Kleine stapjes maken één grote.

Eindelijk ben ik weer eens achter de schildersezel gekropen. Ik heb me al tijden voorgenomen ruimte te maken om creatief bezig te zijn. Dat deed ik wel maar vooral in mijn hoofd. En steeds kwamen er weer nieuwe ideeën bij in mijn hoofd; was ik bijna zover om met mijn handen aan de slag te gaan, popte er wéér een nieuw idee omhoog in mijn hoofd. Dat hoofd kwam dan ook veel te vol te zitten zodat ik niet meer wist waar en hoe te beginnen. Daarbij is mijn atelier ook nog een aardige chaos én is het er behoorlijk koud dus dat hielp ook niet.

Ik was al wel begonnen regelmatig een tekeningetje te maken, gewoon iets tekenen dat ik om me heen zie of iets natekenen. Het streven is iedere dag maar dat lukt me nog niet. Toch heeft dat mij geholpen en getriggerd om nu echt eens achter die ezel te gaan zitten en met een klein doek te beginnen. Gewoon beginnen met een achtergrond. Ik heb altijd wel wat staan, smeer altijd overgebleven verf op een leeg doek en dus had ik al een doek met groene verf waarin ik een afdruk had gemaakt van een plantenstengel. Dit was niet geworden wat ik had verwacht dus had ik het weggezet. Nu bracht het mij op het idee om gedroogde plantenstengels mee te verven. Ik heb altijd wel wat in huis van de afgelopen zomer, ik heb gedroogd siergras en half vergane lampionnetjes gebruikt. En omdat het bijna pasen is heb ik de (nagetekende) haas uit mijn tekenboekje erbij geschilderd.

Als ik dan zo lekker bezig ben, weet ik dat ik het vaker moet doen. Maar ik weet eigenlijk ook heel goed waarom dat moeilijk is. Ik wil altijd in één keer een hele grote stap maken terwijl het veel beter is steeds kleine stapjes te maken. Nu heb ik zo'n klein stapje gemaakt: een klein doekje schilderen in mijn koude nog niet-afgewerkte atelier. Klein schouderklopje voor mijzelf!

Mijn eigen mini gallerywall

Het doek met hert is weer opgerold en naar boven. In oktober mag hij weer terug. Daardoor ontstond wel een lege plek die gevuld moest worden want de lijstjes die ik daarnaast had hangen, hingen nu ineens zo vreemd in het midden van de muur. Ik heb plannen om zelf een vervangend doek te maken maar zover is het nog niet. En zo ben ik al een tijdje aan het puzzelen wat en hoe ik mijn gallerywall uit kan breiden. Geloof me: dat is echt een hele puzzel!

Een hele tijd geleden ben ik voorzichtig begonnen met één spijkertje voor het hert en één plakspijker voor een schilderij. Daar is het lang bij gebleven maar na een tijdje heb ik er toch een plakspijker bij geplakt en nog een spijkertje en nog één en toch ook nog een gat geboord voor een langere haak. Heel spannend of alles op de goede plek kwam te hangen maar vooral of ik ook lijsten kan wisselen want ik ben nogal veranderlijk. Inmiddels heb ik mijn voorzichtigheid laten varen en zit de muur vol met spijkertjes. Ik heb lijstjes gewisseld en vervangen en het is voor nu weer even goed. Helemaal klaar is het nog niet want er hangt een leeg spijkertje voor een mini-lijstje of -doekje en er is nog een stukje te leeg naar mijn zin maar dat komt nog. Ik heb wat ook dingen vervangen en dat zal de komende tijd nog meer gebeuren. Ik vind het leuk om een beetje te spelen en met de seizoenen mee te bewegen. De meeste dingen komen wel steeds terug want die hebben allemaal betekenis.

Zials bovenstaande ets uit Mellau, Vorarlgebergte Oostenrijk, bijvoorbeeld. Gekregen omdat we er al zo lang kwamen. Een plek waar ik me altijd heel gelukkig voel.

En dit is mijn eerste poging acryl op doek, ook een dierbaar momentje.

En deze foto, gemaakt door oudste dochter..

en dit borduurwerkje van mijn moeder. Alles op mijn wand heeft te maken met natuur en creativiteit en dat is niet geheel toevallig, daar ligt mijn passie.

