Even er tussenuit.

Deze week is er niet veel gebeurd in Jans' huis en tuin want ik ben er een paar dagen tussenuit geweest. Even lekker weg en ontspannen. Het plan was om te gaan winkelen maar het weer was zo mooi dat we -ik was met mijn moeder- de (elektrische) fiets hebben gepakt en van de natuur hebben genoten.

Het hotel, een voormalig klooster, viel ook in de smaak. Het was mooi ingericht en had een heerlijke tuin.

Voor de ramen hingen zwarte jaloezieën en zo kon ik mooi zien hoe dat is. Ik overweeg namelijk om voor mijn ramen ook jaloezieën te hangen om inkijk en licht beter te kunnen regelen. daarbij twijfel ik ook over de kleur: wit is neutraal maar misschien ook erg braaf, zwart is stoer maar ook aanwezig. En je ziet de stof er goed op liggen, zag ik bij ons kamerraam. Dat wordt dan wel regelmatig poetsen.

mijn raam

hotelraam

Maar toch, het lijkt me wel wat, donkere jaloezieën. 

Eerst nog een timmerman vinden om twee openslaande delen te maken in mijn keukenraam. Dat valt nog niet mee want de drie timmermannen die ik tot nu toe heb gesproken willen twee hele nieuwe kozijnen plaatsen. Niet omdat de kozijnen aan vervanging toe zijn maar omdat twee openslaande delen maken in verhouding duurder is dan een nieuw kozijn uit de fabriek plaatsen. Om toch twee dezelfde ramen te hebben, moet ik allebei de kozijnen vervangen. Dat kost een paar centen en lijkt mij nog altijd duurder dan die dure twee openslaande delen. Gek genoeg wilde maar éen timmerman een offerte maken, weliswaar voor twee nieuwe kozijnen. Aan twee openslaande delen begon hij niet, net als de andere twee. Ik zoek verder.

Tuinkalender Mei.

Mei is dé bloeimaand van het jaar en dat is te zien in de tuin. Er valt ook nog van alles te doen in de tuin. Je kunt nu nog alles planten en dat is fijn want nu alle planten aan een groeispurt bezig zijn, zie je ook waar de gaten vallen. Er zijn misschien planten die de winter niet overleefd hebben.

Bij mij hebben de Rododendron, de Lupine en de Lavatera het bijvoorbeeld niet gered. Ik heb de Lavatera te vroeg gesnoeid en toen er een paar koude nachten kwamen, heeft hij het begeven. Nu heb ik de ervaring dat de Lavatera nooit heel oud wordt. Na zo'n vijf jaar zijn best te hebben gedaan, houdt hij het voor gezien. Ik zal hem dit jaar wel missen want hij was een echte eye-catcher in mijn border die van mei tot soms wel oktober bloeide met een grote hoeveelheid roze bloemen. Ik heb al een nieuwe geplant maar hij valt in het niet bij zijn voorganger.

  

Ook de Agapanthus laat zich niet meer zien. Hij stond in een pot en na zijn eerste winter verraste hij me door in het voorjaar weer terug te komen. Ik had dat helemaal niet verwacht. Ieder voorjaar was ik weer benieuwd of hij er nog was en steeds keerde hij terug om in de zomer prachtig te bloeien. Na vijf jaar houdt ook hij het voor gezien. Ik heb nu een lege pot die gevuld moet worden. Ik heb nog een paar zaailingen van de courgette. Ik denk dat die dit jaar de pot gaan vullen. Eens kijken hoe de courgette het in een pot doet.

In de moestuin heb ik een klimcourgette gezaaid. Die zaailingen hebben zich nog niet boven de grond laten zien. Het is in mei een prima tijd om in de volle grond te zaaien. De grond is lekker opgewarmd. Ik heb ook nog eind april wat peulen en tuinbonen bijgezaaid want die waren gedeeltelijk opgegeten door slakken en door rupsen....

