staan nog steeds prachtig! Ik heb er nog een paar takken bijgehaald om mijn grote groene vaas te vullen. Lente in huis!

Tuinkoorts

Ineens was het heerlijk tuinweer. Ik had er afgelopen week helemaal niet op gerekend, hield rekening met (winterse) buien en kou maar het viel reuze mee. Ik kon mijn was lekker buiten drogen, het bleef vrijwel droog en het zonnetje liet zich regelmatig zien. Voorzichtig begon ik aan wat kleine tuinklusjes: snoeien van de Vlinderstruik zodat maandag de container vol aan de straat gezet kon worden en ik die dinsdag weer kon vullen met overtollig blad en dode bloemstengels. Voor ik het wist had ik last van "tuinkoorts" en kan ik moeilijk stoppen. Mijn lichaam laat altijd nèt iets te laat weten dat ik te veel heb gedaan (of misschien luister ik niet zo goed) en dus zet ik een timer om te voorkomen dat ik te lang doorga. Iedere dag een beetje werkt ook en nu kan ik aan het eind van de week met een tevreden gevoel naar de tuin kijken.

Ik heb zelfs de schuur opgeruimd! Dat was hard nodig want als ik iets uit de schuur nodig had, viel er steeds van alles om en het werd steeds moeilijker mijn fiets de schuur uit te krijgen. Inmiddels ligt alles weer keurig op zijn plek en is zelfs mijn werktafel leeg!! Er was nu ruimte genoeg om gekochte zaadjes van de Klokwinde (een één-jarige klimmer) te zaaien en om de ingeslagen viooltjes in potten te planten.

Overigens ben ik nog steeds heel blij met mijn blokhut. Hij is heel ruim en al mijn gereedschap, tuinspullen, hout, fietsen en meer past er in. Toen ik hier kwam wonen stond er niets en heb ik via marktplaats dit tuinhuis gevonden. Een vader had dit voor zijn dochter gemaakt en hij was erbij om instructies te geven toen ik hem met mijn hulpploeg op de koudste dag van het jaar uit elkaar kwam halen. Later in het jaar is hij toen bij mij in de tuin weer in elkaar gezet en tot op de dag van vandaag staat hij als een huis.

Na een paar jaar heb ik hem geverfd, ook daar heb ik geen dag spijt van gehad. Ik weet nog dat ik het spannend vond en van een vriendin de tip kreeg om hem vol te hangen met vuilniszakken. Een gouden tip want toen wist ik meteen dat het een goed plan was om de schuur antraciet te verven. Inmiddels is ook de tuin meer volgroeid en past hij prima in het plaatje. Het enige wat jammer is, is dat mijn mooie lamp (nog uit de electriciteitscentrale waar mijn vader werkte) niet kan branden. Ik heb namelijk geen electriciteit in mijn schuurtje en tuin. Alle verlichting is solarverlichting. Dat functioneert prima behalve bij die lamp, daar moet nog een oplossing voor komen.

Als het weer volgende week zo blijft kan ik tussen de planten schoffelen en de tuin bemesten en daarna wachten wat er allemaal omhoog komt want vaak weet ik niet meer precies wat ik waar heb geplant of verplant. Heerlijk dat het weer lente wordt!