Lentekriebels

Deze week was het prachtig weer, de gft-bak was geleegd én de Wisteria moest gesnoeid: prima reden om de tuin in te gaan! De Wisteria moet twee keer per jaar gesnoeid worden, ik snoei hem in februari en in augustus, om hem in toom te houden en mooi te laten bloeien. Hij bloeit altijd prachtig, eerst uitbundig op het kale hout en daarna nog een keer als hij in het blad zit gedurende de zomer. Vorig jaar ging het mis bij de eerste bloei, hij zat vol in de knop maar de bloemen verdroogden. Gelukkig bloeide hij daarna wel gedurende de zomer.

In de tuin bloeit nu mijn paarse Helleborus. Ik heb er tulpen omheen geplant die prachtig kleuren bij de Helleborus maar meestal is de bloei van de Helleborus al op zijn retour wanneer de tulpen opengaan. Zo ver is het nu nog lang niet, hij is nu nog naar net begonnen.

In januari ontdekte ik bolletjes in de sneeuw die al wilden bloeien. Sneeuwklokjes dacht ik, zo vroeg en in de sneeuw! Nu bloeien ze en blijken het geen sneeuwklokjes te zijn. Het lijkt Ornithogalum (Wolfsmelk) te zijn maar dan wel een hele vroege. Na wat speurwerk lijkt het mij Ornithogalum Collinum te zijn die in april, mei bloeit. Ik heb een plantkaartje gevonden maar daar staat niet veel op. Ik herkende ze op een foto van vorig jaar waarop ze binnen staan. Daarna heb ik ze in de tuin gezet wat ik meestal doe met uitgebloeide bolletjes. Ook nu heb ik binnen bolletjes staan die ik straks buiten in de grond zet. Wel bikkels hoor, om boven te komen wanneer het sneeuwt en nu al te bloeien in februari. Ik kan ze net zien vanuit de kamer. Hopelijk verwilderen ze ook nog, staat het straks vol met witte bloemetjes!

Een opknappertje

Al een tijd geleden had ik op een kofferbakverkoop een oude schaarlamp gekocht, een opknappertje. Hij kwam in de schuur terecht op de werkbank in afwachting van de opknapbeurt. De werkbank doet zijn naam geen eer aan, ik werk er nooit aan om de eenvoudige reden dat daar geen plaats voor is. Het is meer een afzetplek voor dingen die ik niet meteen opruim of waar ik niet meteen een plek voor heb. Niet zo gek dat ik niet meer aan de lamp dacht want je zag hem bijna niet meer liggen.

Het houten schaargedeelte was lichtgrijs geverfd en had een lampenkapje dat bekleed was met een gebloemd stofje. Bij een poging de werkbank enigszins op te ruimen, zag ik de lamp weer liggen. Opruimen betekent spullen een plaats geven, een plaats die ik nog niet had voor de lamp tenzij ik hem op zou knappen. Een leuk klusje tussendoor. Een plan had ik niet maar ik ben gewoon begonnen met het uit elkaar halen, losmaken van alle onderdelen, de oude stroomdraad verwijderen. Daarna het houten schaargedeelte schoonmaken, schuren en zwartspuiten, net als de twee ijzeren buisjes en het kapje waar de fitting in zat.

Toen ik met het lampenkapje wilde beginnen, zag ik al gauw dat ik ook een ander kapje kon gebruiken. Die lag ook op de werkbank te wachten op een nieuw projectje. Dit lampenkapje had al diverse bestemmingen gehad, eerst als bedlampje en later, zwart gespoten, boven de eettafel. Het was een hangend kapje in tegenstelling tot het staande kapje van de schaarlamp wat me eigenlijk veel leuker leek.

Toen werd het zoeken naar een mooie stroomdraad die door de gaatjes van het houtwerk past, een nieuwe (zwarte) stekker en (zwarte) aan/uit-schakelaar. Daarna alles weer in elkaar zetten, stroomdraadjes aansluiten en hopen dat alles werkt. Dat deed het! Alleen de lamp was veel te fel dus heb ik een mooie lamp gezocht die niet fel brandt, je kijkt immers in de lichtbron. Het is een lamp geworden die je met de schakelaar ook nog kunt dimmen. Hij heeft drie standen: ideaal!

Ik ben blij met het eindresultaat! Hij heeft een mooi plekje aan de muur boven de bank gekregen. Waarschijnlijk kan ik hem van de zomer ook naar buiten draaien/trekken zodat ik op een mooie zomeravond bij de openslaande deuren buiten een boek kan lezen...