Tot mijn grote verdriet is ook de rups van de buxus-mot gearriveerd. Ik was zo naïef om te denken dat hij mijn tuin misschien wel zou overslaan toen ik de alarmerende verhalen over deze veelvraat in mijn omgeving hoorde. Ik had toen namelijk nergens last van. Nu dus wel. Mijn Buxushaag slingert door heel mijn tuin en ik zag de rupsen mee slingeren, steeds verder kruipen, de kaalgevreten planten achter zich latend. De buxushaag staat ook om mijn  moestuintje heen en de rupsen deden zich ook te goed aan mijn jonge peulplantjes die naast de buxus langs het schapenhok omhoog probeerden te kruipen. Ze waren geen partij voor de hongerige rupsen.
Ik probeer alle concurrenten die mijn groentes willen eten vriendelijk te bestrijden maar dit vereiste een stevigere aanpak. Ik heb gehoord dat de buxussen de mot kunnen overleven en ik wil de haag graag behouden. Dus heb ik een bestrijdingsmiddel tegen hardnekkige insecten (ook tegen de Buxusmot!) gekocht en ben met een plantenspuit de hele haag intensief en zorgvuldig gaan bespuiten.  Zorgvuldig spuiten om te voorkomen dat bloemen van de bloeiers in mijn tuin geraakt worden want de ijverige bijtjes die daar druk zijn kunnen ook niet tegen het spul en het is niet de bedoeling dat ook zij het loodje leggen. Overbodig, zou je denken, om te zeggen dat je het spul uit de buurt van kinderen en huisdieren moet houden, maar ik kon het pakje ternauwernood uit Mix haar bek vissen.

Enfin, de invasie lijkt tot stilstand te zijn gebracht en ik heb nu een deels gele, deels groene buxushaag. Iedere dag inspecteer ik de haag op bewegende rupsen maar tot nu toe beweegt er niets. Ik juich nog niet want wie weet houden de overlevers zich angstvallig verborgen. Ze hebben een fantastisch camouflagepakje aan. Een dezer dagen ga ik de groene delen snoeien want ook daar is het nu tijd voor. Van de gesnoeide toppen kweek ik met stekpoeder weer nieuwe plantjes voor de kale stukken, Ik blijf hopen op een goede afloop.

Blij met mei!

Wat fijn dat het weer mei is; ik word altijd blij van mei! De tuin explodeert gewoon, zo snel gaat het dit jaar van een wat kale vlakte naar en volle, fleurig bloeiende tuin met alle tinten groen. Vandaag schijnt de zon maar zelfs toen het regende, zag de tuin er mooi uit. Met dank aan de Blauwe Regen die dit jaar zwaar beladen is met bloemen. Zo zwaar dat de steunpalen bijna bezwijken onder al die bloemen. Ik heb ze met behulp van ijzerdraad en de tuinmuur weer enigszins rechtgezet.

Niet alleen de Blauwe Regen (Wisteria Sinensis 'Prolific') laat zich van haar mooiste kant zien. Ik schreef al eerder dat de tuin veel goeds beloofde en heesters en bomen vol dikke knoppen zaten. De Sierappel ( Malus Red Sentinel) heeft haar belofte al waar gemaakt. Haar bloeiperiode zit er nu weer op maar in het najaar kan ik takken vol sierappeltjes verwachten.

 

Momenteel stelen de Blauwe regen, de Sering (Clarke's Giant) en de Clematissen de show. De Blauwe Regen en de Clematis Freda vechten zelfs om de beste plek.

  

Ook de Viburnum mag er wezen. In mijn vorige tuinen had ik nooit Viburnums maar nu ik eenmaal veel verschillende soorten heb leren kennen, ben ik er gek op. Ik heb er twee: Viburnum Plicatus Mariesii en Viburnum Opulus Rossum. De eerste bloeit royaal met prachtig witte schermbloemen en de tweede bloeit met bolvormige bloemen die van groen naar spierwit verkleuren (wordt ook 'Sneeuwbal' genoemd).

Viburnum Plicatus Mariesii

Viburnum Opulus Rossum en Akelei

En dan heb ik het nog niet gehad over de eerste bloeiende tuingeraniums, het bloeiende Zenegroen (Ajuga Reptans braunherz) en de paarse tulp (Tulipa Burgundy). Deze laatste was mij vorig najaar aangeraden op de plantenmarkt bij kasteel Hex in Heers (België). Ik was toen op zoek naar een kleur tulp die goed paste bij mijn Kerstroos (Helleborus Orientalis). Het was een goed advies. Hij is prachtig van kleur en heeft een prachtige vorm, het is een leliebloemige tulp. Ik ga er dit najaar meer bijplanten.

Gelukkig is het de komende dagen mooi weer. Mooi weer om in de tuin te zitten want er is veel moois om van te genieten.

De voordeur, Jasmijn en het Vlijtige Liesje

De vlag kan uit want het is Koningsdag. Maar dat niet alleen: het schilderen van de voordeur is zo goed als klaar. De buitenkant van de deur dan. Binnen wordt hij ook nog een keer geverfd maar dat heeft minder haast. En de kozijnen moeten ook nog worden gedaan....