Enjoy the little things in life

Je kunt gerust zeggen dat dit mijn lijfspreuk is. In de jaren dat het met mij minder goed ging, kon ik gelukkig steeds kleine geluksmomentjes vinden. Ik zette dan een zonnetje in mijn agenda op iedere dag dat ik een, ook een héél klein ieniemienie, geluksmomentje had. Dat kon een bloemknopje, een vogeltje zijn of iemand die onderweg naar me lachte, mij gedag zei, de zon die zich eventjes liet zien, mijn hond die een sprongetje maakte, het kon (en kan) van alles zijn. Als ik op een sombere dag terugbladerde in mijn agenda, zag ik dat die momentjes er waren geweest en dat hielp mij dan weer verder. In die tijd waren er weinig "grote" geluksmomenten maar vele kleintjes maken een grote... Nog steeds benoem ik elke avond even drie geluksmomentjes die er, hoe klein ook, die dag zijn geweest en het lukt me iedere keer om er minimaal drie te vinden.

's Morgens was het niet altijd even gemakkelijk om weer aan de dag te beginnen en ook nu komen die dagen nog wel eens voor. Daarom heb ik ook een spreuk in mijn slaapkamer opgehangen die ik meteen zie wanneer ik mijn ogen open doe: "Rise & Shine, it's your day". Inmiddels is hij flink verschoten want ooit was deze poster goudkleurig maar ik word er nog steeds graag mee wakker. Ik houd van spreuken. Misschien komt het doordat ik alleen ben want wanneer je zo'n spreuk ziet staan, is het net of iemand dat tegen jou zegt en het is toch gewoon lekker als iemand tegen jou zegt: "kom eruit en laat je zien, je mag er zijn!" want zo 'lees' ik deze spreuk op mijn slaapkamer. Ik heb er dan ook veel meer en op mijn overloop heb ik er een prikbord mee vol gehangen. Ik sta er altijd even bij stil om er een te lezen en meteen even een klein geluksmomentje te vangen.

Het is overigens niet van de laatste tien jaar dat ik iets heb met spreuken. Zo kreeg ik van mijn, toen nog jonge, dochters ooit twee spreuken van Loesje die nu nog steeds op mijn prikbord hangen: "'Moeder' is eigenlijk een ander woord voor tovenaar" (een groter compliment kun je als moeder niet krijgen) en "Ook al valt er niets te vieren, je doet het 't best met appeltaart". Die laatste spreuk is bij ons in het gezin helemaal ingeburgerd en wordt vaak toegepast. Zowel met mooie als met verdrietige momenten komt er appeltaart op tafel, liefst zelfgebakken natuurlijk.

Door de spreuken word ik erop gewezen dat ik het zelf moet doen, ik moet zelf in actie komen en er is zoveel mogelijk. Misschien niet hoe ik het me ooit had voorgesteld maar anders. Dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan, het kost veel tijd en niet al mijn dromen zullen uitkomen. Daarom probeer ik nieuwe dromen te dromen. Er hangt tussen mijn spreuken zo'n droom waarvan ik betwijfel of hij nog uit gaat komen, ik weet niet eens zeker of het nog wel een grote droom is want ook dat kan veranderen. Voor alle zekerheid laat ik hem nog even hangen/staan want zoals de tekst zegt: "Never let go of your dreams".

10 Jaar eigenaar

Afgelopen maandag was het tien jaar geleden dat ik de sleutels kreeg van mijn huisje. Tien jaar!! Van alle tien (!) huizen waar ik heb gewoond, is er maar één waar ik langer heb gewoond! Tien jaar klinkt lang maar zo voelt het niet. De jaren zijn voorblij gevlogen. Het is een bijzondere plek voor mij. Ik ben hier met mijn twee dochters en hond Dorus gaan wonen toen ik in een moeilijke periode in mijn leven zat. Het huis was een klushuis, kwam uit de verhuur, was erg gedateerd en zonder verwarming. Het had duidelijk wat liefde nodig en de handen zouden flink uit de mouwen moeten. Dat was net wat ik nodig had om er weer bovenop te komen. De eerste jaren stond ik in de overlevingsstand maar gaandeweg ging het beter.

In al die jaren is er veel gebeurd. Dorus is overleden, dochters gingen het huis uit, Mix kwam bij me wonen. Heel veel werk is verricht, alles in etappes vanwege mijn gezondheid en kleine budget.

Als eerste heb ik verwarming laten aanleggen en is er boven een badkamer gemaakt zodat ik er kon gaan wonen. Daarna heb ik met de nodige hulp stap voor stap de kamers opgeknapt, een deur verplaatst, de enkelsteens muurtjes geïsoleerd, geverfd en behangen, de toilet vervangen en betegeld. Met behulp van meegebrachte spullen, marktplaats, kringloop en de nodige creativiteit, heb ik er een nieuw thuis van kunnen maken.

Na een aantal jaren heb ik een nieuwe keuken kunnen plaatsen en kwam er een bijkeuken. De afgelopen jaren heb ik kozijnen kunnen vervangen, is overal dubbel glas gekomen en heb ik een nieuwe vloer en bank aangeschaft. De kamers van de meiden hebben een nieuwe bestemming gekregen. En er is een schutting geplaatst en ik heb een tuin aangelegd.

Klaar met het huis ben ik nog steeds niet. Ik ben nog bezig met mijn werkkamer/ateliertje, daar wacht ook nog een isolatieklus en er gaat, hopelijk, een nieuw dak komen. Pff! Het klussen gaat ook wat moeizamer en al is mijn MS redelijk stabiel, het kost steeds meer energie én ik ben natuurlijk ook tien jaar ouder geworden. Toch gaat het veel beter met me dan tien jaar geleden, ik kan wel zeggen dat (oa) de klustherapie mij heeft geholpen. Ik ben gelukkiger dan ooit in die tien jaren op mijn fijne pekje, in Jans'huis en tuin, Jhet!

Een nieuwe poort.

Het is lang geleden dat ik mijn fiets heb gebruikt. Sinds ik de auto van mijn moeder heb gekregen is de noodzaak weg om (bijna) alles te voet of met de fiets te doen en je raakt snel gewend aan het gemak van een auto voor de deur. Dat is echter niet de enige reden: mijn fiets is al tijden erg moeilijk te bereiken. Hij staat keurig in het schuurtje achterin de tuin waar een gezellig kronkelend pad je naar toe brengt. Tot zo ver geen hindernissen totdat je de deur van de schuur opent... Grote chaos daarbinnen! Die chaos is er al vanaf november toen ik mijn benedenverdieping leeg moest maken voor het leggen van een nieuwe vloer. Dat is al even geleden en sindsdien is er al wel een en ander terug het huis in gegaan maar er zijn ook wat spullen in de schuur gebleven. En als het ergens te vol staat en je kunt niet goed bij de plek waar iets eigenlijk hoort dan zet je het ergens anders neer wat de chaos in stand houdt, zo niet erger maakt. Mijn fiets raakte bedolven onder een oud kleed en mocht ik hem daaronder vandaan hebben gekregen dan viel er van alles om op mijn weg naar buiten. De enige rit waarvoor ik hem nog wel pakte was, één avond per week, voor mijn tekenles omdat ik met de auto langer onderweg ben dan per fiets. Echter ben ik toch vrij snel de auto gaan pakken (Ja ik weet het: te voet had ook gekund maar dat had iets te maken met vermoeidheid en MS...) omdat ik vreesde voor mijn poort. Die tuinpoort begon namelijk te zwabberen als je hem iets te enthousiast open zwaaide. Er waren inmiddels ook gaten en kieren waar je doorheen kon kijken en ik verwachtte ieder moment met poort en al mijn tuin in te vallen, kortom hij was aan vervanging toe en het leek mij het beste om hem tot die tijd niet meer te gebruiken.

Groot was mijn blijdschap toen grote broer kwam met gereedschap en materiaal om deze klus op zich te nemen. Ondertussen zat en lag ik op de bank te herstellen van gezondheidsperikelen wat hem stiekem heel goed uit kwam want hij doet de dingen graag in alle rust op zijn manier. Volgens mij heeft hij zijn roeping om met hout te werken gemist want na twee dagen meten, zagen, schroeven had ik weer een prachtige èn solide tuinpoort.

Het verven van de poort liet hij aan mij over en daar ben ik zodra het kon meteen aan begonnen. Voor het een keer zou gaan regenen wilde ik die klus klaar hebben en dat is gelukt. Ik heb hem antraciet-grijs geverfd en ik ben meteen doorgegaan met de nieuwe kozijnen die nog in de grondverf stonden. De raamkozijnen van keuken en bij-keuken zijn inmiddels geverfd, nu nog de deuren. Op de poort komt nog mijn "Jhet"-logo, gewoon voor de grap.

Er is ook geen reden meer om de fiets te laten staan, ik heb de banden opgepompt en de fietstassen vervangen dus ik kan zo even op de fiets naar de bouwmarkt voor een rolletje afplaktape. Als het weer droog is...