 

Ik ben blij met de gekozen kleur voor de deur, antraciet grijs, en ook met de hoogglans. Met hoogglansverf zie je oneffenheidjes beter maar, al zeg ik het zelf, die vallen mee. Het ziet er goed uit. Een heel verschil met de rode deur.

Ik heb een pot gevuld met witte Vlijtige Liesjes ( heel toepasselijk, haha) en naast de deur gezet. Ook heb ik een plant gekocht om tegen de gevel te laten groeien. Ik heb gekozen voor een Toscaanse Jasmijn, deze bloeit vanaf mei royaal met witte, geurende bloemetjes en blijft het hele jaar groen.

Mijn moeder heeft hem op haar balkon staan en daar doet hij het fantastisch. Bij mij komt hij in de volle grond te staan tegen de gevel. Stoeptegel eruit, Jasmijn erin. Meer mensen in de straat hebben een bloeiende klimmer naast de voordeur. Zo ziet de straat er met dat beetje groen, ondanks het ontbreken van voortuintjes, gezelliger uit. Ik hoop dat Jasmijn het bij mij net zo goed gaat doen als bij mijn moeder.

Verfklus.

De voordeur is het visitekaartje van je huis. Het is de eerste blik op je huis en bij mij kon die beter. De verf begon hier en daar te bladderen en dat werd erger naarmate ik de verfklus steeds verder uitstelde. Dit jaar moest het gebeuren en het liefst dit voorjaar.

Deze week was het zover: ik heb de verfföhn ter hand genomen en voor je het weet is er geen weg meer terug! De rode verf smolt vlotjes weg en eronder kwam een blanke deur tevoorschijn met wat sporen van vorige verfbeurten.

Zo te zien is hij buiten de rode laag al eens voorzien van een groene en een mosterdgele laag.

Ik ben benieuwd hoe de straat eruit heeft gezien met allemaal mosterdgele deuren. Ons blok huizen is van de woningbouwvereniging geweest en sommige huizen zijn dat nog. Wanneer een huurder de huur opzegt, wordt het huis verkocht. Je ziet zo welke huizen huurwoningen en welke huizen koopwoningen zijn. De huurwoningen hebben, onder andere, allemaal dezelfde voordeuren (rood) en de koopwoningen hebben allemaal verschillende deuren en kleuren. Omdat er zoveel variatie in kleur is, heb ik besloten voor mijn eigen voorkeur in kleur te gaan. Ik heb getwijfeld tussen heel donkerblauw en antraciet grijs en heb gekozen voor antraciet grijs, hoogglans.
Maar voordat het zover was moest er eerst geschuurd, geplamuurd en geschuurd worden ėn kreeg de deur de eerste verfbeurt met grondverf voor buiten. Die stond nog in de kast dus dat kwam goed uit. Met de grijze grondverf ziet hij er al aardig uit.

Daarna nog hier en daar wat plamuren en weer schuren en tot slot de antraciet-grijze toplaag. Zo ver is het nog niet. Het is te warm om te schilderen en ik heb geen goede ervaringen met klussen bij zomerse temperaturen (lees blog 18 en 25 juni 2016). Ik kan beter even wachten tot de temperatuur buiten wat is gezakt.

Ondertussen kan ik met een koel drankje in de boeken op zoek gaan naar wat groen bij de voordeur om het later helemaal af te maken.

Tuinkalender April

Hier is hij weer: de tuinkalender, dit keer van april. Het is de laatste tijd vooral Jans' tuin in plaats van Jans' huis en tuin maar dat is natuurlijk niet vreemd in deze tijd van het jaar. Je ziet de tuin nu iedere dag groener worden, overal komen de vaste planten omhoog die zich in de winter onder de grond verstopt hebben. Knoppen worden steeds dikker en hier en daar gaan ze al open. Bollen steken hun kopjes boven de grond en laten een voor een hun bloemen zien. Het groei en bloeiseizoen is overduidelijk begonnen.

  

Vorig jaar lieten de Magnolia, Sering en Malus(sierappel) het met de bloei afweten maar dit jaar beloven ze dat helemaal goed te maken. De magnolia is al begonnen, hoe mooier het weer, hoe verder haar bloemen open gaan.

Nog even en dan maken ook de Sering en Malus hun belofte waar.

 

De Wisteria (Blauwe Regen) is ieder jaar een dankbare klant. Ze zit weer vol met knoppen, net als de Viburnum met haar witte schermbloemen.

In de moestuin moet ik meer geduld hebben. Daar hebben de peultjes, doperwten, tuinbonen, bosui en radijs hun kopjes al boven de grond gestoken maar daar is alles mee gezegd. De moestuin oogt nog kaal maar toch gebeurt er van alles. Er kan ook weer wat bij gezaaid worden. De viooltjes, dille, rucola en bietjes zijn aan de beurt. Ik was helemaal vergeten dat ik vorig nazomer al zakjes zaad van paarse boontjes, wortelmix en tuinboon had gekocht op de plantenmarkt. Ik kwam ze tegen toen ik op zoek was naar de namen van de narcissen die ik afgelopen najaar langs de terras-cirkel heb geplant. Niet netjes bij het andere zaad en plantenetiketten opgeborgen maar tussen allerlei paperassen in een bakje op mijn bureautje gestopt. Ik heb nu dus al zaad voor volgend jaar. Als ik dat maar niet vergeet.  Op de goede plaats opbergen dit keer!

Met oude stenen een nieuw terras.

Toen de borders in de tuin ontdaan waren van dode en verdorde delen, de grond los gemaakt en bemest was, kortom er prima uitzag, stak het terras-bij-het-huis er rommelig bij af. Het terras bestaat uit eenvoudige stoeptegels. Geen spectaculair terras dus. Vorig jaar kon ik een partij klinkertjes krijgen en die heb ik netjes opgestapeld langs het terras in afwachting van een latere actie.

Nu de tuin er zo netjes bij lag, was het tijd voor actie. Ik had al tijdens de winter nagedacht hoe ik de klinkers wilde combineren met de stoeptegels en waar ik het beste kon beginnen. Over dat beginpunt bleef ik twijfelen en dat hield me tegen eraan te beginnen maar nu zag ik ineens hoe ik het aan moest pakken. Het moment was daar!

Voor mij was het veel te zwaar deze klus in één keer te klaren. Het karwei moest in fases en de achterdeur moest in die tijd bereikbaar blijven, vandaar dat het beginpunt belangrijk was. Ik wilde niet alle tegels tegelijk eruit halen maar steeds een rij tegels opschuiven en de klinkers ertussen leggen. Het zandbed lag er al en was vlak dus dat scheelde een hoop werk. Tijdens de klus had ik steeds andere dingen gepland, zoals onder andere een wandeling met Mix, drankje bij broer, zodat ik verplicht moest stoppen en rust kon nemen. Ik heb vaak de neiging te lang door te gaan en te vermoeid te raken waardoor ik de klus niet af zou kunnen maken. Dat is deze keer niet gebeurd. Natuurlijk werd ik moe maar wat een voldoening om het terras iedere dag een stukje mooier te zien worden.

 

Een groot obstakel was de tuintafel. Die heeft een stenen blad en is niet te tillen in je eentje. Toen ik de tafel van achter in de tuin naar het terras bij het huis wilde verplaatsen zijn alle kinderen ingeschakeld en hebben we hem met zijn vijven op zijn plek gezet. Toen ik met bestraten bij de tafel kwam, moest ik dus wachten op hulp. Tijdens het wachten op die hulp, wat mij natuurlijk veel te lang  duurde, dacht ik na over een manier om het alleen te doen zodat ik verder kon. En zo bedacht ik dat ik kon proberen onder de poten door te tegelen zonder de tafel te verplaatsen. Door palen onder het tafelframe te plaatsen en daardoor de tafel iets omhoog te krikken, kon ik de stenen eronder vandaan krijgen en de nieuwe op hun plaats slaan. Het kostte iets meer energie maar wederom was de voldoening groot!

 

Het terras is zo goed als af en ik geniet iedere dag als ik naar buiten kijk. Alleen aan de huiskant moest eigenlijk nog een rij halve stoeptegels komen. Vandaag wilde ik een tegelknipper huren om het karwei af te ronden maar de tegelknipper werd mij afgeraden. De stoeptegels krijg ik waarschijnlijk niet netjes doormidden, men adviseerde het te doen met een haakse slijper en een diamantzaag. Hiermee heb ik niet eerder gewerkt en ik heb besloten de ruimte langs het huis te vullen met grind (waarvan ik nog drie zakken heb staan) in plaats van halve stoeptegels.

 

Behalve dat het terras nu opgeknapt is, is de tuin meer éen heel geheel geworden. Het terras bij huis hoort nu ook bij de tuin!
Met dank aan de gulle gever (van de stenen)!